Li ser gaziya tayekî rîhanê vecineqîm.

di gevizka rojê da, ketim pêpeskê.

Di kurkê patîşahî da, duzelvanî,

awazêt bersê dijenîn.

dava tariyê,

mijgul di reqasê da melûl dikir.

 Tango bi sê pêngava dipîva.

Li ser xunava soregulê ketim çelepka.

Bînahiya revok ez firandim,

li hindava heşt çavêt ji lerza birsê

û dengê hovêt dupê

sinc dibûm.

Li ser tiblên desta ,

mêjûya xwe dubare dikirin.

Bi sê tibilkan,

xoşava li ser cêrikê gula bê nav,

serûbin dikir.

Rihên dila li gel têlên gula

dane hev di cohniya dilê xwe da.

min guvaştin.

Xunava rokê

min û şaraba .

Şêxê sani’anî,

şerma soregulê,

li ser perên ewra xwe

diveşartin.

Bûm piyvek ji xuda mezintir!!

Peyvek ji heft pîta afirandî:

E –evro

V –Vînek

R –ronî

Û –û

D - di

E – esmana

T – tête xwar !

 Di sîtava pîroz da,

li ser hemû zimana digeriyam.

Dibûm gulçinek kêzotkirî,

li ser sînorêt Mezopotamiyayê,

perên dewleteke tozgirtî

dineqşand .

Bi gofî û qutasiya,

li kolana Sêrtê dihejand.

Her gofiyek çîrokek bû.

Her qutasiyek kaniyek bû.

Bêhna şalêt şernexî,

mûzîka Êrîvanê û dengê Karapêtê Xaço

jê diherrikî.

Mêvanek ji Ibrê,

silav li ser têlên tembûra dijwar dikir,

li nav guhê min da zikrê xudayî dikir.

Silawatên min li ser mestegulê

bê hêvî diman.

Feriştê bê nasname,

li kêleka sîpela bejna min,

aloziya vîna xwe,

li ser keleha keçike

dihejmart.

Li ser dînatiya pêlên  derya reş,

şoka xwe di nav ewran da hêla.

Awazeke tûj û bêdeng,

êvara min di pêkek mey da

sewdaser dikir.

Li himbêza bîzentistanê,

qeder şîn dibu.

Ji kerba mestegulê,

şeva xwe li ser bihna

tayekî rîhanê

vedilîsand.

istenbol    5- 9 – 2004