Şeng-Al-ya!
Ehmedê Huseynî
IIII.
Bo Nizar Agrî! Ramana ku di navbera reş û spî de sorê dastanê hildibijart, aniha berzûrî laşê heyvê û mirina çûkan dibe!

Şengalya! Keviyên kenê xwe pêşkêşî zozanên xewnê bike û sergoma xwe ya ji reşekêlan di bîbikên tenhatiya me de daçikîne, şevên me yên dawîn bi pêjna xwe pîne bike û hemî daristanên tirsê yên sînga xwe berbi sîbera xwedayên xwe ve; Xwedayên ji beybûn û zersosinan, bilind bike. Toza gernameya xwe ji ser lêvên me birevîne û hişê

Ev çiya çi dibêjin û Arif Hîto di kurka xwe de çi hel-sane (helbest-efsane) veşartine?!
Tengezarê Marînî
 

Çi alozî ne, yên Arif Hîto di xewnên xwe de, himbêz dike? Çi çiya ne, yên daxwaza „gul û tivingê dikin“? çi hawar in? Çi girayn in? Kî zarok in? Çi nûçe ne, yên guhên Arif î ji Radiyoyê venakin? An jî efsanekirina jiyaneke mişt „mirovên wek mişkan in, li qolaçkan dijî“?  Girnijîna bîtanoka û cadeyên vala“ ne?.

Şeng-Al-ya!
Ehmedê Huseynî
III.
Bo Hoşeng Broka, em dê Çiyayê Şingalê bi not û neh tembînameyên nîvçe rapêçin û darbesta xewnê radestî hibra Şerefnameyê bikin!

Şengalya!
Dilê min di nav destê te de, wek çûkekî, bangî xweşmêrên çiyê û bangî rondikên reşgirêdayî yên nexşeya girêdayî dikir. Banga min di golên xwînê de digevizî û hawara min di golên bêzariyê de avjenî dikir, banga min pêrgî laşên teze û pêçekên bêguneh, çavşînk û bazbendên temenên bêguneh, çavên şîn ên ola bêguneh û destên aştîxwaz ên pirtûka bêguneh, dibû. Banga min şkestî, têr girî, têr çarşemb û têr matmayîn li min vedigeriya û di sîbera sînorên berbangê de, di velerzîna dîmenên çîrokê de, di duriyanên gernameya eşqa min û te de wenda dibû..
 

Çîrokê çîrvanokê
Xelat Ehmed
 

Xaltîka Adarê dibêje: Belê weleh keça min, di not û pêncê de pixik kirinê û wek ewareyan bû ureura wî û bi nav xelkê ket. 2004 ê jî lehengek sing û sing çûyê qebo, çend sing li hev dan û lehengê me ji qîreqîra temaşevanan ji xelekê derket. Ringo jî ring e bêbexto bi hing û ding e, ji tenêbûna xwe bihinteng bû, rahişt xeleka xwe û avêt Şingalê, pêncsed, belkî jî heştsed canên bê xelek di bin urîna xwedayê periyên daw bi xwîn û çemên meya zikreşiyê de teqiyan.
 

Ji pêjna te re, Mustefa Gezgür… xwezî min bizanîba, ku destên te aneha çi dibêjin…Ji sebra destên te re, Leyla can… tu dizanî, baran, dê çiqasî basa wan, ji Mustefa re, bike…

Te çawa bîra „xirreke xafil“ nebir, ku rojekê çiya jî, li navbera destên min û te, li baranê, li kulîlkên, ku te ew hînî bejna min kiribûn, û li tembîkên, ku te li avê kiribûn, biqulibin, hey malnemîrat? Te çi ji çiyan re got; heta ku destên min, hewqasî ji destên te hez kirin?

Şeng-Al-ya! (I)

Ehmedê Huseynî