Friedrich Wilhelm Nietzsche

 Ji ( Wilo Zerdeşt axivî)

 Kurdmancî: Ebdulrehman Efîf

 Ji nivîsandinan tevan ez tenê ji wan nivîsan hezdikim, yên nivîserê wan ew bi xwîna xwe nivîsandine. Bi xwînê binivîse: û tu yê bibînî, ko xwîn giyan e.

 Ew ne hêsan e têgihiştina di xwînekê biyanî de: rihê min ji xwendevanên tiral û tembel dire.

 Kesê xwendevan binase, ew nema titiştî pirrtir ji xwendevan re dike. Hîn sedsaleke din ji xwendevan – û giyan dê bêhna gennî jê bêt.

 Ko ji mafê herkesî ye hînbûna xwendinê, ev tişt bi çûna demê re ne tenê nivîsandinê bênirxdike, lêbelê ramadinê jî .

 Carekê giyan Xwedê bû, piştre ew bû mirov, û anih tew ew dibe garan.

 Ewê bi xwînê û metelokan nivîsand, ew naxweze bête xwendin, lê bête ezberkirin.

 Li çiyayan rêya nêzîk ji serê çiya ta serê çiyayê din e; lê bo wilo divêt çîmine te yên dirêj hebin. Metelok divê serê çiya bin: û ewên, ko bi wan re tête axaftin, divêt mezin û gihiştî bin.

 Ba tenik û paqij, metirsyan nêzîk û giyan tije bi xêrnexwaziyekê kêfçî: wilo hertişt li gorî hev e.

 Dixwazim efrît li dora min bin, jiber ez mêrxas im. Mêranî, ya pîrebokan bidûrbibe, ji xwe re efrîtên xwe çêdike,- mêrxasî dixwaze bikene.

 Ez bi titiştî bi we re nahestim: ev ewr, yê li jêr xwe dibînim, evê reş û giran, yê pê dikenim- îcar ev ewrê we yê birûsk û tavê ye.

 Hûn li jor dinerin, dema hûn payeyiyê dixwazin. Û ez li jêr dinerim, jiber ez bilind im.

 Kî ji we dikare di eynî kêlîkê de bikene û payebilind be?

 Ewê hildikişe çiyayên herî bilind, ew bi lîskên kulxwariyan tevan û ciddîtiyên derdan tevan dikene.

 Mêrxas, bêtirs, henekçî, bihêz- wilo zanyarî we dixwaze: ew pîrek e û tim tenê ji zilamê cengê hezdike.

 Hûn ji min re dibêjin: - jiyan giran e rahiştina wê. – lê çima hûn berî nîvro payeyiya we li nik we ye û êvarî nefsbiçûkiya we?

Jiyan giran e; lê ez bi ti nazikiyê nahestim! Em giş bi hev re nêrker û mêkerine barhilger in.

 Çî me yê hevbeş heye bi bişkoja gulê re, ya dilerize, jiber dilopeke xunavê bi ser laşê wê de dikeve?

 Ev rastî ye: em ji jiyanê hezdikin, ne jiber em hînî jiyanê bûne, lêbelê jiber em hînî hezkirinê bûne.

 Tim hineke dînitî di hezkirinê de heye. Lê dîsa tim jî hineke biaqilî  di dînitiyê de.

 Û ji min re jî, yê baş im ji jiyanê re, minminîk û nepoxên sabûnê û kesên ji vî corî di nav mirovan de, dixuyin ko ew yên herî pirr bextewariyê nasdikin.

 Dema ev giyanên biçûk, sivik, şêt, xemilandî, biliv û ger tên dîtin- ev Zerdeşt bi aliyê hêsiran û stranan ve diajo.

 Tenê wê baweriya min bi Xwedakî bêt, ewê bizanibe govendê bigerîne.

 Û wexta min Şeytanê xwe dît, ew ciddî bû, kûr, zane û paye; ew giyanê giraniyê bû- bi rêya wî hertişt tête xwarê.

 Ne bi rêya hêrsê, lêbelê bi rêya ken mirov dikare bikuje. De rabin, de ka em giyanê giraniyê bikujin !

 Ez hînî meşê bûme: ji wê çaxê de dilivim. Ez hînî firrê bûme: ji wê çaxê de naxwazim bême dehfdan da cihê xwe biguherim, berê li cihekî ranawestim.

 Aniha ez sivik im. Aniha difirrim, aniha ez xwe li jêrî xwe dibînim, aniha Xwedayek di min de direqise.