Çiqasî ,

ez û sîtava xwe mîna hevin.

di lebit û şikestinên vî bajarî de.

li ber kûrbûna wî,

me kedî kiriye kem kirina dîtinê.

me di hejînin tîrojên,

vî bakurî.

geh me dirêj dike,

ji pêkên bêzariyê re.

geh me tîne hev mîna,

guloka xweziyan.

me li hev dipêçe,

sawîrên reşkê şevên wî.

çiqasî,

em ji hev dizîne,

kavilên bêrîkirinê.

mîna me jî,

kopê bagokê,

dinehwirîne,

perdên dilbijiyê,

ber bi sînorin serqot ve.

me ji demsalên xwe vedikişîne,

xêzikên tabloyên wî.

mîna mene,

her tişt, û me mîna xwe dikin,

bê canên wê.

em weke xwe,

wan di niviştên xwe de,

bi rûmet dikin.

ey xweda...?

çawa te em li vî kenarê windabûnê,

bi hev ve kirin.

subhan ji afirandinên te re,

bi hev,

em dişon riwê berbangê xwe.

em derbasî xaçe riyên hev dibin.

li hev digerin di bêdengiya xwe de.

aferîn,

ey asîmanê bê ban.

xwe sîwan bike bi bihna me,

da em te beravêtî bikin,

di likumandinên gera xwe de.

ji bergirtina,

zayînê ve,

em beravêtinan di pûrisînin.

bi pirse,

ji dilopên tirsa me,

çiqas...?

tirs,

bi lîstikê zarokên me ve zeliqîne.

Çiqasî....?

me sirûdên sergombûnê,

bi xêlvanî ji ber xwe kirine.

Çiqasî....?

em ji ser şopa hev windabûne,

ez û sîtava min.

Çiqasî....?

şevbuhêrkên,

vî bagokî,

xwe di ser milê wan sînoran re,

çip kirine xewinên,

şev,

û sîtava min.