|
Li ber dergehên
dilê te yên bi
qasî jiyanê tûj
û dijwar; bi
qasî mirinê
kirêt û tal,
çiya û nepeniyên
xwe ji hêlîna
destê min berbi
qendên peyvê ve,
berbi dîlên
dîlanê ve,
difiriyan.
Li ber dergehên
dilê te, çar
helbestên ku ji
wan hez dikim
şehîd dikevin û
çar şagirdên
eşqa te gulên
sor pêşkêşî
goristana laşê
min dikin.
Çar dilopên
evînê, di
reşebayên çiyê
de li hinarkên
te digerin û çar
caran pesnê te
ji nêrgiza
azadiyê re didim.
De her çar çavên
xwe yên ji
vedana birûskan
veke
daku te hînî
sirûdên axê û
hînî reşgirêdana
nisrînan bikim!
Esmanê bendemana
xwe veke daku
hetahetayê
germahiya sînga
te ji bîr nekim
û hetahetayê
gernameya xwe ya
ji giriyanê
radestî rondikên
dîroka te bikim!
Qendînan hînî
semageriya
xatirxwestinê û
hînî tenhatiya
xweşmêran bike û
kulîlkên reş ên
şînîgiriyê li
pey xwe, di hişê
bageran de, wek
xewnê daçikîne!
Tu jena
derengmayî ya
dilê serdemê yî..
Tu dûman î
Tu naveroka
şewatên hemî
çiyayên
kurdistanê yî..
Tu rengê wendayî
yê zemîn û yê
zimanê kevoka
min î..
Li ber dergehên
dilê te yên bi
qasî salan
xemgîn û bi qasî
talanan matmayî,
min çiyayên kenê
te ji ser milê
xwe diavêtin,
min gulleyên
dengê te ji ber
dikirin, min
girtîxaneyên
evîna te di
xwîna xwe de
dorpêç dikirin û
min xwe bi ser
bîranînên te de
wek tîrên ji
çurusînê
dibarand..
Ez û tu, bi hev
re derbasî
ferhenga berfê
dibûn, bi hev re
ji sîberên
êvaran dixeyidîn
û bi hev re
derbasî dojeha
nenas a xewnê
dibûn..
Qend-Dîn berbi
me ve, wek
firişteyên ji
keviran û ji
gaberdan, dihat..
Çemên kenê te ji
zikê Dimdimê
dipijiqîn, berbi
sersomiya Geliyê
Zîlanê ve
diherikîn, çem
di hêlanên lêvên
te de ji dayik
dibûn, çem ji
şehîdan pirtir
dibûn, çem berbi
stirana me ya
dawî ve dihatin
û di darbesta
çiyê de dîndibûn..
Çemên min di
axînên te de, di
şînebirînên te
de, di
şevistanên
gazinên te de
zuha dibûn..
Li ber dergehên
dilê te, pêrgî
zingezinga
mirina xwe û
sergerdaniya
hespê xwe û
bêrîkirina
dudiliya nisrîna
xwe dibûm..
Min keskê xwîna
xwe bi ser te
de, wek kefenekî
ji avê, dirijand..
Min di navbera
êşê û çiyê de;
Berbiska te ya
ji xunavê, bi
nermebayê qederê
dihejand..
Û min pirsa xwe
ya dawî bi
zimanê seferê de
divejand…
Min gizinga
bendemana te û
dengvedana bejna
te ya ji baranê,
di lêvên
Qend-dinê de,
wek ronahiya
eşqê, dimijand!
|
