III.
Bo Hoşeng Broka, em dê Çiyayê Şingalê bi not û neh tembînameyên nîvçe rapêçin û darbesta xewnê radestî hibra Şerefnameyê bikin!

Şengalya!
Dilê min di nav destê te de, wek çûkekî, bangî xweşmêrên çiyê û bangî rondikên reşgirêdayî yên nexşeya girêdayî dikir.
Banga min di golên xwînê de digevizî û hawara min di golên bêzariyê de avjenî dikir, banga min pêrgî laşên teze û pêçekên bêguneh, çavşînk û bazbendên temenên bêguneh, çavên şîn ên ola bêguneh û destên aştîxwaz ên pirtûka bêguneh, dibû. Banga min şkestî, têr girî, têr çarşemb û têr matmayîn li min vedigeriya û di sîbera sînorên berbangê de, di velerzîna dîmenên çîrokê de, di duriyanên gernameya eşqa min û te de wenda dibû..
Min li ber serê te buhar û xunava bîranînan radixistin.. Min nav di xwe dida û ji berbiskên te re li awirvedana evîndarekî digeriyam, min baskên lavlavê bi ser pencereyên te de vedigirtin û di himbêza birîna te de diqîriyam: Şengalya! Şengalya!
Pencereyên xwe yên girtî veke, daku keservedanên bendemanê ji ebrûyên te hilweşin!
Pencereyên xwe yên kesk veke daku hespên elindê ji hinavên te û ji henasa belge û bazinên te bibarin û biweşin!
Pencereyên êgir veke û rêçên di navbera min û xwe de bi lorîkên şevistana
sermedê û bi dîlokên sormijê bilorîne!!
Şengalya! Asoyên dastanê bi zengilên poşmaniya me û bi nimêjên darên aramê dilerizin.
Tu ji min ditirsî! tu çavên xwe yên gumandar di tenhatiya min de dadiçikînî û tu qublenameya serbazan, nanê sêwiyan, rimbazên dîrokê û westana êlên çiyê û olên giyê hildibijêrî. Tu kevokên xwe di hêlînên bîranînan de dikujî, tu çavkaniyên xewnê di landikên payîzan û di kuştaran de nîgar dikî û tu ji şevçirayên dilê min û ji serava gotinên min ditirsî!
Tu bawer nakî ku ji dayika xwe û ji Amûda xwe û ji zarokên xwe û ji hevalên xwe û ji morîkên şîn û ji dengvedana xerxarên te hezdikim!
Tu bawer nakî ku bi te re berzûrî textê Xwedê dibim û bi te re nêçîra firişteyan û stêrkên bendemanê dikim.
De jiyanê bi me re dabeş bike û perjanên van goristanan bi hestên xwe yên zarokane bilorîne Şengalyayê!
Ewrên giran ên laşê xwe, kaja xwe ya ji çurisîna bîranînan û şeva xwe ya ji nifiran, bispêre lêbûrîna Edûla serdeman û serê xwe jî hogirî mirin û şkestinên peravên laşê min bike!
Hechecîkên dudil û naveroka şevistanên xwe ji min re bihêle..
Li tenişta min bimîne û Xwedanên xwe, di ferhenga wendayî de, ji min re bi nav bike..
Bigere! Di kavilên bîra xwe ya berbadbûyî de li xwedayê xwe bigere!
Di derzên vê dîmena giyankuj de li têkçûnên min û xwe bigere!
Kulîlkên Poşmaniya min pêşkêşî pêjnên nenas yên qedera min û xwe bike!
Û li zarokan binêre!
Li miriyan binêre!
Li westana firişteyên reşekujiyê binêre!
Li teqîna tovên şevê, li bîna xwînê
û li hêlînên dastana rasteqîne ya di dilê min de, binêre!