Bibîranîna Marie A

  Bertolt Brecht

 Kurdmancî: Ebdulrehman Efîf

Li wê rojê di şîn heyva septemberê de

Bêpêjin li jêr ciwan incasdarekê

Li wir min bi wê girt, evîna bêdengî spî

Di zendên xwe de mîna nazik xewnekê.

Û di ser me re di spehî havînezmanî de

Ewrek hebû, yê min lê temaşekir dirêj

Pirr spî bû û li jor bû bêmînak

Û dema min dîsa lê nerî, nema ew li wir bû ticarî.

Ji wê rojê ve pirr, pirr heyv

Avjeniyan bêhis bi jêr ve û veçûn.

Darên incasan reviyan

Û ji min bipirsî ger, çi hat  bi serê evînê?

Ji te re wiha dibêjim: ez bînim bîra xwe nikarim

Û belê, bêguman, çi tu dimebestînî, ez dizanim.

Rûyê wê, vî tiştî ez birastî ticarî nizanim

Ez dizanim tenê hîn : min ew maçand carekê.

 Û maç jî, ew ji zû ve jibîrbikira minê

Ewr ger ne li wir baya

Dizanim wî û timmî bizanibim ezê

Spî bû ew gellekî û ji jor bi vir ve hat .

Dikulîlkin darên incasan hîn timmî belkî

Û ew pîrek aniha hebe zarokê wê ê heftan belkî

Ew ewr bişkivî û kulîlkî lêbelê çend deqan tenê

Û kêlîka li jor nerî min, di ba de windabû.

HEVGIRTINA REWŞENBÎRÊN KURDÊN ROJAVA LI DERVE