Û em dikenîn û şewat di êvarên deryayî de li pişt me diman, wê şevê avahiyên ji remilê me rûxandin û pîroziya hezkirinê me li asîmanekî ji hêviyan şîn reşand, wê şevê sînorên sîngê te dibûne qiyameta maçên min, bê hijmar ji xew radibûn peşikên barana Kevin û li ser pora teya şevînî re di şemitîn.
Em jîna vîna vê axa beravêtîne, dilê me li wir, xwîna me li vir… navê me li wir, kenê me li vir.
Ma me çend xwezî hene ku em vê bêrîkirinê di nava xwe de bikujin, wê deriyayê îşev ji xew şiyarike rica dikim wê ji xew şiyarike û pêlên wê şona min maçke…wan kevira..wan zuxira.. we remilê di nava pora xwe de bi bisikên xwe biguvêşe û bi ava wan têhina dilê min bişkîne.. êdî dilê min dibê tixûbek ji remilê û dilê te lê şîn dihê.
Şevên çûy, şerê sîngên ji berfê û çavên bi terma xweda ve daliqiyayî bûn û Ariyanên dengvedana şeveka agirîn bûn di bêdengiya şerê hezkirina maran de.
Hîna te xatir ne xwestî min bêriya te dikir, hîna te hêsira xwe paqij nekirî min dilê xwe li sêdarê da û çavê wî kor kirin û navê te di çentê seferê de parçên asiqê ji wan şeva kom dikir û diyarî lêvên min dikir… hîna bêriya wan kêliyan dikim