ger te xwendin ev name û hezkirin di dilê te de forî weku yê min…, bibûre ku peyvên min hîna Qamişlokî ne, lewma em zarokê wê axê ne û wê helbesta te ya ku di got "bavê Felek, dema tu çûy, pisîkên bajarê me birçî man…".

 Here wî warî lê, here..

Û ji bîr bike reşatiya bendemanê,

ger tu çûyî jî, min di serê bajar de bihêle û derbas be, min bêriya bihina axê kiriye,

li nav wî warî bigere, di wê kolana dirêj re derbas be, bi piyan here, piyase bike û ji darên li kêleka rê dilê min bixwaze, ger tu nêzîkî Qenatsiwês bûy, bihnekî raweste û kolmek genim li ber ba bike, wê dilê min bihê hêran û tu yê parçeyên bêrîkirina min bibînê, rêka xwe şaş neke, tu winda nabî, li asîmanê bajarê me, hemî deman kevokên Orfelî, Mecerî, Helebî, û qelap difirin, wê li nêzî Cirinkê çiyayê Toros xemgîniya bendemanê bi ser te de bireşêne, xwe baş bi xemilîne, dema tu çûy bajarê hezkirina min, ew ji ciwaniyê hezdike, ew ji stiranên êşê û darbestên lehengê xwe piştxûz bûye, wesan hatiye şîrdan, erê cana can, hêdî here, lez neke, miriyên goristana mezin şiyar neke, pêlî pelên payiza wî neke, heger tu ji çiyayê Toros têr bûy, bizivire ser milê xwe yê çep, wê Enteriyê kenê te hemêz bike, wê ew, cilên bokaniyê li ber te bike û wê tenê gotinekî ji tere bibêje, baş guhdar bike" li vir em nasnama dilên bidarve kirîne û li vir em zersosinana di bin erdê de diçênin". Berî tu vegerê ez ê çîrokê bidawî bikim, hîna gelek axaftin mane ku nayên bîra min û hêsirên vî çavî deriyê dil digirin, hîna tu ne hatî ez ê behsa wî ji tere bikim, ger tu hatî jî, tenê bêhina darên pirteqala bi xwe re bîne û min bi bêrîkirnê bişewtîne.

 

Va ez diçim

Vê carê deriyê oda xwe baş girt û perde hemî berdan, oda wê tarî bû, hindek tîrêjên rojê xwe vedidizîn ser wê erda sar ku bi hêsirên xwe germ dikir, di nava çûn û hatina perdê re li ber piyên wê weku miriyên sala çûy dirêj dibûn, çavên wê mane li wan tîrêjan û dîsan nama xwe vekir û berdewamî da nivîsanidinê, berî ku gotinekê binvîse jêre nivîsand “ ji te hezdikim can”. Di pey re, li wê remila di nava nayilonê de meyzekir, baş baaş sew remil di nava destên xwe de guvaşt û jêre got:

“tu jî dê herê, wê te jî maç bikê,

Tu jî dê li ser sînga wî konê bêrîkirina me vekê,

Jêre bibêje,

Bila bi rojava re min bîne bîra xwe,

Bila çend gotinan ji çokên çîroka me re bibêjê”.

Çanê min:

"Vê şevê jî ez hatim, û min gunihên xwe li devê derî hiştin,

vê şevê jî ez hatim û di sikaka nameyên hezkirina te de, kevokek sipî difirî,

weku dilê te befrînî,

weku navê te avînî,

weku êşa şeviştana şeva te koçerî,

xwe di cama pencera odê re qorban dikir,

wê şevê ez siwarê mirinê dihatim,

û bêhina stêrkên koştî,

ji kolanên bajar diforî…..

 

hêdî hêdî hêsirên xwe bi wî bilozê rêş ziwa kirin, dixwest xatir ji namê bixwazê, lê dengê wî di dilê wê de digot: “ ez hîna li hêviya nameya te me".

 

Parçek aşiq ji şevên borî digel te..

Û em dikenîn û şewat di êvarên deryayî de li pişt me diman, wê şevê avahiyên ji remilê me rûxandin û pîroziya hezkirinê me li asîmanekî ji hêviyan şîn reşand, wê şevê sînorên sîngê te dibûne qiyameta maçên min, bê hijmar ji xew radibûn peşikên barana kevin û li ser pora teya şevînî re di şemitîn.

Em jîna vîna vê axa beravêtîne, dilê me li wir, xwîna me li vir… navê me li wir, kenê me li vir.

Ma me çend xwezî hene ku em vê bêrîkirinê di nava xwe de bikujin, wê deriyayê îşev ji xew şiyarike, rica dikim wê ji xew şiyarike û pêlên wê şona min maçke…wan kevira..wan zuxira.. wê remilê di nava pora xwe de bi bisikên xwe biguvêşe û bi ava wan têhina dilê min bişkêne.. êdî dilê min dibê tixûbek ji remilê û dilê te lê şîn dihê.

Şevên çûy, şerê sîngên ji berfê û çavên bi terma xweda ve daliqiyayî bûn û Ariyanên dengvedana şeveka agirîn bûn di bêdengiya şerê hezkirina maran de.

Hîna te xatir ne xwestî min bêriya te dikir,

hîna te hêsira xwe paqij nekirî min dilê xwe li sêdarê da û çavê wî kor kirin,

û navê te di çentê seferê de parçên asiqê ji wan şeva kom dikir û diyarî lêvên min dikir… hîna bêriya wan kêliyan dikim

 

Kêlîkên remilê

Berî wê rojê tu di hatî û kêliyên min xwe ji pêsîra wê sibiha zû dihavêtin, wê sibihê dengê te hat, tu her ew navî yê ku di mîhiraba evînê de hestên min dixwarin.

Ger tu diçê biçe, vê carê jî li hêviya zingilê mirina min nemîne, ji xwe tu her diçê û her dilê vê şevê li sebira stêrika şeva dî digerê, carina tu gelek nêzîkî daristanên şewitî yên vî dilî dibê, lê dîsan tu çavê xwe digirê û derbas dibê, carina jî tu dibê şeveke reş û xwe li dilê helbesta min dipêçê.

Gunihê min tenê helbest bû dema min ew ji zindana dilê xwe azadkir û tu bûy celada wê, gunihê min helbest bû û tu bûy sêdara wê.

Vêcarê jî biçe û li sînorên xwîna min meyize neke, hîna tu fêrî vexwarina keldomana agirê dilê min ne bûye û hîna tu tenê yî, lewma jî, dengê çiyayên di hindirê min de nema sebira dilê te naînin.

Ew hêviyên li benda te mabûn..

Te îro di zikê gulên xerîbiya min de şewitandin

Û tu çûy…

 

Min îro hemî dostên xwe civandin,

Dar, ax, asîman, av,

            genim, bajarê tozê,

                   helbest, çiya, agir, hêsir,

                           şevistan û me behsa wan bîranînên salên çûyîkir…

Hemiyan got: çima tu dihelê, çima tu dinalê, kê awazên te dizîn…

Wî wextî heyvê got: bihêlin, ava wî çemî biherikê, bihêlin, dilê wî îro dimirê, îro wî jî dostaniya mirovan kir.

 

Vêcarê jî biçe û bi kêlîkên remilê re bireqise, bi ava deriyayê re dîn bibe, lê berî tu herê xatir ji min nexwaze, lewma tu her diçê û diçê.

Vêcarê jî biçe û peyvên min ji bo min bişîne,

Ew helbestên te xwendin, gunihên min, dostên gora minin, diyariyên sedsala jibîrîkirinê ne, ariyanên dawiya hêsrike kuştîne.

  Hevdîtna dawî bi bajar re

Bi hemî ciwaniya xwe hat, bi hemî xemla xwe hat, katijmêr bi ser dîdarê ketibû, bi tena xwe li ber dîwarê mirinê rûniştî bû, çavên wî di cihê xwe de ne di rawestiyan, dizanî bû ku wê îro asîman perên xwe li erdê bişewitînê, dizanî bû ku wê îro dilê wî di nava xwe de bigirî, dizanî bû ku wê ew her bi tenê mêvanê giriyê xwe be, hat bû ku jêre bibêjê…. Îro ne mire, wê rojên xweştir bihên, wê bajarê me sala bihê jî genim biçînê û sala bihê wê dîsan tûyên sor û reş reqisa veqetînê bikin, lê nizanî bû ku wê ew îro reqisa xwe li ser sêlên sor yên hezikirnê bikî. Bê hişê xwe jêre got, bê deng ma, rojên xwehiro mehiro hemî di destê wî de kom bûn.

Hatibû ku xatir ji çavên wî bixwazê, hatibû ku nimêja dawî li gel wî bibhurînê, lewma jî xatirxwestin biqasî wan kêliyan reş, biqasî dîtinê xweş û biqasî mirinê, mirin belav dikirin.

Vêcarê di hindirê şikestinên xwe de, şikestina pevçûna gulan jî dît, vê carê di nava xewnên birçîbûna xwe de rengekî dî ji rengê kuştinên serwext li giyanê xwe kir.

Wê rojê hemî êş û xemên xwe ji torikê temenê xwe derxistin, yek bi yek li ber xwe danîn, ji xwe her şev xwarin û vewarina wî êş û şînî bûn, lewma jî vêcarê dilê xwe kire sifira mêvandariyê û li ber destên wê danî.

Wê rojê jiyan, hezkirin, ax, welat, sînor, dar, gul, bihar û konê reş girêdanê xwe li stiwê wî dipêçan, dixeniqandin, digndirandin nava newalên xatirxwestina veqetînê.

Ma tu yê herê piştî vê kuştinê

Yan tu yê herê piştî vê nîv mirinê

Ger tu çûyî jî….

Ez ê her li ber têlên wî sînorî, hezkirina te av bidim

 

 Tîbîniyeke berî dûmahiyê: bêhna axê dihat û dihê û hîna jî maye, bila tenê helbestên me biaxfin û matmayina çiyayên me guhdarî bikin, lewma em gunihabrên hezkirina xwe bûn, ji bilî wê me çi gunih ne bû, tenê me dixwest ku xewnên me helbest bin".