Prometheus û vedenga çiyê

Tengezarê Marînî

“ çawa dê te bi tenê di nav sirûdên mirî de bihêlim qamişloka min, çawa dê dengê lehengên xwe nekim gulav û ..çawa dê çarika reş ji nav xewnên xwe dernexim û çawa dê salek derbas bibe û dê nikaribim dilê xwe bo we xûz bikim şehîdên ji deng û xewnan..!”

Bo Ebdil Selam Darî

Min tu berdayî

Di te de li xwe geriyam

Li dorhêlên bakurê jor

Çipikên xwînê, zimanê te dipeyivîn

Di wan asêgehan de,

birîna te li guhkê salvegera yekem min girêda û min seyrkir

bêhûde bû.

Êşa min î li kevlankên vê spêdê, li berê di birîna te de rast hat,

wisa qêriyam

beyhûde ye.

axînokên dayîka te û çarika reş ya xwişka te diloyên xwe diristin

mixabinî li pey mixabiniyê, roj çû sal hat....

ji ber dengê xewnên ji ezela te dertên, nepenî bûn

lîlandina derbesta we şil e.

Lêvên te soequrmizî ne

Bûka te bendewar e,

ji Efrînê zeytûn bo te anîne.

Me beriya te barkir û tu zindî yî

Bakur dûr e, mişt e ji mêrxasan

Kolanên cîrana teng in, ji serê olîkan ve jehrê dibarînin.

Tu kesk dikî,

li bendî vegerê yî ?

tariyek e sirr û seqem 

li ser pêpelûkên rabirdû spîbûna te,

keskahiya te,

zer û sorahiya te divên binax bikin.

Dem têra wan nake

Ma dê kî miqeresiyê rêk bixe?

Nêrdewan bêdeng e, lehengê min, yekane ye

Wêneyên te dax didin û bilind dikin

Kevan ji hev dûr dikevin

Ka bêje:

-         kî bi te diramê!

-         Kî xewna te dipije jibîrbûyo?!

Em jî ji xwe reviyayî ne

Xewa xwe li pey xwe me hişt .

Kî bi te diramê, tu çavên tariyê biperixînî;

Bi toza  şevê şuştî me

Qêrîna te sîberên min dipelandin,

mîna ez dengê te dikim.

Ba himbêz dikirin gavên te

Bêdeng dima li ber vê sosretê lehengiya te.

Gur dikenin.

Kî li wê şeva kovî pêl dide

Tu çûyî

Çend henas beriya tu biçî xewnên xwe parastin?

Peyvên te hunermend bûn.

Spêdê diçêre kenê te

(وحـرقة الورد الذي لم يكن         يطمع في افساده الدهر)

(مانالني عنــــد هجوم البلا           بؤس و لا مسني الضر)

(ما قد بي عضو ولامفصل             الا و لكــــــــم فيه ذكر)

Dilê te ji bo me lêdixist

Tûj in awirên te.

Winda ye li ber keldumanên neynika serhildanê

Xwişk û birayên te, tenê bi te re hatin û nema vegeriyan

Movikên demê ne

Tiliyên tirsê li ber dergehê wan diçandin.

Çav di kevlankên straneke qedexe de bi berbangê re serê xwe danî.

Heyv lal e

Roj tarî ye

Tarî parastin e

Stêr raketiye

Kew bêdeng e

Û şev bêdergeh

Di azarên te bahoz noq dibe.

Ji rojava sîber dikule.

(الى حتفي سعى قدمي          ارى قدمي اراق دمي)

(فـما ان فــــك من ندم           وهان دمي منها ندمي)

Malikê bi erebî

Agirê serê çiyan distrînî, guhdarî dikim

Bimîne, baran bermaya lehenga ye

Neçe, bûka te xwe xemilandiye

Keça min bî ma

Dergehên salê asê bûne

Laşê min zeviyên xewnan cot dibêjin

Payizane ye,  di asîmanê êşa te de.

Bi te bîreke bêbinî me

Sinorvekirî yî di giyanê min de

Semaxa te dergehê berxwedanê ye: Kobanê

girnijîna te paytexta peyvê ye di semayên batzimiyan de

ji kendavê bo kendavê

ji tozê bo êşê

ji tariyê bo seqemê

ji nivistinê bo mirinê

ji kelê bo darbestê

ji gorê bo vejiyanê

diçin dengê te negihandin xwe

Ev dema mirinê ye;

balindeyên tozê ne, li miristaneke serxweş

roj li qadan vemirt

welatê min, bendewarê çemekî xwînê û poşmaniyê ye.

Şeveke rût im, di baskên axê de

Benc im li ber serê winda xwe.

Asoyên te didoşin

Û pêlên we berbi êvarên pêxwasan de diherrikin.

Xewnên min werar bûn;

Li çivîkên ebrûyên te kavikirî hatibûn.

duzdeh kenar  bi duzdehan hezar pêlên mirinê belavkirin;

ji fîxana te, adar sil bû, li benda çi bimîne lavija te?

Ji tirbeke sar hatim, di nav rêk û rûbarên welatê mijê de, kefenê te min anî.

Bajarê min jî kefenkirî ye

Tu ji bîr kirin serlingên me

Tu ji bîr kirin

Xak rabû

Bo zarokan

Bo xewnan

Bo te ;

Ez li dorhêla te me,

« bênav û nîşan î“

leylan im

toz im

hêlên min rengavêtî bûn

kuştin…?!

Na

Sirûda şevê me, di giriyê xwe de bilind dibim

Bajar ew bajar e,

te ji bîr nake bajarê te

Qamişlok rengê kevzê, têhna rojê li bêjna te dike û tê....

10.03.05

HEVGIRTINA REWŞENBÎRÊN KURDÊN ROJAVA LI DERVE

Rojavayê Kurdistanê û erkên hêzên siyasî yên kurd