Bawerim yê nivîskar dema dinvîse qet wê hizrê nake ka ji kê re, yan ji çi re dinvîse. Nivîsandin şêweyê jiyan û liva wî ye weku mirov. Duv re, wexta belav dike; xwendevanan vexwendî hevbeşiya afrandina cîhana xwe ya teybet dike. Wan vexwendî dîtina jiyanê di neynikên xwe yên teybet re dike.
Bi xwe yê nivîskar di gera li xwe bi xwe de, her hewil dide neynikên ji bilî xwe nivîskî bixwîne; yan xwe têde hewil bide.
Her di hewildanê de ye, şêweyên pêwendiya me bi jiyanê re peyda bike û wateyekê jê re pêşneyar bike, yan jî weku pirsekê bavêje giyanê me.
Wêje yek ji alavên hewlidana me ye da nasbûna me ji jiyanê re rengîntir û mezintir be. Di neynikên wê de zelatir xwe bibînin:


Her wesa wêje yek ji alavên parastin û liv û jînandariya zimanê kurdî ye
Ev berpirsiyariya me ye, ne tenê di ber zimanê kurdî de, lê her wesa di ber çanda cîhanê de jî, da ji çêja kurdî nemîne bê par.
Parastina ziman yek ji mercên herî giringe da miletek hevgirtî bimîne û li kêşa xwe xwedî be, bi girêdanên kulturî yên wêje di xwe de diaferîne û diparêze, hevgirtî û qayim bimîne.
Ziman bi wêjeyeke jîndar û livane û her di hewildanên nuhkirin û jixwebuhrîn de tê parastin û bi wext re digehe.


Huner/ nivîsandin yek ji alavên avakirina hizrvanî û exlaqê civakê ne. Wêje weku mînakeke jiyanê, weku alavek pêşneyarkirina şêweyên hizir , dan û standina bi buyeran re, ne tenê wek temaşevan. ( Wêje ne wek temashevan )
Her civakek li gor mercên jiyana xwe yên tarîxî, cigrafî û siyasî gewdên wêjeya xwe diaferîne, Bi heman rengî her qonaxek ji jiyana mirovatiyê guhertinan dike şêweyên wêjeyê de.
Ji her miletên cîhanê bihtir, miletê kurd bi mercên jiyan, ziman û welatê xwe hewcerdarî wêjeyeke xurit û bi berxwedan e.
Çanda kurdî bi gelemperî li têla xemgînî û pepûkiyê dide, ji hestên mirovan bihtir yan girî yan hilbînê wek alavekê ji bo dengdan û bandorê bikar tîne.
Pirsa bingehîn wesa dibe:
Heya kijan radeyê wêjeya kurdî hewil dide guherînekê di hişmendî û exlaqên civaka me de bileyze?


Wêje ji bo hizirvaniya ciwaniyê
Ji bo parastina tevgera ciwanî û hijêkirinê di giyanê mirovan de di cîhaneke setemkar û hovne de.
Ji bo hewildanên hişmendiya mirovatiyê her tim dûrtir ber bi asoyên sawirê yên bê dawî ve here, ew sawîrên ku sedemên pêşketina mirovatiyê ne.

Şimustiya zimanê kurdî yê kuvî mîna xifşekê mîrê/a xwe yê/a nivîskar li pey xwe dibezîne şikftên veşartî, çîrokên veşartî dirêjî giyanî wî dike; her nivîskar bawer dike ku çare jê kirye, dîsa di xeyla şkefteke nuh de winda dibe.
Yariyên dilovan bi zaroktiya zimanekê re ta gavên xwe bavêje û hînî meşê bibe.
Bi sebra dilê dayîkekê di dirutina kirasê keça xwe yê bukaniyê de. Hewqas hijêkirin û hustatî ji nazdariya zimanê kurdî re dive da gul bide, her car bi rengekî nuh. Ev yek jî hem diyarî û hem barê milê nivîskar e.
Wêje ji bo xweşiktahiya xwedê di giyanê mirov de, ji bo neynikên suruşta hunermend di nazdarî û hêza peyvan de.
Wêje da jiyan newe jibîr kirin.
Da cîhan, jiyan, mirov werin tehmul kirin.