Were Adarê were

 Bêwar Ibrahîm

Were Adarê were !

 Birînê ji ser birînan biçine ,

 Tovê hêvî û xewnan di xaka cegerdariyê de biçîne ,

 Konê şîn-nameyan li ber dergehê xwe vegre ...

Tabûrên leşkerên Kurdayetiyê

Li ber dergehê keleha te

 dûrêzî hev dibin ,

Bê vexwendin xwe vexwendî

Govenda şîn û şadiya te dikin .

Were Adarê were !

Bela .... serokê serokan Barzaniyê nemir

Di sînga konê bîranînan de rûne ,

Pirtûka dîroka rojê ji bin şalê xwe derxîne

Û bi serê xencera xwe êş , derd û keserên

Dîroka şîniyên vî welatê birîndar şanî me bike,

Bela ... rêk û şivîlekan di bedena çiyayên astengan de ji nû li ber me veke û di bin barana dilopên xwînê de serboriyên rêka azadiyê ji me re

bixwîne .

Were Adarê were !

Bela ... destpêka dîlana berf û baranê bi stiran , lawik û

heyranokên me bin ,

Bela ... xwendina şalûl û bilbilan ji şîn û şadiyên me bin

Bela ... hatina berbang û êvaran bi ken û girîyê me bin,

Bi girnijandin û ponijandinên me bin,

Bi ketin û serketinên me bin .

Were Adarê were !

Emê bi hev re di bin barana xwîna dîrokê de bimeşin ,

Cîwazya reşbînî û geşbîniyê ...

Li ser zendên cegerdariya mêran

li hev mehr bikin .

Heger em ji rojên te şerm û fihêt ne kin,

Bela ... şermîniya me ji hêsrên serok Mesûd Barzanî be,

Ku ji yekê sibata malwêran ve dêmê wî ziwanebûne .

 Dêmê wî ku nexşê Kurdistanê li ser şînhatiye ,

Milê wî  ku Alayê Kurdistanê hilgirtiye ,

Hizra wî  ku rêbaza Barzaniyê ne mir

Li her çar aliyên dinyayê belavkiriye .

Were Adarê were !

Ava jiyanê ji serê tilîyên Pêxemberên Kurdayetiyê biherikîne ...

Wijdanên hişk , ziwa û bêol av bide ...

Bela ... nevîyên Beko ,  Cimo û Nicmo ... xwe tahir bikin ...

Bela ... siwarên tozê û reşahiyê ...

Xwe hinekî ji qirêj û gemarê daweşînin .

Were Adarê were !

Li ber dergehê dîrokê rûne û binehwirîne :

Hey Felekê xayinê te çima li me wakir

Te mala me xera kir

Te konê me ji nav konana rakir

Te dilê dostan şikan

Dilê dijminan bi me şa kir ...

Rûpelên newêrek û derewîn ...

Ji nav rûpelên wê jêke û biçirîne ...,

Bi her sîh û yek rojên xwe bike hawar û qêrîn :

Mane bese ... bejna genimê me bi dasên neyaran tê çinîn .

Ma ne bese ... nanê tisî bi hêsir û xwînê tê nimandin .

Ma ne bese ... birînên kûr û dijwar bi tif û dijûnan têne  kewandin .

Were Adarê were !

Tûrê şîn û şadiyên xwe

Li ser serê Kurdan vala bike ,

 Nema xeme ...

Biryara dengê azadiyê yeke nabe dido :

Mahabad muhra me ye

Hewlêr paytexta me ye

Qamişlo vîna me ye

Diyar bekir mala me ye

Were Adarê were !

Çiya ... li ber bahozan na hejin 

Asman ... ji dengê berik û bumban na qelişin

Wijdan û mirovantî ... li ber agirê şer û xerabiyê

Naqijilin û nayên sotin .

Emê li ser rêbaza Pêxemberê Kurdayetiyê

Barzaniyê Nemir bimeşin ...

Û li ber hênkaya bayê azadiyê û

Tîna welatê rojê ji Mahabad ,  Hewlêr ,

Qamişlo û Diyarbekir re bibêjin :

Bîngeha welatan

Mirov in

Û bîngeha mirovan

Ziman e

Û zimanê Kurdî

Ji birûnên we re

Xweş derman e

Xewş derman e

01/03/2005