Di payiza emrê xwe de, me dest bi qurafa azadiya xwe dikir. Hêviyên ku me ji dêliyên jiyanê kiribûn li erda giyana me diçirisîn. Miştaxeya daxwazên me, ji kena diberiqîn. Xurcezînên dilê me, ji stêrkan misêwa dibûn. Di cirnên êşan de, me canê xwe diesirand, behayê heft zeman bextewarî, dimsa xweşiyê diafirand.

Cêziya xeyalên me bilind dibû, destên zarokatiya me jî hew digihiştiyê. Me li ser pelê çilo hew hêstirên Pepûkê didan hev. Me tenê bindariya bav û birayan nekir êdî, di awirên dilovan yên serfiraziyê de, heftsed reng û newayê roniyê didît.

Li gor saloxan, Pîra Sêhra pifî rihê keçikan kiriye. Loma ye di ciyên xwe de nasekinin û bi şikestina stuyê gula nava xwe re neqaîlin.

Zude ye, me dil hebû di xewneke zîvîn re derbas bibin. Bîbîkên çavên me bişibin xalên avê, çûk ji kenê me biwelidin. Ji berêvara temenê me, Nefela çarpelkî kêm nebe û beriya hemî beharan bigihijin rihê axê.

Xebînet e. Kesek niha pey kulîlkên ku di nav neqişên keçikan de diçilmisin nakeve. Kes nabîne ku gelek ji wan hew xeyalên xwînşêrîn dihîvêzin.

Xem nake, bila ew giriyên xwe di pişta xwîn û êgir de veşêrin. Bila dilê wan yeko yeko biniqute.

Bila kesek ji dil pirs neke: çima ev jin wisa ji dil, wiha bi kul xwe dikujin?

Erê em dizanin, ev dan, ne danê êvar û evînê ye. Hew şeveq di destên keçikan de dize. Kenê wan çû ava, giriyê wan her kêlî dihile. Sibehên xwe bi tu mizgîniyan xelat nakin.

Va ye bajar jî bê stran man, êdî herin awazên keçikan ji çiyê deyn bikin. Çavên wan ji mirinan bidizin. Herin talana av û êgir, bejnên wan rizgar bikin.

Ku Dicle û Munzur jî çikiyan, em ê ji kîjan çemê êtûnê vexwin?

Hele rawestin, wan çavşînkan ji berbiskên jinan venekin.
Porên wan, ji qeseb û morîkan neşon.
Mij û moranan ji çavên wan biweşînin.
Guliyên nifiran û kofiya şînê nedin destên wan.
Emrê wan ê şikestî bi azadiyê bicebirînin.
Xwîna keçikên kuştî bi ser ruyê cejnan de nebarînin.
Xezalan netirikînin û kanîka çavên keçikan neherikînin.

Ma hûn nizanin, ew xwîniyên evîn û azadiyê ne…