|
Evîndarek ji
agir
Ji te re , ji
van bîskên
dijwar re , ez û
tenahiya vê
fanosê, hevala
şevê min î bê
dawî , bîskên
giran in ,
Ewqas dil zarok
, lê diljikestî
vedigerim
rêwîtiya şevê,
tenê dikarim
kelax û termê
peyva
bixirikînim nav
gorin xemgîniya
xwe ,rastî , her
rût dimîne mîna
tal bûna xwe,
rastî , her xweş
dimîne mîna dil
ê xwe, Rastî
nekare cawê rûkê
xwe biguherîn e
..ne demsaleke
hemû demsale,
tevahiya rengê
xwe diherkîne,
pênûsa min jî
pişt jikestî
giryê xwe
dadiwşîne bi ser
rûpelên rastiyê
de û pyvên
bicilik rip û
rût dike ,çawa
mirov bê şerim
dikare li
xweşikiyan mêz
bikî ,wiha jî
rastî berê mirov
dide xwe , her
çiqas wêneyeke
bi girî be,
cangoriyê hemû
xewnên bedew
bendewarê
dergehê ronahiyê
ne, qet , ji
keserê herikîna
xwînê em ne
tirsyan e,em
tirsîn ji
ejdeharên çav
sor dilên me
bixwin,û nehêlin
em dengê xwe
bibhîzin,tenê em
dikarin dilê xwe
bixun,û ji rehên
xwîn ê azadiyê
bafrînin laşê
xwe ,hêviyên me
ji axa hesinî
ne, xemên me jî
dilnişînin,
siyên me xeyîdî
vedigerin ser
textê xewê piştî
westana
xatirxwestina
hêjayên bê
mirin,qasî
berjengî û
sipehî bûna te
vêdixim çirayê
riya te, dîsa li
te digerim, bin
dara gûzê,
kêleka kaniya
biyê, ji destê
te bîn dikim
bîna pûngê, gava
wekî min şervan,
gava hozan, gava
neqişvan, gava
dibû agir û tîna
agirekî aram
dida çiyayên bûz
girtî,xwe li
berfekî qerisî
dipêça, diheland
zivistana çend
êşên sar,paş de
dihişt aşût ê
toza zer.
Îşev te anî bîra
min ş.wesfî,ew
helbesta ji agir
bû ,ew jî mîna
te bedew bû…
Bedew jiya û
bedew çû oxirê …
Em li kêleka ava
şîn bûn,
rûniştin piştî
westana riyek
dirêj, zûxurk û
kevrê kevyê
avaşîn renga
rengin yê
nedîtibin nekare
rengê wa bawer
bike bê ji kîjan
bûhiştê pekiya
ne nava vê avê ,gelo
ev zarok ê kîjan
ava dayikin? ger
kevrê wê wiha ne
ma masiyê wê çi
rengin, wekî
çawa masiyê wê
têne xwarin dilê
mirov dibje
xwarina kevrê wê
jî, tenê mirov
bê çare dimîne
wa têxe nav
giyana xwe de,
seyr bû ji boy
min gava min
temaşeyî wa
herdû rengê avê
ê dijber û çawa
bihev re dimeşin,
dû laşê ji hev
cûda, dû rengê
li hev nakin û
bi hev re
dimeşin, dû navê
cûda Avaşîn û
Basya, lê cêwîkê
daykekê ne, seyr
bû, lewra hest ê
min têr nedibû
ji temaşekirinê
û hildiperikîm
nîvisandinê, ma
helbest wisa
hêsanî dej min
berde? û ez di
nava buhşteke
rastiyê deme,
carna ramanê hiş
ê min nedigha
bersivê pirsan
bide ,tama
masiyê wê, tama
axê bû? Tama avê
bû? tama jiyanê
bû? hema hemû
tam ê xweş î
jiyanê bû, lê
hîna xweşbûn
gava hozan wesfî
bi destê xwe ser
koza sor dikir,
yek yek dida
hevala paşî yê
herî dawî wî
dixwar, eger ne
xweşbana jî,
hevaltiya heval
wesfî tama
jiyanê pê
dadikir, zimanê
mirov hilû dikir
û qirik nerim
dikir, hest ê
xweşya hemû
demsalan dibû
tamek û demsalek
tenê….
Erê, gula di
dijwariya
bahozan de bû
gul, bû
hunermend, te ew
tamê ku nema tên
vegerandin anî
bîra min, esmanê
vê şevê bi ser
min de weşand ..
Lênûsekî rûpel
qetyayî di destê
wî debû …
Ez jî di nava
xewin û xeyalên
Avaşîn debûm ..
- girnijî û ji
min re got :
Ma kirasê ji
agir yê ku, min
li xwe kiriye û
xwe pê
şewitandiye ,te
jî li xwe kiriye?
Xuyaye tû jî ,ji
şewtandinê hes
dikî?
Matmayî mam û çi
bersivê bidê me
..min nezanî bû
..
Gotina min di
qirika min de
hişt û axavtinê
xwe berdewam kir..
- berî mirov
bişewite mirov
pêwîstiyê xwe bi
germahiya wê
dibîne, lê paşî
êşa wê şewatê
girane, di nava
tirsê de mirov
tirsa xwe dikuje,
vêca tû wê
dişewitîne û ew
te dişewitîne,
ji herdwa yek bi
ser nakeve ez û
wê bihevre biser
dikevin, ji ber
heskirin û êşên
me dibne yek û
em bi hev re
biser dikevin,
eger yek tenê
biserkeve ew dem
veqetîn meydanê
dixwîne,di wê
kêlîkê de, ez
nema dimînim ez,
û ew jî nema
dimîne ew…
Meydan tenê ji
agirekî bê wate
re dimîne, gava
vedimre, xweliya
wê bi xwe jî, ba
li ber xwe nabe
…
Ji nişkave nava
bayê buharê de
ez qefilîm, geh
jî agir bi min
diket û
tênedighiştim,
ev peyv wê min
bi kûderê de
bibin, geh avekê
sar bi hestê min
dadike, geh jî
dinav beroşekê
avek kelandî min
dikelîne…
Agir çi ye? çima
agir hate bîra
wî?çima ewqas bi
keser ji min re
dibêje? bila ezê,
min devê xwe
tijî gotin kir
ji bo
bipirsim,zû li
min zîvirî û got
:
- lê jibîr neke
hestê azadî wisa
ne ,ger tû ne
şewşte tû
naghêje xweşya
wê …
êdî sebra min
nema , gotin û
peyvê min tevlî
hev kirin ….
- Ma gelo tû
behsa kîjan
agirî dikî?
Girnijî, û
rêzkirin peyvê
xwe….
- sebra te kurte
, mîna sebra
zaroka ye ..
sebra zaroka ta
çavê wa ye, jê û
şûn de digrîn ..
ez behsa
helbestê
dikim..wisa ye
agirekî bi
şewate ..
carna te di nava
eşqê de serxweş
dike, carnajî di
nava agir de te
azad dike.. lê
ew agir tenê çol
ê dil ê min î
gerim hênik
dike.. û
zivistanê sar
gerim dike …
çavên min mat
bûna xwe wenda
kir û ez jî pey
de çûm
- nekarim dej
helbestê berdim
..ew ezim û ez
jî ewim..
Hêlîna xew di
dil ê min de
çêkiriye.. her
çiqas agir be jî,
ez ji wî agirî
hes dikim..
Bi dengê bilind
keniya û kulmeke
kevirk ê avaşîn
xiste destê xwe..
dinava ken ê wî
de hîna peyv
şêrîn dipekîn…
- de ka bêje te
çi nîvisandiye?
bê ku haş xwe
hebim ..min
kulmeke av xiste
destê xwe û bi
eşq min got :
- li ser gor ê
pepûla..
naxwazim gava
xatirê xwe ji
jiyanê dixwazin
gêrik werin canê
wa ji xwe re
bibin…bila
têkevin himbêza
axê …
hîna bi kenekî
deng bilind ..serî
rakir û keniya
..
rûkê min sor û
mor bû ..li ber
xwe ketim ..ma
min tiştekî şaş
got…?
hevalê wesfî ma
tû kenê xwe bi
min dikî ?
hema ji nişka ve
rawestiya… êdî
peyv ji devê wî
lib lib
derdiketin…
- bawerke henekê
xwe bi te nakim
..xwediya
xeyalên xweşik
..lewra kenê xwe
bi wan dijminan
dikim yên ku ..pey
kuştina me ne…û
em jî pey
azadiya pepûleya
ketin e ..nakokiyakî
seyre …
de bila tû
xweşik bimînî
mîna rengê kevrê
avaşîn …
gava helbest di
dilê mirov de
bimre wê demê
jiyan jî dimre
..
em rabûn ser xwe
û rûniştin me av
bi axê dakir û
bi xwe dakir…
mîna îro bû.. ne
doh bû..
rastiyek bû û
her li nûbûna
xwe digre..
min te dît,
peyveke nav
zorahiyê şîn tê,
bi êşan re weşik
bû, her rêwiyê
riyên dûr û
zehmet bû,
hevalê rojê bû û
tîrêjên wê li
xwe dipêça …
erê, evîndarê ji
agir.. xelîl
gula ku di
zorahiyêde şîn
hat ...tûcaran
gorekê ji wê
cîhana te re ava
nakim..
ji ber ku dilê
te her semaya
xeşikiya azadiyê
dikir ûnav
hestan de jidayk
bû .
21.Nîsan.2008
|
