Eger Bi Rengekî Rast Ji Pirsgirêkê Re Nêzîkatî Çêbibe Û Çareseriya Demokratîk Pêş Bikeve, Aşitî Dikare Were Bidestxistin

Abdulah Ocalan

rojava.net- 23.06.2009

Ez baş im, weke berê me. Carna bedena min ji nîşka ve tund dibe, carna jî pir sist dibe, ez wisa di bin bandorê de me. Diyar e ji ber dermanê ku ez bikartînim e.

Gelo civîna Kongreya Civaka Demokratîk berdewam dike? Ma tenê du rojan berdewam kir? Erkekî kongrê heye. Divê herdem bixebite û civîn berdewam bikin. Divê gel birêxistin bikin. Eger girtin û binçavkirin çêbibin bila bibin. Wê deh kesên din têkevin şûna wan. Gelo Kongreya Civaka Demokratîk çawa derbas bû?

Ev cara yekemîn e ku em bi pêvajoya demokratîkkirina Komarê re rû bi rû ne. Pêwîst e Tirkiye were demokratîkkirin. Ji bo demokratîkkirina Tirkiyê zemîneke demokratîk heye. Divê mirov vêya binirxîne. Girîng e ku Tirkiye were demokratîkkirin û Kurd vîna xwe deynin holê, her wisa nîqaş bikin derbarê ka wê çawa xwe birêxistin bikin û di vê mijarê de ber bi encam ve biçin. Min li vê derê herdem got ku pêwîst e Tirkiye were demokratîkkirin. Di rastiyê de Komar di sala 1925an de hate cemidandin. Em dibêjin ku ev Komara ku hatiye cemidandin, em li ser bingeheke demokratîk wê ji nû ve zindî bikin.  Divê destûra bingehîn a 1921an esas were girtin.

Dema Mustafa Kemal Komarê damezrand rol û tevlîbûna Kurdan herî kêm bi qasî rol û tevlîbûna Tirkan girîng e. Kurd endamên damezrîner ên resen ên Komarê ne. Mustafa Kemal jî vê yekê dizanîbû û lewma desteka Kurdan girt; digot ku divê xweseriya herî berfireh ji Kurdan re were dayîn. Weke ku tê xuyakirin yên bûn asteng, ne Mustafa Kemal û Kemalîst in. Lê belê bi kadroyên Îttîhatger Mustafa Kemal dorpêç kirin. Mustafa Kemal pir baş dizanîbû ku eger Kurd nebin, wê Şerê Rizgariyê nikare were qezenckirin. Loma çûbû destê xwe dabû Diyap Axa, û weke wî desteka 60 kesayetên girîng ên Kurd girt. Wekî din, di wê deme de tevgera Îslamî pir xurt bû. Eger desteka wê nehatiba girtin, gengaz nedibû ku biserbikeve. Mustafa Kemal desteka beşa Îslamî girt. Seîdê Nûrsî bi rengekî aktîv destek da Komarê. Rola Mehmed Akîf tê zanîn. Her wisa desteka komînîstan girt. Yanê Mustafa Kemal di wê pêvajoyê de Komarê bi sê komên siyasî damezrand. Vana Kurd, Îslamgir, Mehmed Akîf, Seîdê Nûrsî û yên din, û yên sêyemîn jî Komînist in. Eger Kurd nebûna, Komar nedikarî bihata damezrandin; eger beşa Îslamî nebûya, Komar nedikarî bihata damezrandin; her wisa heger alîkariya Lenîn nebûya Komar nedikarî bihata damezrandin û Şerê Rizgariyê nedikarî bihata qezenckirin. Eger desteka Lenîn nebûya, ti demê nedikarîn biserbikevin. Lê belê Îngîlîstan û dewletên mezin gelek tedbîran girtibûn. Ji bo kapîtalîstkirina Komarê hemî tedbîran girtibûn. Komarê kirin kapîtalîst. Mûstafa Kemal dorpêçkirin. Kurd hatin tasfiyekirin. Kurdan jî nekarîn wê pêvajoyê tam têbigihijin. Beşa Îslamî hate tasfiyekirin, rewşa Mustafa Suphî û yên din tê zanîn. Ezê derbarê Mustafa Suphî de nirxandinên berfireh bikim.

Tirkîtiyeke sexte hate afirandin. Di aliyê sosyolojîk de ti girêdana vê Tirkîtiya Sexte bi Tirkitiyê re nîne. Her wisa ti pêwendiya wî bi netewa Tirk a di dîrokê de nîne. Dîsa ti pêwendiya vana bi Tirkitiya rasteqîn re û bi netewa Tirk re nîne, heta piraniya vana Tirk jî nîne. Bila şaş neyê fêmkirin, ez nabêjim ku Tirk nîne, helbet netewa Tirk û netewa Kurd hene. Heta çend çandên Tirk hene. Ew tiştê ku ez qala wî dikim ev Tirkîtiya sexte ye û feraseta Îtîhatgir e. Tirkîtî jî bûye olek. Wer kirine ku di civakê de wek olek tê têgihiştin. Kirasê dînan li civakê kirine. Her asta civakê xistine bin destê xwe. Di rastiyê de van hemî pirsgirêkan pirsgirêkeke Tirk e.

Li pey vana ne tenê Cihû, hêzên din jî hene. Ez wisa wê teoriya ku tê zanîn weke ku li cîhanê sedema her tiştî Cihû ne, naynim ziman. Ez li vê derê du tiştên cewaz tînim ziman. Cihû li her deran xwe baş birêxistin kirine . Ê Hîtler jî, sed û pencî heb aligirên wî yên Cihû hebûn. Vana bi tevahî berê xwe dan her deran. Tiştên ku ez dixwazim bêjim ev e: aliyekî Hîtlerîst ê Cihûyan heye. Rola Hîtler a di kapîtalîzmê de hîn jî nehatiye ronîkirin, diyardeyeke wisa ye ku di tarîtiyê de maye. Hîn jî tam nehatiye têgihiştin ku ka Hîtler tê çi wateyê. Cihûyan ne tenê M. Kemal û Marks, di heman demê de Lenîn jî, paşevaj (saptırma) kirin û araste (yönlendirme) kirin.

Karker di roja me ya îro de piştevanên herî mezin ên kapîtalîzmê ne. Unsurên herî girîng in ku kapîtalîzmê kedî dikin. Vê yekê pir trajîk e ku karker, ku ji aliyê Marksîstan ve weke dijminên kapîtalîzmê têne nirxandin, di roja me ya îro de can-dostê kapîtalîzmê ne. Ma di roja me ya îro de ti karkerek heye ku tenê ji bo karekî, ji bo karekî baş û ji bo mûçeyekî (maaş) baş, hevalê xwe neperçiqîne, wî nefiroşe û wî di rê de nehêle?

Li hemberî Kurdan ji Şêx Seîd û vir ve herdem heman hêz heman lîstokan dilîze. Bûyera Şêx Seîd di 15ê Sibatê de destpê dike. Dîroka komploya navnetewî ya li hemberî min jî, 15ê Sibatê ye. Şêx Sêîd di 29ê Pûşperê (Hezîran) de hate bidardekirin, biryara bidardekirinê ya di derbarê min de jî di 29ê Pûşperê de hate dayîn. Û wateyek vê heye ku ev rastî heman dîrokê tê. Vana ne tiştên tesadûfî ne. Bi zanabûn denk anîne li gel heman dîrokê. Tevahiya yên vana kirine, heman hişmendî (zihniyet) ye. Ev feraset ne tenê di nava artêşê de, di heman demê de di nava sivîlî, burokrasî, bazirganî û di her warî de birêxistî ye.

Ez ji nû ve ji vê derê bang li Birêz Serokwezîr dikim. Ez dibêjim em Tirkiyê bikin demokratîk. Ez nabêjim ku niyeta Serokwezîr xirab e, niyeta wî baş e. Lê bêlê şêwirmendên wî agahiyên şaş û kêm didin wî. Em amade ne ku agahiyên rast bidin wî. Ji ber vê yekê ez ji vê derê yekser bang li Serokwezîr dikim. Eger hun pêngavên rast navêjin, her wisa pêngavên demokratîk navêjin, hunê her tiştên xwe wenda bikin.

Li Tirkiyê yên dixwazin vê pirsgirêkê çareser bikin hene. Serokkomar samîmî ye û dixwaze vê pirsgirêkê çareser bike. Wer xuya ye ku Serokwezîr wê li gorî rewşê helwest bigre. Artêş, bi qasî ku ez têdigihîjim, dixwaze vî şerî sînordar bike. Axaftina Serfermandar vê yekê nîşan dide. Sê Serfermandar, ango Karadayi, Kıvrıkoglu, Ozkok dixwestin ku qada demokratîk vebe. Kıvrıkoglu digot “me ji Mesud Yilmaz re desthilatiyê pêşkêş kir, lê nekarîn binirxînin”. Dîsa, Ozkok digot: “ pêwîst e qada siyasî were firehkirin. Ji bo vê jî gelek biwêrekî tevdigeriyan. Li hemberî 99 der sed bi tena serê xwe tekoşînê dikir. Serfermandarê niha jî dibêje ku divê qada siyasî rola xwe bilîze. Ma Hukumet ji artêşê destekê dixwaze? Ha ji te re destek! Van hemî tiştan destek in. Eger hukumet di warê siyasî de rola xwe nelîze, dê biqede. Hukumeta Ecewît dixwest hindek tiştan bike, lê MHPê astengiyan jê re derxist, loma rola xwe nelîst. Wan axaftinên min ên wê demê vekin û lê binerin, min gotibû “eger hukumet pêngavên siyasî navêje, wê belav bibe û biçe”. Hukumeta Ecewît nekarî pêngavên siyasî bavêje, lewre belav bû û dawî lê hat. Ez niha jî heman tiştî dibêjim, eger hukumet pêngavên demokratîk navêje, Tirkiyê neke demokratîk û van pirsigirêkan çareser neke, wê di demeke kin de belav bibe û biqede.

Li holê belgeyek heye. Ji ber vê belgê bihev ketine. Serfermandarî jî şaş bûye û nikare ji nava vê derbikeve. Ta ku çareser nekin ka ev belge ji ku derê derketiye, wê nikaribin vê pirsgirêkê jî çareser bikin. Her wisa ta ku van tiştan çareser nekin, wê nikaribin bizanin ka ev belge ji ku derê derketiye. Gelo DTP dikare viya çaresere bike? Nexêr, nikare! Gelo Serokwezîr û Hukumet dikarin viya çareser bikin? Nexêr, nikarin! Gelo Serfermandarî dikare viya çareser bike? Nexêr, nikare! Ev belge li ser serê wan digere û ez nizanim ka wê encam bigîhîje ku derê.

Pêwîst e mirov bûyera Gundê Zangirtê baş têbigihije. Misoger divê romana wî were nivîsandin. Di îdîanameyê de, ku di çapemeniyê de derket, weke du hevok derbas dibe; yek ji cerdevanê ku li wê derê di nava bûyerê de ye, li du kesên ji rêxistinê digere, ango pêwendîdar e li gel wan; her tişt hatiye eyarkirin. Piştî ku bûyer çêbibe, wê sûc bavêjin ser rêxistinê, ji rêxistinê jî du kes hatine eyarkirin û amade ne.

Belê, her tişt amade kirine, wê sûc bavêjin ser rêxistinê, ango wê bûyerê bavêjin ser rêxistinê. Ez ji Serokwezîr re dibêjim, “Birêz Serokwezîr, eger hun dixwazin vê pirsgirêkê çareser bikin, divê hun bûyerê bi her aliyê wê ve ronîbikin”. Gelo van du kesên ji rêxistinê kî ne? Min berî niha dîsa qala bûyera ku li Gundê Peçenek ê Mêrdînê hatibû jiyîn kiribû. Ne gengaz bû ku wê bûyera hovane ji aliyê feraseta PKKê ve hatiba kirin. Min di xewna xwe de bidîta, dîsa min bawer nedikir ku PKKê kiriye. Min lêkolîn kir, Hogir ku ciwanekî Mûşî bû û yên din  vê bûyerê kiribûn. Bêyî ferq û cewaziya kal û zarokan, hemiyan kuştibûn. Ez di nava dehşetê de mam.

Çawa ku Ergenekon xwe li her alî belav kiriye, dibe ku di nava PKKê de jî xwe dirêjî hinek kesan kiribe. Heta dibe ku hinek hêzên biyanî jî, di nava PKKê de hinek kesan kontrol bikin. Birêz Serokwezîr, hun dibêjin PKK, ez jî pirs dikim: Gelo kîjan PKK? Hun wisa dibêjin PKK û giştî dikin, lê ev ne rast e. Gelo hun qala kîjan PKKê dikin? Yên ku di têkiliyê de ne eger du kesên di nava rêxistinê de bin, ez jî li dijî vana me. Ez jî li dijî vê PKKê me. Lê belê PKKyek heye ku demokrasiyê esas digre, çareseriya demokratîk dixwaze û dixwaze dawî li tekoşîna çekdarî bîne. Ma tu çima pê re diyalogê danaynî? Were em bi hev re Ergenekona li Tirkiyê jî û yên di nava PKKê de çareseriyê naxwazin jî derxînin holê. Ê min, bi rengekî sînordar be jî hêzeke min heye.

Roja ku Serfermandar axivî, di 14ê Avrêlê de (Nîsan) operasyona li hemberî DTPê çêbû, ev manîdar e. Operasyoneke wisa ye ku ji bo sabotekirina axaftina Serfermandar û bêbandorkirina wî hatiye kirin. Min di destpêkê de wer dizanî ku bi agahiya wan hatiye kirin, lê paşê min fêm kir ku bûyera cûda ye. Ez nikarim bêjim ku Serfermandar û Serokwezîr ji operasyonê berpirsyar in. Ev karê kadroyên Îtîhatgeran e ku li Tirkiyê hîn jî bibandor in. Dibe ku haya Serfermandar jî jê nebe, haya Serokwezîr jî ji vê operasyonê nîne. Ez bawer nakim ku operasyoneke wisa be ku bi îmzeya Serokwezîr hatibe kirin. Rojek berî dîroka ku Serfermandar axaftina xwe ya duyemîn kir, ango rojek berî 29ê Avrêlê, mayîn teqiya. Pêwîst e ev bûyer baş were lêkolînkirin. Ez hevalên me yên li wê derê tewanbar nakim. Gelo kî wan leşkeran şand wê derê? Gelo teqemeniyekî wisa mezin bi çi awayî li wê derê hat bicîh kirin? Li wê sêçivê (üçgen) di salên derbasbûyî de jî hinek çalakî û bûyerên bigûman ku me fêm nedikir çêdibûn. Teqemenî çêdibûn ku nedihat fêm kirin ka çawa çêdibin, hinek hevalên me li cihê ku lê bûn, bombe li wan teqandin û wan difirandin hewayê.

Serokwezîr ji DTPê re dibêje “eger ji PKKê re nebêje rêxistina terorîst, ezê jî pê re hevdîtin çênekim”. Tiştê wisa nabe. Divê Serokwezîr pirsgirêkê çareser bike. Divê bi herkesî re hevdîtinan çêbike. Divê bi rengekî hegemonîk tevnegere û derfet bide ku hêzên demokratîk pêşbikevin û xwe îfade bikin. Li vê derê ev heft sal in ku min tehemul kir. Ji bo çareseriya demokratîk a pirsgirêkê ez ji wan re pêşniyaran dikim. Herî dawî min ji Serokkomar Abdulah  Gul re nameyek a şansdeh rûpelî şandibû. Li wê derê jî derbarê çareseriya pirsgirêkê de min nêrîn û pêşniyarên xwe pêşkêş kiribû. Ez bawer dikim nekarîn bi têra xwe fêm bikin. Eger Birêz Serokwezîr pêvajoyê di rasterêya erênî de pêşnexe û operasyonan nede rawestandin, ezê ji niyeta wî ya baş gûman bikim. Ji ber ku Serfermandar weke ku bixwaze operasyonan sînordar bike, lê wer tê fêmkirin ku hinek tiştên ku wî derbas dikin hene. Pêwîst e Birêz Serokwezîr jî vê yekê bibîne. Ev heft sal in ku ez sebir dikim. Ezê du mehên din jî pêvajoyê bişopînim. Eger ji bo çareseriyê pêşiya min neyê vekirin, ezê bêjim ku tiştekî din ku ez bikaribim bikim nîne, û ezê xwe vekişînim. Eger Serokwezîr gavan navêje, ezê ji vê dere wî weke hêjmar-yek ê Ergenekonê îlan bikim. Tiştekî zêde ku mirov ji Baykal û Baxçelî re bêje nîne. Lê ez dixwazim ji wan re vê yekê bêjim; bila ji faşîzmê dûr bisekinin û pêşiya pêvajoyê negirin. Birêz Serokwezîr Erdogan bi mantiqê bazirganan nêzîk dibe. Bi îthalata deh der sed û bi hinek îhaleyan, li pey pere û pûl in. Di îthalata deh der sed de pereyên pir mezin qezenc dikin. Ji ber vê sedemê, gel û yên din jî nafikire û nade berçavan, her wisa gelê Tirkiyê jî nafikirin û nadin berçavan. Heta karkerên Tirk neçarî pîyaseyên erzan ên navnetewî kirine. Ev 85 sal in ku weke keran li pişta Kurdan jî û ya Tirkan jî siwar dibin û wan bikartînin. Lê nekarîn viya fêm bikin.

Min destek da demokratgeriya Muhefezekar. Min diyar kir ku dibe ku ev bibe. Û reng e bibe jî, heta ez hewl didim wan fêm jî bikim. Lê ez li hemberî wê yekê me ku pêkhateyek hegemonîk ku tevahiya civakê digre bin bandora xwe ava bike. Li Tirkiyê demokratên lîberal jî hene, ji xwe her tim jî hebûn. Demokratên Lîberal di her demên dîrokê de hebûne. Wekî din demokratên lîbêral jî hene. Divê demokratên radîkal di civak û siyasêtê de rola xwe baş fêm bikin û bilîzin. Min berî niha jî gotibû ku demokratên muhefezekar, lîberal û radîkal dikarin di xala demokrasiyê de werin cem hev du. Demokratên muhefezekar beşek û çandek temsîl dikin, lê tiştên niha dikin ne Îslamî ye jî. Ez Îslamiyetê dizanim, pêwendiya cewhera Îslamiyetê bi wan karên ku demokratên muhefezekar dikin re nîne. Demokratên lîberal jî her hebûne, lê bêlê hêza wan a ku karibin guherînê pêkbînin nîne. Hêza rasteqîn ku karibe guherîn û veguherînê pêkbîne demokratên radîkal e. Divê demokratên radîkal vê hêza xwe baş têbigihijin. Divê ew ji guherînê û demokratîkbûnê re pêşengiyê bikin. Ew her sê kom jî dikarin di çarçova prensîbên demokrasiyê de werin gel hev du. Dikarin destûreke bingehîn a demokratîk a weke li Îspanya ava bikin.

Eynî weke ya li Amedê, divê Kongreya Komara Demokratîk li Enqere jî were çêkirin. Divê Kurd û demokrat bi awayekî aktîv destek bidin vê. Mirov dikare hêzên demokrasiyê yên li Tirkiyê têxe liv û tevgerê û wan arasteyî vê Kongrê bike. Ev berî her tiştî girêdayî wê yekê ye ku Kongreyên Civaka Demokratîk ên Kurdan bi xwe biserbikevin û pêwîst e her du Kongre bi rengekî paralel werin meşandin. Divê li her bajaran, navçeyan û beldeyan Konseyên Bajaran werin damezrandin. Ji xwe ev di zagonê de jî heye. Mirov dikare Konseyên Bajaran ên sê sed kesî li bajarên mezin, ên du sed kesî li bajarên din, ên pêncî yan jî sed kesî jî li navçeyan û beldeyan ava bike. Divê bi lezgînî van Konseyên Bajaran werin damezrandin. Ji bo pirsgirêkên civakê û çareseriyên wan, damezrandina vana girîng e. Mirov dikare şaredariyan jî li gel van Konseyên Bajaran bigihîne xebitîn û xebatkirineke demokratîk. Divê şaredariyên me li ser bingeheke rast û bi riya xwe spartina gel, xebatên xwe bi awayeke demokratîk û bi lezgîniyeke mezin bidin meşandin. Wisa bi riya xwe spartina kapîtalîzmê, bi krediyan û bi bezîna li pey krediyan nikarin vî karî biserbixin. Ancax dema xwe bispêrin gel û hêza gel bixin nava liv û tevgerê, dikarin biserbikevin. Eger parêznameyên min jî werin xwendin, wê baştir were têgihiştin ka ez dixwazim çi bêjim. Eger nekin, ezê bi tundî rexne bikim û ez van rexneyên xwe veşartî dihêlim.

Gelo hun dizanin, hun jiyaneke çawa dixwazin? Ma hun dizanin pêwîst e hunê çi bikin ji bo ku hun ji vê jiyana heyî ya riziyayî rizgar bibin? Gelo hun dizanin komkujiya çandî di dîrokê de tê çi wateyê? Ma hun dizanin ku komkujiya çandî ji komkujiya fizîkî xetertir e? Gelo hun dizanin mirov çawa dikare li hemberî komkojiya çandî tekoşînê bike? Gelo hun dizanin dostên we kî ne û dijminên we kî ne; ma hun wan nas dikin? Ma hun dizanin ka destûra bingehîn û zagonên demokratîk ên pêwîst, ji bo civaka we û gelê we, divê çawa bin? Gelo hun dikarin di van mijaran de xebat bikin? Gelo hun dizanin ka destûra bingehîn a demokratîk bi kîjan rêbazan wê were amadekirin? Gelo hun dizanin mafên we yên civakî, ka bi kîjan rêbazan têne qezenckirin? Ma hun dikarin yek zarokekî welatparêz ê durust pêşbixin? Ma hun dikarin yek zarokekî xwe jî bi zimanê zikmakî pêşbixin? Eger hun van hemî tiştan nizanibin û nikaribin çareseriyê biafirînin, wê demê ezê jî bêjim ku vana nizanin û nikarin bikin û ezê ser wan xêz bikim û wan negirim dîqetê jî, çawa ku nagirim dîqetê.

Te tune dihesibînin, ziman û çanda te nîne. Ti tiştekî te nîne. Lê dizanin zarokan çêkin! Qala evînê û hezkirinê dikin! Lê bêlê nikarin zimanê xwe yê zikmakî fêrî yek zarokekî xwe jî bikin, nikarin yek zarokekî xwe jî pêşbixin. Derbarê welatê xwe, zimanê xwe û çanda xwe de ti evînekî wan, hêcanekî wan û hewldanekî wan nîne, hezkirina wan a welat nîne, ji bo vê yekê tekoşîna mezin nîne. Ez Cihûyan pir rexne dikim, lê aliyên wan ên ku ez hez dikim jî hene. Mînak dema li hemberî wan felaket çêdibe, xwe davêjin nava herriyê, ji serî ta lingan her derê xwe dixin nava herriyê, her aliyê wan reş û tarî dibe, cîhanê radikin ser piya, bi vî rengî wê bûyerê ji bîr nakin û ta ku tola xwe hilînin, di bîra xwe de dihêlin. Eger evîn û hezkirin hebe, divê ev bi armanca welat û gel be. Gelo civakek çawa dixwazin? Gelo hunerek çawa, çandek çawa û jiyanek çawa dixwazin? Divê bi vê armancê hewldanên wan hebe.

Ez dibêjim ku ez nikarim li vê derê Serokatiya pratîk bikim û bibim Serokê pratîk. Bila ew biryarên xwe bi xwe bigrin. Ez tenê dikarim nêrînên xwe bînim ziman. Ez nikarim ji wan re bêjim ku parastina xwe nekin. Ez nikarim ji wan re bêjim ku dest ji rêxistingeriya xwe berdin. Wê ev bibe ketîbûna (alçaklık) herî mezin. Lê divê ew bi xwe biryarên xwe bigrin. Bila Kurd parastina xwe bi xwe bikin. Min herdem got ku pêwîst e herkes parastina xwe bi xwe bike. Parastin bi dû cûreyan tê kirin: yek; parastina rewa ku bi armanca parastina hebûna xwe tê kirin. Du; parastin û tekoşîna ku ji bo azadiyên xwe tên kirin.

Ufuk Uras îstîfa kiriye. Qala tevgereke nû dike. Ev erênî ye û pêwîst e. Ez silavên xwe jê re dibêjim, hun dikarin bi navê min pê re hevdîtin pêkbînin.

Ez destek didim vana. Di nava Tevgera 10ê Kanûnê de gelek nav hene, hinek navên weke Derya Sazak ji rojnameya Miliyetê jî hene. Bila vana jî hebin, heta bila beşên hîn firehtir jî tê de cî bigrin. Eger TKP (Partiya Komînîst a Tirkiyê) demokrasiyê diparêze, beşên demokrat jî dikarin têde cî bigrin. Eger girêdayî bîranîna Mustafa Suphiyan in, divê bi rengekî demokratîk tê de cî bigrin. Divê çepgir xwe ji çepgiriya Ergenekonparêzan pak bikin û li ser vê bingehê xwe weke çepgirên demokratîk di civaka Tirkiyê de birêxistin bikin. Pêdivî bi avabûnekî wisa heye. Çêbûneke weke Partiya Sîwan ji bo demokratîkbûna Tirkiyê pêwîst e.

Bi Konferansên ku wê ji alî Tevgera Partiya Sîwan ve werin kirin re dikarin xwe bigîhînin beşeke hîn firehtir. Divê her beş karibe tevlî bibe, divê bi sedan ramanên cûda karibin xwe îfade bikin, divê komên baweriyê yên cûrbecûr heta Elewiyan, kêmnetew, komên etnîkî, heta hawirdorparêzan karibin tê de cî bigrin. Divê hemî derdorên demokratîk ên li Tirkiyê destek û tevlîbûna xwe pêşkêş bikin û tê de cî bigrin.

Divê mirov Yaşar Kemal, Vedat Tirkalî, Mîhrî Bellî –ku di rastiyê de pir kal e -vexwîne Kongreyê. Ji hemiyan re silavên xwe yên taybet radigihînim.

Pêwîst e mirov Yaşar Kemal carekî din vexwîne, bila were li kongrê nêrînên xwe bêje. Bila piştgiriya xwe ya bi Kurdan re nîşan bide.  Bi navê min ji Yaşar Kemal re bêjin bila here serdana Wanê. Wan di nava pêşketineke pir mezin de ye, di nava pêşketineke demokratîk de ye. Bila saziyên me yên li Wanê zîyaret bike, bila nêrîna xwe ji wan re û ji şaredariyê re bêje. Bila dostanî û piştgiriya xwe ya bi Kurdan re nîşan bide. Mirov dikare jê re bêje ku bila di Kongrê de nêrînên xwe pêşkêş bike. Hevsera wî jî ji Babanzadeyan e, ez silavên xwe jê re dibêjim. Babanzade yek ji wan êlan e ku yekemîn serhildana Kurd daye destpêkirin. Her wisa ji bo girêdana bîranîna bapîrên xwe, bila bi Kurdan re diyalogên xwe pêşbixe.

Ma tiştek wisa dibe? Mafên takekesî mafên civakê ne, mafên civakî ne. Mafên civakî mafên takekesî ne. Vana nikarin ji hev du veqetin. Mafên takekesî bi mafên civakî re wate digrin. Ev tê vê wateyê: Kurd heye, lê civaka Kurd nîne! Nabe ku tiştek wisa bibe. Hun nikarin vana ji hev du veqetînin. Takekes bi civakê wate digre, civak jî ji takekesan pêktê.

Li Îranê rewş tevlîhev bûye. Ehmedînecad dişîbînin Hîtler. Rast e, aliyên wan ên dirûb (benzer) hene, lê ne Hîtler e. Balkêş e ku wî dişîbînin Hîtler. Pêwîst e mirov zanibe ku çima wî dişibîninê. Pêwîst e Îran jî mafên demokratîk ên gelê me yê li wê derê nas bike. Eger pêwîst bike, derbarê vê yekê de hun dikarin bi navê min ji Ehmedînecad re name binivîsînin. Van nêrînên min ji wan re dikare were ragihandin.

Rast e, kî pirsgirêka Kurd çareser bike, ne tenê li Tirkiyê, li tevahiya Rojhilata Navîn heta li Ewrûpa bibandor bibe. Desthilatdarên li Tirkiyê dest bi hejînek kirine. Ji niha û pê ve feraseta hegemonya ya şêwaza kevn zor e.

Ez ji vê derê careke din bangawazî li Birêz Erdogan û Birêz Gul dikim. Pêwîst nake birtirsin. Eger ev her du gel, ango gelên Kurd û Tirk, bi hev nekevin, ti kes nikare ti tiştek bike. Eger em vê pirsgirêkê weke du gel çareser bikin, wê pêşiya Tirkiyê vebe, wê Tirkiye derkeve pêş û bibe welatê serok ê Rojhilata Navîn. Ewrûpa vê yekê naxwaze, xirabkariyan dike. Eger li Tirkiyê ev pirsgirêk çareser bibe, wê bibe welatek zengîn, di nava refahê de be û pirsgirêkên xwe çareser bike. Ma tiştê ku em hemî dixwazin ne ev e? Ez li vê derê birengekî bêberhember, weke pêdiviya welatparêziyê, ji bo vê di nava hewldanan de me. Ez bi rengekî bêberhember van tiştan mîsoger dikim û agahiyên belaş didim; pêwîst nake ku biçin deverên din. Ev alîkarî û tevlîkirina ku ez pêşkêş dikim, bi milyaran dolar jî xerç bikin û li pêşberî Emerîka çil teqle jî bavêjin nikarin bidest bixin.

Ez biwijdan tevdigerim. Eger ez bêwijdanî bikim, ez jî dikarim kirasê dînan li civakê bikim, her wisa ez dikarim artêşa milyon kesî ava bikim. Wê guhdariya min jî bikin û wê şer jî bikin. Em bêjin ku di navbera her du aliyan de şer derkeve û di encam de yek milyon kes bimre, ma wê kî ji vê yekê qezenc bike? Eger gel li hemberî hev şer bikin, wê herkes êş bikşîne û wê ti kes ji vê ti tiştek bidest nexe. Du mehên din dem heye. Eger bi rengekî rast ji pirsgirêkê re nêzîkatî çêbibe û çareseriya demokratîk pêşbikeve, aşitî dikare were bidest xistin. Lê belê eger ev lîstokek be û bi armanca valaderxistinê be, wê wenda bikin. Vana pratîka PKKê nizanin, wê bi erdê re bikin yek. Divê Birêz Erdogan pêvajoyê bi rengekî rast bigre dest. Emê alîkarî û desteka pêwîst pêşkêş bikin. Lê pêwîst e pêşiya min vekin. Ez di van mercan de nikarim Serokatiya pratîk û polîtîk bikim. Eger di rasterêya çareseriyê de pêngav neyên avêtin, ezê ji gelê xwe re raber bikim ku ez ji vê derê nikarim Serokatiya pratîk û polîtîk bikim. Ezê bêjim: aşitî çênabe û divê hun bi xwe biryarên xwe bidin: gelo şer an aşitî!

Ew îdîaya ku dibêje çalakiyên bersivdanê giraniya artêşê ya di siyasete de zêde dike, ne rast e. Ne wisa ye. Bi rengekî pir sivik digre dest. Ez siyasetê dizanim. Divê Ehmed Altan ew qas sivik negre dest. Bila hewl nede ku siyasetê fêrî min bike. Dixwazin berxwedana Kurdan bişkînin. Eger berxwedana Kurdan were şkandin, Ewrûpa, Tirkiye, DYE û Îsraîl weke gurên birçî di kemînê de li bendê ne, wê me biqedînin, wê Kurdan biqedînin. Eger niyeta aşitiyê hebe, emê pêşiya vana bigrin. Ew karekî hesan e. Yên di nava PKKê de jî û yên di nava dewletê de jî, beşên ku aşitiyê naxwazin wê werin derxistin holê û bi vî rengî wê li hevhatin were çêkirin. Ev karekî hesan e.

Rojnameyan wisa dibirrin û didin min. Kovaran jî carna dibirrin û didin min. Min serî li Hakimtiya Înfazê dabû ji bo ku rojname û kovar, bêyî ku bêne birrîn, werin dayîn û pirtûk jî bi hev du re bêne dayîn. Lê belê daxwaziya min hate redkirin. Tê diyarkirin ku heft rojan mafê min ê îtîrazê heye ku ez serî li 2. Dadgeha Giran a Cezayê ya Bûrsayê bidim. Ev biryar di 01. 06. 2009an de hatiye dayîn. Dibe ku dema îtîrazê derbas jî bûbe. Divê parêzerên min bişopînin. Hun dikarin pirtûka Benedîct Anderson a bi navê Cemaetên Xeyalî bînin. Her wisa pirtûka Maalouf a bi navê Benderên Rojhilat (Doğu’nun Limanları) jî bînin…

Nameyên hatine hene. Cahît Îlboga ji Girtîgeha Trabzonê, ji Diyadîn a Agiri yê ye. Nameya wî xweşik e. Hun dikarin jê re bêjin tu baş diçî, dikare xwe zêdetir kûr bike. Nameyek Ebedîn Ebed heye. Ew bi xwe nexweş e. Gotinek ragîhandiye. Ew gotinek wisa ye ku ez jî begem dikim. Nameyek Încî Roj heye. Wekî din nameyek Gulnazê jî heye. Gulnaz ji Girtîgeha Bakırkoyê şandiye û meraq dike ka min nameya wê girtiye an na, bi israr li benda bersivê ye. Hun dikarin jê re bêjin ku min nameya wê girtiye, ez silavên xwe jê re radigihînim. Ez ji hemî hevalên li girtîgehan re silavên xwe radigihînim.

Ji hemî gelê me re hezkirin û silavên xwe dişînim.

Roj baş.

17 Pûşper 2009