|
Ez
di vê nivîsê de
kesekî bi nav
nakim, lê ez ê
dîmenên du
nivîskarên kurd
ji Binxetê
pêşkêş bikim.
Her yek bi
awayekî ye û her
yek lawê
pêvajoyeke cuda
ye, têkiliya di
nav wan de ew e
ku di encamê de
xemgînî li pey
helwest û
kirinên xwe, li
ba min hiştine.
Nivîskar-1
Ji berî pazde
salan ve li
Binxetê çîroka
nivîsandina bi
erebî yan bi
kurdî li dar e.
Yek ji wanên ku
tev li wan
nîqaşan nedibû û
bi kurdî
dinîvisand ev
dostê me yê
mijara gotinê ye.
Çend pirtûkên
helbestan bi
kurdî çapkirin.
Dem derbas bû û
qedera her yekî
ji me berê wî da
deverekê. Ew jî
li Başûrê
Kurdistanê, li
Silêmaniyê bi
cih û war bû. Lê
çi hate guhertin?
Hema hema bi
temamî dev ji
nivîsandina bi
kurdî berda û
dest bi
nivîsandina bi
erebî kir. Hem
helbest û hem
nivîsên
wî yên
rojane di
rojnameyên
kurdên başûr de,
ku bi erebî
derdixînin, têne
weşandin. Wê
rojê di
televizyona Gelî
Kurdistan de,
mêvanê
bernameyeke
wêjeyî bû.
Kesekî ku bi
erebî nizane ji
kurdiya wî fêm
nedikir. Pesnê
kurdên
erebînivîs dida
ku ew balyozên
wêjeya kurdî ne
û dengê kurdan e
li cem miletên
din. Her wisa
qala lawazî yan
jî tunebûna
çîrok, roman û
helbesta
kurmancî dikir.
Dûrketina ji
nivîsandina bi
kurmancî jî
vedigerand şert
û mercên
kurmanciyê û bi
taybetî tunebûna
xwendevanan û
her wisa
tunebûna
qedirgirtinê. Li
hember wê jî
qala dilrehetiya
xwe û kêfxweşiya
xwe ya bi
nivîsandina bi
erebî dikir.
Balkêş e ku ev
helwest ji
navendeke
Kurdistanê (
Silêmaniyê)
dihate dan.
Silêmaniya ku bi
rastî jî cihê
kurmanciyê lê
tune ye.
Min bi dilekî
xemgîn, li vî
dostê xwe yê
kevin guhdarî
dikir, lê
nizanim çima, wê
gavê, dihatim ku
vereşim.
Nivîskar-2
Ji berî heft
salan de min ew
li Elmanyayê
naskir û
dostaniyeke bi
lez di nav me de
çêbû. Yek ji
sedemên vê
dostaniyê
mijûlbûna wî ya
bi nivîskariyê
bû. Çend pirtûk
bi zimanê elmanî
weşandibûn û xwe
bi wêjeya kurdî
jî mijûl dikir.
Gava min dest bi
amadekirin û
pêşkêşkirina
bernameya Gava
Sêyemîn kir, min
ew jî, mîna
gelek nivîskarên
din, vexwendibû
bernameya xwe ya
wêjeyî. Balkêş
bû ku di bernamê
de gelekî qala
şaşitiyên çapê
dikir. Hema hema
hemû şaşitiyên
ku derdiketin
pêşberî me dibûn
şaşitiyên çapê.
Sal derbas bûn.
Deng ji dostê
min qut dibû.
Gava deng jê
dihat, wisa
digor ku ew jî
bi halê xwe û
karûbarê dinyayê
daketiye, Bi
rastî jî wisa bû.
Roj bi roj dibû
xwedî mal, milk,
dikan û avahî.
Lê her ji demekê
û demek e din,
mîna pisîka ku
sibat bi ser de
bê, wêje,
edebiyat û
nivîsandin
dihate bîra wî û
dîsa têkiliya me
germ dibû. Demek
diçû dîsa sar
dibû û her wisa.
Nûçeya dawî, ne
di riya wî re
gihişte min. Vê
carê, di riya
dostekî din re
bû. Nûçe wisa bû.
Rojnameyeke
elaman a lokal,
a bajarê ku ew
dostê min lê
dimîne,
hevpeyvînek pê
re çêkiribû.
Heta vir her
tişt normal e,
lê mesele di
naveroka
hevpeyvînê de bû.
Manşeta wê
hevpeyvînê
dihat vê wateyê
( Yê ku bi
milyonan xelk wî
nas dikin û li
vî bajarî kes wî
nas nake) li bin
manşetê jî
fotografekî min
û yê dostê min
bi hev re hatibû
weşandin. Di bin
fotograf de
hatibû
nivîsandin ku
dostê min
moderatorê
bernameyeke
wêjeyî ye bi
navê Gava
Sêyemîn ku di
TVyeke satelît
de, bi kurdî, tê
weşandin, li
kêleka wî, navê
min weke mêvanê
wî yê bernamê,
hatibû
bicihkirin.
Dostê min
fotografekî rast
dabû rojnamê,
tenê cih
guhertibû. Xwe
danîbû cihê min
û ez danîbûm
cihê xwe.
Heta niha min
qala vê yekê ji
dostê xwe yê
nivîskar re
nekiriye, ji ber
ku ez dizanim wê
bersiva wî ev be,
ku şaşitiyeke
çapê ye.
Çavkanî:
www.diyarname.com
|
