IIII.
Bo Nizar Agrî! Ramana ku di navbera reş û spî de sorê dastanê hildibijart, aniha berzûrî laşê heyvê û mirina çûkan dibe!

Şengalya! Keviyên kenê xwe pêşkêşî zozanên xewnê bike û sergoma xwe ya ji reşekêlan di bîbikên tenhatiya me de daçikîne, şevên me yên dawîn bi pêjna xwe pîne bike û hemî daristanên tirsê yên sînga xwe berbi sîbera xwedayên xwe ve; Xwedayên ji beybûn û zersosinan, bilind bike. Toza gernameya xwe ji ser lêvên me birevîne û hişê xwe di biyabana hişê me de mohr bike! Berzûrî henasa min û matmayîna xwe bibe û di hêminiya rondikên xwe de, rex û aliyan birêse!
Birêse Şengalyayê! Herçar mirinan bi teşiyên riziyayî yên qederê birêse!
Birêse Şengalyayê! Herçar sînoran di himbêza reşebayê kederê de birêse!

Ya rebî!
Ya rebê deşt û çiyê, bej û giyê, tav û siyê, kaj û biyê, kar û miyê!
Ya rebê ins û cinnan, mêş û gulan, dar û çeman, ba û tavan!
Ya rebê firişte û rûperiyan, neqş û şkeft û balinde û ajel û mûriyan!
Ya rebî!
Tu bi qedrê iz û celal û kemala navê xwe bikî
Tu yê baranê hînî ewran,
Xewê hînî çavan
Gotinê hînî lêvan
Birînê hînî dilan
Giryanê hinî hestan
Darbestan hînî destan
Û Şingalan hînî goristanan bikî!

Ya rebî!... Zêrê berbeyaniyê ji hawara te dipijiqe û gencîneyên talana te bi ser nexşeya sosretê û bi ser fermanên şevistanê de diherike. Li te digerim, li çurisîna mêkewên te û li rengên şewitî yên dîmenên teqîna hişê te digerim.. li pêşberî nepeniyên xwînê û fermana bend û ayetên te dudil dimînim û leşkerên serxweşiya navê te, di kontara çiyayên mirinê de, di başûrê xewnkuj û sergerdan de, bi çavên mîrnişiyan dibînim û li fermana dawîn a rojê digerim!