Xwînrevyayên xedengên xewnên xemgîn ên  baskên te, xwînrevyayên sotan û giryan û halan û talanên peyvên derengnimêjên bişirîna te ya ji nifiran, berbi buharê ve diçin dikulkulin, nehwirîna balindeyan li ser lêvên te radiwestînin.. Û gurên berbeyaniyan alên tolhildanê di hinarkên pêxemberên welatê te yên ji renckêşanê dadiçikînin..

Dilê xwe yê mişt çîrok, ê ji berberoyan di ser dev re çûyî, li kontara wî çiyayî, li pêşberî nexşeyên zengê wek jiyanê hilawistî bihêle û laşê min û alindê ji birûskên şevistanan rizgar bike… Min hînî dilbijîna behiştên peyvê û dojehan di laşê min de hînî agirê xatirxwestinê bike!

Hey qedera min û qedera qederê!

 Di banga min de salnameyên talanê bihûne û teşîrêsên nalîna min ji teşiyên tenhatiyê birevîne, min, wek şevbuhêrkekê di nav destên xwe de bihêre û temenê min jî di gavên bêhûdeyiyê de bêhûde bihêle!

 Baweriyên xwe bi ser gulgenimên zuha yên bendemana min ve bibarîne û gumanên xwe jî di cegerê min de, wek cegerdariya katijimêran, wek bûneweriya axa navê te, daçikîne, raperîne, dahejîne, rakelîne, ragihîne û çûyînê bi ava bahaneyan ji keça min re wek bazbendekê şirove bike!

Di çavên te de, min hezaran çiya, giryayî, poşmandar, sersom, şeyda û aziryayî didîtin, min li ser lêvên te bi hezaran tawanbarî dineqişandin, min di berbiskên te de bûkên xwe bi rengên kavilan nîgar dikirin û berzûrî velerzîna darên sînga te dibûm.

Dergehên kesk veke!....

Pirtûka şehîdan û sondên baranê veke!...

Berfa dilê min veke û Xanoyê Lepzêrîn bi sorgulên kenê xwe bikuje!

 Cêwiyê reşgirêdana dayikên te yên ji pîrozmendiya dastanbêjiyê me, sêparên şînîgiriya daristanên dengbêjên sergerdan ên gerdena te ya ji misk û alalê me, bendewarê gunehbariya qebqeb û nîçîrvanê rojçêbûna kewên sînga te me, bîra dadayî ya tîrên têkçûna sirûdên te me, bapîrê bagera nexşeya destê te me, nijada bênijadiya hinasên buhara te  me, paytexta hilweşyayî ya xewnên te yên ji kevirên reş  im, tiliyên te û mista Xwedê me, wateyên qedexe yên derengiya darbestên şevê me, ferhenga rizyayî ya naveroka xewê û sêva xemê me, dijminê dilovaniya tozê me, keriyekî serberdayî û çîroka dêlegurê me, gul êrîşî min dikin, matmayîn li ser sînga min dixeniqe, ji mirinê mirin diherike û ji jiyanê dudilî, guleya xwe ya dawîn di giyanê min de bi navê gulê vala bike hey qedera min û qedera qederê!

Va buhar hat, li ser keviya mijê, nîşangirên jena dilê te dîroka xwe li ba dikin.

Ji rêçan netirse,

Ji gunehan netirse!

Ji darbestan netirse!

Û pinpinîkên li zimanê şehîdan metirse!

(didome)