RENGÊN KU DARBESTA ZAROKTIYÊ BI GULBEROYAN DIBARîNIN! dERBARÊ tABLOYÊN REHÎMO EHMEDÊ HUSEYNÎ  Dema ku kofî û çariyên  wan dayikan hêja û pêrgî nifirên qederê dibin û di gavên sergerdan ên tozê de destên zaroktiyê yên teze û terikî li ba dibin, ha di wê kêlîka ji zenga kêran û ji raperîna matmayînan de, rengên ku şewatan û şkestinan û goristanan û xatirxwestan û kulîlkên bejî yên giyanan ji ber dikin bi ser hişê me de dirijin. Dayikên ku Rehîmo wan bi bizav û mercên mirinê radestî me dike û barana dengê wan pêşkêşî zuhayiya gewrî û tênahiya dîdariya me dike, di asoyên narincî yên tenhatiyê de bi tena xwe û bi tena kûfî û çariyên xwe ne, carekê ji şînîgiriyê sernişîv dibin û bendemanê şîr didin û gelek caran di nav xêzên sor, mor û zerê şewatê de; weke pinpinîkan jiyanê agahdarî hindek govend û sirûd û darbest û kêlên kesk, dikin.  Di sîmayên ji kevir ên  zaroktiyê de, gulgenimên bêrîkirinê careke din dişewitin û sîberên jinan li pey  darbestan nehwirînê geştir û watedartir dikin û gelek navan bi ser kerkerên peyvê de dibarînin. Asoyên lajiwerdî yên peyivîna rengan di gava pêşîn de bi ser me de diherifin, em jî xwe û bîranîn xwe û barên xwe yên ji piştiyên heshesûk û pîvongan, bi xewna xwe ya derengmayî diparêzin, geh em birînê di zerê şewitî de, geh di morê tenêmayî de û geh jî pirtiqaliyê agirperest de dibînin.  Lê dîsa jî dîtin û vedîtina ronahiyê, hewldanên zeftkirina kêlîkên dînbûnê, dûrtir dibin. Em jî, ji xwe, li rengên xwe dipirsin û berbi cihên asê yên bîra xwe ve digindirin.  Em bi tenê dikarin pêrgî xwe bibin û dîsa jî em bi tenê nav di xwe didin daku mirina xwe hêjayî bejna sirûdê û sirûd jî di reşgirêdana xwe ya dawî de hêjayî çariyên dayikên xwe bikin..  Wisa bi hêminî, bi aramî, bi saw û metirsî, berbi sosretên me ve tê,  mistekê ji zaroktiya deştê bi ser naveroka tabloyê de dirijîne, berî ku xwe, ku jinên ji tavê û koşeyên tarî yên bajaran û bîranînên di tavsorkê de çilmisî û kiras û xeftanê heyvê bikuje, rengan dikuje daku çîroka rengên xwe, ji naçarî, ji nû ve, bi pênûsa ji kevir a bêdengiyê, ji me re binivîsîne û dîsa jî ne wek carên berê lê vê care, bi zirzî, mirina rex û baytexan radigihîne.  Ji dergehekî rizyayî û pir kevnare derbasî raz û nehêniyên sibehê dibe û jinên xwe li derve, rût û xemgîn, li ber şkestin û nermebaranê dihêle, baskên ronahiyê bi ser me de vedigire û me di lawaziya laşan de, di tenhatiya awirvedanan de, di xuşîna kirasan de, di sîmayên êşhilgir û di gerdenên ji kuştar û mirinan de, wek ku çawan jinên xwe bi tenê, rût û xemgîn, li ber baranê hiştin, me jî bi tenê li ber dergehên tirs û pirs û sawîr û seddiliyan dihêle.  Lê kî bawer dike ku mirov dikare bi rengan şad û şîn bibe?  Ev rengên rêving û koçber û sêwîmayî, rengên ku çîrokên zaroktiya me bi zimanê çûkan ji me re dibêjin, guh nadin henas û axîn û nifirên dayikên me, guh nadin gavên me yên giran û mirinên me yên nêzîk û xewnên me yên ji beybûn û gulhinaran.  Di goşeyekê de girî, di goşeyekê de radestî, di goşeya dawîn de çavên bendemanê, sirûdên xatirxwestin û rêçên bêveger û gundên kavilbûyî û sirûda herî mezin jî şkestina dayika min û dayika Rehîmo yee!  Rehîmo bi barana rengê xwe wan goşeyan av dide lê me, xwe, jin û bajarên xwe bê av dihêle.  Di rengan de evîna me nîvçe û sefera me hetanî cem xwedê dijwar, zelal û eşkere dibin.. Ne dûr ne jî pir nêzîk! Bi tenê di rengan de! RENGÊN KU DARBESTA ZAROKTIYÊ BI GULBEROYAN DIBARîNIN!  Ehmed Huseynî