Pirtûk & Xwendin

Xwendin, rêya berbi zanebûnê ve ye. Di rêka xwendinê de, mirov zaniyariyên tiyorî peyda dike û pişt re dikare wan tiyoriyan li dar bixe.
Xwendin nebe kes naçe pêş peyda dibin pirr derd û êş“  Cegerxwîn                                   
Bi van herdû regezan ve, jiyan û serpêhatiya pêşkeftina cîhanê girêdayî ye. Mirovê bêpirtûk, di pêpelûka herî jêr ya nezaniyê de ye û ew civaka nexwendewar, nikare bi pêş bikeve, neşê zatê xwe nas bike, ne jî şiyana wî bo bidestxistina viyana pêşvebirinê heye. Bi kurtî civakek bêhêvî û bêpaşeroj e. Peyveke Islandiyan heye, dibêje „ baştir e, tu pêxwas bî, lê ne bêpirtûk. Ji bo xwendin di nav civatê de belav bibe, ji bo ko mirovên me, bibin xwedî zaniyarî û bîr û behwerî, pirtûk pêdivî ye, lê di behweriya min de, ta wêjeya pirtûkxanê derbasî nav civaka me nebe û nebe diyarok, mirov nikare hêviyekê ji civakê bike. Pirtûkxan e, hişê civakê ye û saziya herî giring, bi nerx û giring e, ku rêvebiriya zanistiya mirovahiyê dike.

Tengezarê marînî

Kenê mişt êş û bêrîkirina wan çiyan
Tengezarê Marînî


Dibe nivîsa herî zor ew be, ya ko mirov kesayetiya wî yê li ser binivîse binase. Ji xwe dema ko yên dinivîsê û yê li ser tête nivîsîn, ji yek deverê bin... Çawa dê nivîskar xwe dûrî hêla emsiyonel bike? Dibe ji metodeke nivîsînê bo ya din cuda be. Li vir du nerîn, an jî liberçavdîtin hene:
1. Xwêner weha tê bigihe, ko ev nivîs mîna erkekî xizmayetî ye û çepiklêdane bo hev.
2. Ji hêla nivîskarê pirtûkê ve, bi rengekî bête têgehiştin, ko tiştên kesayetî derbasî nivîsê bibin. Dibe jî weha mîna peyva kurdan: „ Geyayê hewşê tehl e“ bête fehemkirin.

Er çiya çi dibêjin û Arif Hîto di kurka xwe de çi hel-sane (helbest-efsane) veşartine?!
Tengezarê Marînî

Çi alozî ne, yên Arif Hîto di xewnên xwe de, himbêz dike? Çi çiya ne, yên daxwaza „gul û tivingê dikin“? çi hawar in? Çi girayn in? Kî zarok in? Çi nûçe ne, yên guhên Arif î ji Radiyoyê venakin? An jî efsanekirina jiyaneke mişt „mirovên wek mişkan in, li qolaçkan dijî“?  Girnijîna bîtanoka û cadeyên vala“ ne?.

Leyla Fîgaro romana nivîskar Ibrahîm Seydo Aydogan ya diwemîn e, piştî Reş û Spî. Ev roman ji weşanxaniya Elma li Istenbolê hate weşandin. Ji 163 rûpelê 21x14 pêk tê. Dema min ev roman xwend, pir li xweşiya min hat û li her deverê min behsa romanê dikir û min xwestibû li ser binivîsim, lewra jî min bizav da, ku çend caran bi hûrbînî bixwînim û bi çavekî rexnegirî lê temaşe bikim. Lê piştî xwendinek kûr û pir û pirsên ku min ji rêzdar Ibrahîm Seydo dikirin, gîham encamekê ku ez xwe bi destê xwe dixime bîreke bêbinî de û min dest jê berda. Min newêrîbû vê rîzîkoyê biçim, lê piştî demeke dirêj bi ser de çûbû, dîsan li serê min da, ku xwe berdim qada nivîsîna li ser