Bo herdû kevirên biratiyê yên ko Dewrêşê Evdî û Eferê Geysî ew di bîra Şingalê de bi dilsojiyê kolandin!!

VI

Şengalyayê!
Min hînî reşgirêdana peyvan û bêzariya nexşeyên welatan bike û ji Olempa kuştarên xwe berbi fermana xwedawendên min ve sernişîv bibe!
Troyayê şanî daholên mikurhatinê bike!
Îsakayê şanî rêçên vegerê bike
û dilopên xwîna xwe li ber destê rojê, li kontarên Qerejdaxa şewitî, li ser lêvên zuha yên Dewrêşê Ebdî raxîne!
Di paş ewrên te de, pirtûka koçberiya pêxemberan vedişêrim û di maka te ya ji keskekî bêdeng de, çîrokan bi êzingên talanê gur dikim û ji nû ve, wek mirîdekî şeyda, rondikên xwe li ber pencereyên dilê te, li pey xwe , di agirdanka çavên Edûlê de dihêlim.
Ji xwe were,
Ji mirintirîn mirin were!
Ji êşên jiyanê û ji dudiliya zindiyan were
Ji evînê were û dilê min bi vegera xwe neêşîne!
Li wir binêre ku çawan rimên xwe li pêşberî tenhatiya te vediweşînin û berbiskên te di nav destmalên gulavî de, di kûrahiyên xewnên xwe de vedişêrin.
Li te dinêre, rondikên te berbi sînoran ve direvin, metirsiya te di bin keviran de şîn dibe, aşiqên te rexên bêveger hildibijêrin û di kêlîkên giyankuj ên oxirê de, bi tenê ji te re dibêjin û li deştên xatirxwestinê diqîrin:
Şengalyayê!
Şengalyayê!
Şengalyayê!
Em kilê çavê te ne!!!
Li asoyan binêre û di neynika dilê şervanan de, dilê xwe yê ji bendemanê bibîne..
navên xweşmêrên sirûda xwe, yeko yeko, li ser kevirên spî yên Şingala spî bikole û min li ber serê xwe, findeke ebedî vêxîne.