Pencereya Kurmancî heta niha li ser ziman, rêziman û rastnivîsê hewl da ku hin babetan destnîşan bike û ji xwendevanan re pêşkêş bike. Bi nûkirin û berferhkirina rojava.net re, Kurmancî jî, kirasekî nû li bejn û bala xwe dike, babetên xwe jî, berfireh, ber bi êş û jan, xweşî û hêviyên kurdistaniyan ve, carna bi rondikeke daleqandî, carna jî bi bişirîna kenê zarokekê xwe bi gul û beybûnên kurdî dixemilîne. Ji niha û şûn de, Kurmancî dibe pencereyeke giştî û ji bilî rêziman û rastnivîs û pirsên zimên dê di cihana, peyv, pexşan û gotara kurdî de, hewl bide ku bexçeyekî rengereng ji gul û nêrgizan bo xwendevanên xwe pêşkêş bike. Herweha dê di vî bexçeyî de, fêrkirina zaravayê kurmancî bi tîpên latînî  ji bo evîndar û hezkerên zimanê kurdî pêşkêş bike.

Werin em bi hev re vî zimanê ku bingeh û hêlîna hebûna me ye bi gul û çîmenan bixemelînin! Werin em hebûna xwe herdem bihar bijîn!

Selîm Biçûk

Ziman

Gotar

Her ku pirsa ziman û standadkirinê li Başûrê Kurdistanê gur dibe, tayên metirsiya parçekirin û jihevcudakirina kurdan zelaltir û tirsnaktir dibin. Eger ev pirs bi vî awayî pêş ve here û daxwazên tên kirin bi cî bibin dê Gelê Kurd bibe du gelên cuda û bi du zimanên cuda û belkî ev dabeşkirin pirtir bibe û xwediyên her zaravayekî bibin neteweyek serbixwe.

Gula 73.emîn, Gir Izêrê Şingalê
Selîm Biçûk

Diyarî ji bo „Navîn Derwêş“ ê çarmehî ku bi 73 maç û 73 gulşîlanan mirin bezand


Bajo siwarê rojê, bajo ronahiya êgir, bajo birîna sermedî li dilê Kurdistanê, bajo û bila av û xak her biqîrin: „ Ya Xweda tu xêrê bide 72 miletan û em jî, teva“.  Erê, 72 milet, 72 lehiyên xwînê, 72 birînên şînê, 72 dojehên kînê û 72 çirayên hêviyê bi 72 lavij û daxwazên xêrê li dilê êgir tomar bike. Xwîna 72 sorgulan li dilê Lalişê nîgar bike. Ma gelo hîn xwîna 72 fermanan negihîştiye banê rojê, hîn saw û tirs nekiriye dilê Xwedê? Hîn banê tarî, zorê, kotekî û hovîtiyê nehatiye lerizandin? Heta kengî dê lavijên te bibin kuştin û talan? Heta gengî cenawer û lawirên dirinde yên rengemirov dê li ser dilê vê xakê sema kuştiyên te bigerînin?

„Bikujin, bişewitînin, bila jiyan li ser piya nemîne, ev cihan tenê ji bo me hov û mirovxweran, xwediyên Xwedayê taristanê ye“.
Dîsa li Şingalê ev banga kevin-nû dubare dibe. Kerî û garanên mirinê, mirovxwer û neviyên tariyê û dijminên jiyanê li ser piyan e, bi zikreşiyeke hovane û dirinde agirê mirina reş li ser, zarok, jin, kal, lawir û her tiştên bi giyan direşînin. Û ji pişt sînoran, li derdorê, ji paytextên şahinşahiyên taristanê çepik û govendên şahiya mirinê li ser cendekê mirovahiyê li dar dikevin.

Zimanê yekgirtî bi darê zorê nabe!
Selîm Biçûk

Ji bo zimanê kurdî yekgirtî pêdivî bi saziyeke zimanê kurdî heye ku ji hemî perçeyên Kurdistanê û ji hemî zaraveyan pêk bê. Di nava vê saziyê de, pêdivî bi pispor û şarezayên zimên û zimanzan heye. Ev sazî dikare bi projeyên zaniyarî û demdirêj lêkolînan bike û ber bi zimanekî yekgirtî ve here. Ziman bi biriyar û yasayan standard nabe û darê zorê nikare zimanekî yekgirtî ava bibe. Di yekgirtin û standardkirina zimanekî de, lêkolîn û zanistiya zimanewanî, bazar û aborî, civak û saziyên civakî, rewşenbîr û saziyên rewşenbîrî, ragihandin û saziyên xwe û gelek faktorên din rola mezin dilîzin. Li dawiya van tevan, ji nû ve biriyara siyasî û yasa tên. Bi awayekî din biriyara yekgirtina zimên ji jêr ber bi jor ve diçe, ne berevajî wê.

Rok digirî, bihişt li ku dimîne?
Selîm Biçûk

Rok lawaz di nava xwîna Şêrîn de dikewgire, di hembêza xwedê de diqîre: Şêrîn, were nav dilê çiyê bi hezaran Rodî li vir in. Gund xemgîn di kûrahiya gelî de hêdî hêdî di nava tariyê de wenda dibe. Awaza orkestra bihiştê di şax û rûbaran de hêdî hêdî ji çav û guhên Şêrîn dûr dikeve. Şêrîn, li ser banê piştê, bi cilên zîvarî, li odeyeke biçûk ji zindanê di nava xwînê de digevize. Serleşkerê ku helkehelka kûçikekî revîyayî jê tê, cil û nîşanên xwe li xwe dike û bi tîqtîqa kenekî hov ji odeyê ber bi derve diçe.

Dînistan
Selîm Biçûk
(Jiyan, di nav piyên dînên bi aqil û bi aqilên dîn de kêferatê dike. Dawî, dibe destpêk û destpêk ticaran dest pê nake.)

Lê min dît ku berî zayîna xwe min ji Perînas hes dikir. Ew ne tenê evîna heşt salan bû. Evîna sedsalan kom bûbû û di wan heşt salan de teqiya bû. Hesreteke nifşên ji çarhezar sal û vir de, di çavên Perînas de, bel bûbû û di nav pêlên derya xwe de, winda kiri bûm. Perînas, berî çarhezar sal min nas dikir, lê li kuderê û çawa, nizanim. Dibe ku kirasguherîna evîneke efsaneyî bû min dît.