Seyranek kurt li nav bexçeyê kurmancî

 Selîm Biçûk

Ziman bi meydan û beşên xwe mîna seyrangehekê ye. Bi xeml, xêz û gul û çîmenên xwe yên rengereng dibe vehesîngeha giyanê. Pêdiviya giyana mirov bi çandek xweş ku ziman hêlîna wê ye ne kêmtir e ji pêdiviya wî bi xwarin û vexwarinê.

Em yek pirsê ji xwe bikin: Gelo zimanê kurdî (zaraveya kurmancî) ew seyrangeh ji bo me xemilandiye? Ez bersivê ji bo xwendevan û nivîskarên vê goşeyê dihêlim. Emê bi hev re, seyranek dirêj li nav bexçeyê zaraveyê kurmancî derbas bikin. Emê pirsgirêk û astengiyên xwe destnîşan bikin. Bi giyanek nûjen, zane û fireh, li ser bingeha heskirin û pêşveçûnê xwe, hev û zimên rexne bikin. Armanca me wê ew be ku meydanên kurmancî bibin seyrangehên giyana kurdî.

Mixabin, tevî pêşveçûnên berbiçav, di tekûzkirina kurmancî de, hîn ev seyrangeh xakên beyar in. Tenê em û ne kesekî din, li ser bingeha zanistiyek nûjin em dikarin vê seyrangehê bi gul û çîmenan bixemilînin û biparêzin.

Mirov li ku aliyê kurmancî temaşe dike dibîne ku tije êş, birîn û astengî ye. Ezê bi mînakek biçûk vê xelekê vekim.  Bi dax e ku ev mînakek pir baş e ji mînakên pir û xirab. Em bi hev re, van çend hevokan bixwînin:

"… Nivîskarin hene li me û li çanda kurdî bûne bela, îca em çi ji wan bikin û çilo wan ji nav xwe biqeşitînin, ez tenê zanim çilo û çawa, dibe ko hun; gelî xwendevanan, her yek ji we bi şêweyê xwe karibe yekî biqeşitîne, lê ez bi tenha xwe nikarim tiştekî bikim, divê bi min re hin kesên din piştgir bin.

….. Gelî xwendevanan hun bi bihayê jiyana xwe kin bi rastî bêjin, ez qurbana weme ji min re bi rastî bêjin; nerîna we di wî nivîskarê nercisî de çiye ?, ew ê ko tenê ji xwe hez dike û ji bo xwe û wêneyê xwe dinivîsîne ?. jixwe hin nivîskarên me hene li cîhanê bûne bela, em hetikandine, em cerisandine, serê me xistine bin lingê pênûsa xwe. Jixwe ev nivîskarên ne nivîskar zimanê wan ji terya çêlekan jî dirêjtire, ji bavê xwe şerm nakin û destdirêjiyan dikin. Nimûne gelekin, îca ez kê bi nav bikim û kê bi nav nekim. " ( www.tirej.net)

Hevoka yekem ji 58 peyvan hatiye sazkirin û bi hûnandinek qels û lawaz ku çi xweşî û çêjê nade mirov. Berevajî vê yekê mirov ji xwendina zimên sar dike.

nerîna we di wî nivîskarê nercisî de çiye ?, ew ê ko …..

Di vê hevokê de, xalepirs heye. Li pişt wê dabir hatiye û hevoka pişt re bi tîpa biçûk dest pê dike. Ev yek di çi zimanê diyayê de nabe. Herweha : ew ê ko tenê ji xwe hez dike û ji bo xwe û wêneyê xwe dinivîsîne ?. ji xwe ….

Li vir pirsek nîn e û xalepirs hatiye, li pişt xalepirsê xal hatiye û hevoka din dîsa bi tîpa biçûk dest pê dike.

Ev mînak dilopek av bû ji deryayê û bi taybetî derya internetê. Ev meydana nû ku dikare bibe hêzek pêşveçûnê ji bo zimanê kurdî, bûye cihê tevîhevî û sergêjiyek mezin. Her yek li hespê xwe siwar bûye û dide cirîdan. Pir kes, pir caran li pîvanên ku di zimên de cih girtine jî, guhdarî nakin.

Emê bi alîkarî, nivîs û rexneyên we, di vê goşeyê de, li ser pirsgirêkên kurmancî rawestin. Pirsgirêkên rêzimanî, ferhengî, wergêrî, wêjeyî …. Û her aliyên zimên wê cihê xwe di vî rûpelî de bibînin.

HEVGIRTINA REWŞENBÎRÊN KURDÊN ROJAVA LI DERVE

Di mirinê de, tu bûyî vejîna xewnê , Ber bi te û Ji bo te…!
 

Rexneyek rojavayî Çavên ez nikaribim kil bikim ez ê kor bikim