Jana Seyda

 

Li ber destên kenê te yê sar,

Jînnameya xwe velo dikim

Û şîna payizên te

Li dara hejîrê dikim,

Ya siya bêzariya xwe, nîgar dike..

“ jandar e sêwîtiya daran”

 

sergerdanim

 li ber dergehên te yên

 ji tûtin û qewanan...

 

 

dê sirûda xembarî û poşmaniya xwe

ji reşiya çavên te re bêjim,

ji baxçe û kolanên te

yên ji tirs û bêbextiyan..

 

ji nûve li ser Miştenûr dîn bibin

“ ew jî bi me re dîn dibû”

li ser zinarên reş û belavbûyî

we k hêviyekê..

di şkeftên cinan de yên

hîştî

weke jinbîyekê..

 

na

ne ji bagerê re bûn

hemî derewên sipî,

 ne jî ji mirinê re

hemî lîstok..!

 

dê di baxên te de

bêçare bibezim

ji tirsa dînên te

û dekên te yên neqişandî

li ser dîwar û gul û destên evîndaran..

 

dê li ser Kerbeşên dilovaniya te bibezim

pêxwas

bi alî dapîrekê de,

çîrok û bişrîn bi ser qedera me de

dibarandin

û bi destên xwe yên daristane

tejika hirî pîne dikir

da bijîn gulên hewşê..

 

bi  alî girê te de

beqmasiyan ji yadîgara kaniyekê

nêçîr bikim

û wan ji nûve bavêjim

dawa te ya miçiqî..

 

na

ne ji xewnan re bûn

hemî daxwaz

û ne ji bêhûdeyiyê re bû

ewqas girî..!

 

ji kenarên xwe bipirse

bo çi evîndarên te

di qeyika yekemîn de

ji te koç dikin..!

 

Ji zeviyê xwe bipirse

Bo çi şêtên te

Di darbesta yekemîn de

Li te vedigerin..!

 

Îşev

Dûrî te bi çend sedsalan

Nêzîkî te bi çend kêlîkan

Bêrîkirin

Min dudil dike,

 

Naxwazim vegerim cadeyên te,

Tax û zerbûna silava te,

 

Naxwazim vegerim

Zarokekî birçî

Li ber çavnebariya dilê te

 

Ne jî dûrî te mezin bibim

Û di kefenekî de

Vegerim goristana te.