Gula 73.emîn, Gir Izêrê Şingalê
Selîm Biçûk

Diyarî ji bo „Navîn Derwêş“ ê çarmehî ku bi 73 maç û 73 gulşîlanan mirin bezand


Bajo siwarê rojê, bajo ronahiya êgir, bajo birîna sermedî li dilê Kurdistanê, bajo û bila av û xak her biqîrin: „ Ya Xweda tu xêrê bide 72 miletan û em jî, teva“.  Erê, 72 milet, 72 lehiyên xwînê, 72 birînên şînê, 72 dojehên kînê û 72 çirayên hêviyê bi 72 lavij û daxwazên xêrê li dilê êgir tomar bike. Xwîna 72 sorgulan li dilê Lalişê nîgar bike. Ma gelo hîn xwîna 72 fermanan negihîştiye banê rojê, hîn saw û tirs nekiriye dilê Xwedê? Hîn banê tarî, zorê, kotekî û hovîtiyê nehatiye lerizandin? Heta kengî dê lavijên te bibin kuştin û talan? Heta gengî cenawer û lawirên dirinde yên rengemirov dê li ser dilê vê xakê sema kuştiyên te bigerînin?
Bajo siwarê birînê, riya te dûr e!
Ma hîn kuştin û ferman ji te têr nebûne? Li paş te 72 kulîlk li dilê Kurdistanê hatin nîgarkirin. Li pêş te gula 73.emîn li dilê Şingalê dibişkive û kî dizane çend gulên din li hêviya birîna te ne? Kî dizane çend leşkerên tariyê li hêviya kîna xwe ne? Kî dizane çend Şingal, çend Laliş, çend Ezdan, çend roj, çend agir û çend xak li hêviya kuştina Kurdistana xwe ne?

73 Mirin Şingal
Herçiqasî ku mirin, aliyekî dîtir, ji aliyên dinyayê ye, ku dijî, lê bi qasî ku pirtûka mirinê dibêje, diyar e, ku hindek giyanber, hindek dar û ber hindek kesk û dest, hindek ax û av, hindek çiya û best, hindek bajar, hindek dîrok û ciyografî, hindek nimêj û hindek Xwedê, ji yên din bihtir û hesantir, dikarin mirin û mirin, werin çinînê.
Yê ku „pirtûka Şingalê“; pirtûka çiyayê serhişk; „pirtûka xirqe“, destên ku haha diçin rojê, stiran û hejîrên wê, xwendiye, dizane, ku mirin, li wir, çende fereh û dirêj e. Erê, yê ku „mirina hejîran“ xwendibe, teqez dizane, ku Şingal çende dirêj e, ku dimire, û herweha mirin jî, çende fereh e, ku ji Şingalê heta bi Şingalê ye.