* Langston Hughes

Wergêran bo Kurdî: Sebrî Silêvanî

 

Hêj di buhara temenî de, Bêl û Marî evîndar û şeydayên hevdû bûn. Gelek şevan pêkve bûn. Gelek cih bi kevn e jivanên xwe xemlandin lê, paşî li sera tiştek biçûk û nehêja peywendiya wan têk çû û li dawiyê ji hev zîz bûn.

Mariyê bi serê xwe de dibe û şû bi piyawek pîr dike, weha dizanî ku hez ji wê dike herwek tegehandî. Bêl jî bi xemgînî dergehê dilê xwe li ber sercem afretan digire û mehra jinan, berwext, li xwe heram dike.

Dawî çend salên dirêj bi dirêjiya azarên veqetyanê, duhî li qada ( Washingtonê) , bi rêket, Marî pêrgî wî hat.

-          Bêl Wolker?

Bêl matmayî rawestiya, yekem car nasnekir çunkî gelek pîr bibû, dêmê wê wek zeviyek kêlayî xuya dikir.

 -    Marî, tu hêj sax î?

Mariyê bêhemd serê xwe nêzîk kir herwek bibêje min biramûse, belê Bêl Wolker  tinê çû destê wê û givaşt.

-          Hêj sax im.

-          Tu li kur dimînî?

-          Niha li Newyorkê me.

-          Eha...

Dilê wî bi wê şewistî, hewl da bo bigirnije lê yekser birûyên wî gehan hevdû û eniya wî bû girêk.

-          Te jin haniye?

-           Lebê, dû xulamkên te jî hene.

Mariyê jî got : eha…

Ew dir herra û qerebalix bû ji ber pêyadeyan û tev jî biyanî bûn, herdû ji ser û sîmayên wan zivêr dibûn, weha hest dikirin ku tev li wan dinêrin.

Esra direng bû, seqa sar û tezî bû.

Bêl Wolkerî pirsyarek araste kir:

-          Lê, ka hevserê te?

-          … Sê zarokên me hene, ez li xezêneya zankoya Kolombiyayê de kar dikim.

-          Wesa diyar e ku tu .. ( Dixwazt bibêje ku têkşikandî yî) gelek şad û bextewer î.

Lê Marî mebesta wî têgeha.

Li bin darên gorepana ( Washington) ê bêhûde berev yadîgarî û bîrhanînên rabirdûyê vegeryan, wî çaxî li Ohayo bûn, herdû ciwan bûn, jiyan û evîn diherikandin.

Mariyê ciwaniya xwe ji dest daye belê Bêl hêj wek xwe maye, law û tolaz.

-          Mala me li ( Central Park West) e, tu dikarî seredana me bikî.

-          Bêguman. Tu jî li êvarek wek vê êvarê li gel hevserê xwe seredana me bike..  çi gava ku hûn bixwazin dûdil nebin çunkî cihê xweşhaliya Losîlê û min e.

Hêdî hêdî belgên daran heldiwerîn lê ji nişkekê ve, wek mirovek nesax, ba di cih de rawestiya.

Li wê êvarê Mariyê hest bi sariya dilê xwe kir.

-          Helbet em jî dê pê xweşhal bibin.

-          Gerek e tu zarokên min bibînî.

Bêl Wolkerî bi bişkurînek sava, ji gewriyê û pêde, weha hanî ser ziman.

Ji nişkekê ve hemû gilopên şeqamê pêncê hilbûn, zinarek ronahiyê li navtenga esmanê şîn aland.

-          Eha.. bibore otobîsa min hat.

Mariyê weha got.

-          Oxir be.

Û dîsan çû destê wê.

Mariyê xwazt bibêje : kengî..

Belê otobîsê bi lez dihajût û kêm mabû ku wê bi cih bihêle. Gilopên şeqamî hil dibûn û vedimirîn. Dawî ku bi bi ser ketî û çûyî jor diviya biaxive lê ne dizanî dê çi bibêje lewra bêdeng ma.

Di otobîsê de û li ser pêyan, bi dengek bilind kir hawar û got: Bi xatrya te.

Belê di wê kêlîkê de dergehê otobîsê daxistî bû û Bêl Wolkerî hay jê nebû.

Otobîs bi rê ket. Bêl li ser şeqamê pêncê bi rê ve çû û.. çû lê kes nas nedikir.

Di navbera esman û mirovan de Bêl Wolker hunda bibû. Ji bîr kir ku navnîşanê xwe bide Mariyê ji bo seredanê yan navnîşanê wê bipirse.

Belê Mariyê jî ji bîr kir bibêje wî ku wê navê zarokê xwe yê dawiyê kiriye Bêl.

 

 

*  Langston Hughes

• Helbestvan û çîroknivîs û şanonivîsek Emrîkî ye.
• Li sala 1902yê li Çaplîn Mîsorî hatiye ser dunyayê.
• Di 14 sliya xwe de dest bi helbest nivîsandinê kir.
• Yekem dîwana helbestan li 1926 nivîsandiye û çapkiriye.
• Ji berhemên wî:

1)       Pasevanên xewnê 1932.

2)       Şikispêr li Harlemê 1942.

3)       Sersamî 1947.

4)       Kenî di giryanê de 1952.

5)       Xala hevbeş ( komele kurteçîrok û ev çîrok jî tê de ye) 1963.

6)       Li sala 1967ê koça dawiyê kir.