II.

Bo Tariq Hemo! Xewnên me, di navbera du Helbçeyan de, zuha dibin?

Şengalya!
Me û dûmana gawirane bi lorîkên ji keviran bilorîne!
Û şînê xwe yê ji girnijînê;
yê ku pesnê xwedawendê meyê dida û gulhinara mirinê bi mizgîniyan dixapand; şînê xwe di dilê min de hînî mehrebanî û destpakiya rengan bike û tembînameya xwe ya derizî bi şînekî dilsoj di şînê de bilorîne!
Li qebqeba rojgaran û nalîna şengebiyên hişê xwe guhdarî bike û ji mêkewên çîrokê nedexise, li gurmîna kevnar a dilê xwe guhdarî bike û qehremanên ji rewrewkê yên dîroka bê qehreman berbi kavilên laşê xwe ve rakişîne!
Paytextên koçberiyê, yeko yeko, di ferhengên êgir de bi nav bike û şevçirayên xwe yên westiyayî radestî sersomiya melevanên deryayê û radestî pênûsên derewîn, partiyên derewîn, serokên derewîn û masiyên derewîn bike yên qedera min û xwe bike!
Li pêşberî hawara min a ji tozê, zarokên xwe yên ji zersosinên evînê berbi rûbarên mirinê ve, bilind bike! Û li pey mirina min, li pey xuşexuşa çequlên darbesta min û li pey ava gunehkar a helbesta min, stirana xwe ya ji barana talanê û ji nijada şewatê û ya ji mohrên zarotiyê bibêje Şengalyayê!
Şengalya!!
Gernameya me dest bi afirandina rengên mirinê dike, em dê li Şingalê, evaran, gizingan, balindeyan, kulîlkan û tovên bişirînê bikujin!
Ma tu ha ji xwe heyî?
Ma tu ha ji min heyî?
Ma tu ha ji Qeşemê heyî?
Ma tu ha ji berbejna siwarên xwe û ji kûfiya dastanbêja sormija xwe heyî?
Ha ji min hebe Şengalyayê!
Min û xwe, li wir, di rûpelên xwînê de ji bîr bike!
Min û xwe, li wir, di bejna sirûda sor de bikole!
Min û xwe di tîra xwe de, di nav rengên mirî yên Şingalê de razîne!
Min heta hetayê razîne
Şengalyayê,
min di neynika dil û di gulava kulên xwe de, wek Derwêşekî sergerdan bilorîne
tu yê min bi asoyên xwe bilorînî!
dilê min veke da tu xwe wek welatekî tê de bibînî!