Filmekî nû ji produksion û derhênana Mano Xalîl.

Di sala 1988ê de, û di dema operasîonên Anfalan de, leşkerên Saddam bi alîkariya Kurdên xayin ên Cahş, ku alîkariya Saddam dikirin. Bi hezaran gundên Kurda talan û vala kirin. Malbat, jin, zaro û kal şandin zindanan li hemû perçeyên Îraqê.  Bi deh hezaran ji wan hatin kuştin û heta roja îro tu xeber li ser wan nîne, yen din bi hezaran ji birçîbûn û tîbûnê mirin.  Ev fîlm çîroka bi sedan malbatên Kurd in ku Seddam ew xistibûn Zindana Qela Nîzarkê li bajarê Duhokê.  Bêhtirîn hatin kuştin, yen ku sax man, piştî azadkirina Kurdistanê, xwestin ku herin gundên xwe, mixabin gund hatibûn xirakirin, kanî û rûbarên wan hatibûn xetimandin û ziwakirin. Bo wilo neçar man û vegeriyan zindana xwe. Zindan kirin mal bo xwe.

Heta roja îro bi sedan malbat di Zindana Qela Nîzarkê de dijîn.

Cihê ku xelk tê de dihatin sêdar kirin û kuştin, bûye cihê xewê ji wan re, û odên ku mirov tê de dihatin şewitandin bûye cihe xwarinê...

Ev mirov heta roja îro li hêviyê ne, ku gundên wan werin ava kirin ku karibin vegerin gundên xwe... Ma gelo heta çi demê ev mirovê Kurd wê di zindana Nîzarkê de bijîn?