Sirûda dûrperestekî
Mihemed Mehmûd beşar

Hetaw2006@yahoo.com

Di nav tariyeke şevgir de dengek dihat û diçû.
Ba bi xwe re ji xew şiyar dikir, şev û tarî ji hev dûrdixist û benîştê xwe jî diçût.
Roj hilnedihat; xwe di nav konê dûrhêlê de dipêça û bêdengeyek hişbir belav dikir.
Belav dibû; bêdengî belav dibû , xwe di nav guhên lal de vedişart û paşê her tişt serxweş dibû.
Guhdarino...
Dengek ji dûr ve dihat...
Dildarê dil daxkirî xwe dixiste pêxîla ba de û firmêskên şewetî dibarandin.
Firmêskan bi deng re peyvek dafirandin û wê di nav kildana Ahormezda de bi xêwdikirin.
Silêmanê pêxember xwe rût dikir û di himbêza Ahormezadayê çav kilkirî de dihat sicûdê.
Paşê dengê te di nav deryayên firmêskên şewatê re bihna xwe vedida û ji nû ve digiriya.
Bejna te xwîna nemiran û evîna dildarekî dikir awazek ji jiyana dûrxistiyan re. Paşê bayê gerok awazên te komdikir û ji evîndarê dûrperest re sûnda hevaltiyê dixwar.