|
1-
Di demên tenahiya kûr de
Ez
pencera hestên xwe
Divekim û li hember dirûnim
li benda
aliyê din ji xwe
hêdî hêdî ez dilê xwe,
Hevalên xwe,
Didim hev û di bin siha wan de
diveşêrim Her zemînek şewitî
Û di guhên wan de dibêjim :
Bajarê min vegere ji jibîrkirinê
Lê belê ceger û hinavê min amade ne
Ji hatina
te re
Û dema min şipiya
sekinî ye
Di valehiya
şahiyê
de
weke
Polayê,
de vegere
Û
ji min re
bêje:
Di nav maldariya
te
de
Di bin siha mijankên
hêviyên
te de
Û di nav van
demsalên
li
rastiya hebûna
te digerin
malekê ji te re avabikim
-2-
bê lebat li
xwedayê
xwe
dinerim
Û bi zimanê canê xwe qîrdikim:
Belavbûn e li dora te
nerînên çavên
min
Û stêrkên destên
min
Belavbûne laşê min di
hilma
te de
Û bang dikim kesên nabihîzin
Nerîna yekê ji canê min
Vekin
û jê
bipirsin
Li
vîna
min
bipirsin
li ser aliyê din
Ji perda canê min
ê
berdayî li ser
bê hişiya we
De werin
em bikin yek
dengê
xwe
Li ber ronahiya dilê te,
tirsa te ,
dilopên xwîna axa te ,
Û berfa çiyayên te
belê
ev welatê
te ye
na
!
Ezê bêjim
ev xewna
min
e
û
di
dawiye
gotinên
bê dawî de
tu
soza bayê ji
Bayê re
yî .
Hamza Mohammad
|
