Bo dilê te: Şengê!

VII

Şenglayayê!
Xwîna min ji dengê te diherike,
Li ser sînga te pirtûkên xatirxwestina xwe dişewitînim
Û di mirina te de, xwe hînî keskesora çiyê û tenhatiya zimanê xwe dikim..
Tîrên dengê xwe berbi kûrahiya kevanên xewna min ve veweşîne
Û welatên ji sormij û pêxwasan di ferhenga êvara min de bilorîne!
Li bilûrên xwe binêre!
Li govendgerên xwe binêre!
Kêlîkên xwe, pasvanên xwe,
Çîrokên xwe,
Koçberên xwe û seqema xwîna xwe zeft bike û di bêdengoya çiyê de,
Di dilê min de wenda bibe!!!
Wenda bibe Şingalyayê!
Pişta xwe bide govendger û sirûdan
Û tîr û kevanê min di sînga xwe de ji bîr neke!
Birûska xwe di banga min de daçikîne, di şaneyên çiyê de bihêwire
û tava rojê, bi destên xwe bilind bike!
Ji ronahiyê re bibêje roj baş!
Ji Şingalê re bibêje roj baş!
Ji rojê re bibêje roj baş!
Û min,
Û destên xwe
Nimêja xwe,
Birîna xwe,
Dayikên xwe,
Bêdengiya mirina xwe
Di hawarên çiyê de ji bîr bike!
Şengalyayê
Li min binêre,
Giryana min li ber bahoza çavên xwe bidêre…!
Û Ji min re bibêje:
Şevistan e..
Goristan e…
Kurdistan e…
Û bi tenê sîberên mirinê di ximava peyvê de
Li pey darbesta min bihêle!

dawî




alanocano@hotmail.com