HRKRD jî, ya ku „eger Xwedê hez bike“ hîn ez Kurdê wê me, kêm-zêde, ji vê „Kurdistana komplêks û komplêks“, ku haha li jêr „alên mezin“, „navên mezin“, „rûmetên mezin“, „bijî, rabe û rûne, yên mezin“, „bangeşiyên mezin“, „programên mezin“ û „kongireyên mezin“, diçe çinînê, ne bêrî ye.

Li gora pêdaçûna mentiqê vê xwendinê, ji hin rabûn û rûniştin, hin çûyîn û hatin, hin kar û bar, hin navlidarxistin, hin gêwil û helwestlidarxistin, hin dergeh û pencerelidarxistin, hin şêwederbirîn, şêwebikaranîn û şêwelihevanîn û hin cure-mentalîteyên HRKRD-eyî re, ez dê hewl bidim, ku hinekî ji wê „Kurdistana komplêks û komplêks“, ya „xal û xwarziyên mezin“, di navê HRKRD de, wek ku berê jî, min bi HRKRD-eyîyên xwe re(û nav jî pirrin), biribû guftûgokirinê, careke din, ji „guftûgoyên navxweyî“ û wêdetir, bibim eşkerekirinê.

Çanda „bi dizî“

Mebest ji zarawê „çanada bi dizî“, ne dadgehekirin ne jî gunehbarkirina navan e, ku bi xwe ji mentiqê vê xwendinê zêde ye.

Ev tenê lixwemikurhatineke, ku ez dê hewl bidim, bi wê, hin aliyên vê „çanda 1001 rû“, wek bareyeke „rewşenbîrane“ a serdest, li xwendinê bidim.
Bê guman „pirrbûn“ wek çandeke vekirî, eşkere û hêjayî mirovê pirr, yê vê dinyaya pirr, tiştekî xweşik e.
Lê wexta ku rûyek, destek, çavek, guhek, gavek, yan jî navek, bi dizî, 1001 carî, bi qasî navê Xwedê, biçe pirbûnê,
1001 carî, bi dizî, biçe navê xwe;
û 1001 carî, dîsa bi dizî, biçe rû, dest, çav, guh, gav û navên din, wê çaxê ancix kirêtiyeke 1001 carî pirr, têra wî rûyê bi dizî, pirr û wî dest, çav, guh, nav û wê gava bi dizî, pirr, bike.
Ev rû û ev dest,
ev çav, ev guh, ev nav û ev gav,
yên nehênî, bê guman, serencama aliyê dîtir, yê „pirrbûna bi dizî“ ne/“pirbûna nehênî“.

Li gora xwendina min ji rû, dest, çav, guh, nav û gavên HRKRD-eyîyên min re, HRKRD-eya me jî, wek saziyek rewşenbîrane, kêm-zêde, bi dizî, pirr bûye:
Endam e, û bi dizî, pirr e.
Civîne, û bi dizî, pirr e.
Kongire ye, û bi dizî, pirr e.
Biryar e, û bi dizî, pirr e.
Rûmet e, û bi dizî, pirr e.
Xalûxwarzêtî ye, û bi dizî, pirr e.
„kewiyatî“ ye, û bi dizî, pirr e.
„Beko-hewanî“ ye, û bi dizî, pirr e.
Û serok e, û bi dizî, pirr e.

Li ser asta vê HRKRD-eya bi dizî, pirr,
her kes, bi dizî, gazindeyan ji her kesî, dike;
her kes, bi dizî, „rexneyan“ li her kesî , dike;
her kes, bi dizî, nîqan di stuhê her kesî, dike;
her kes, bi dizî, ehd û gefan li her kesî, dixwîn e;
her kes, bi dizî, stiryan bi destên her kesî, diçine;
her kes, bi dizî, navan ji her kesî, distîne û bi dizî jî, li her kesî, dike;
û her kes, dîsa bi dizî, ji hev nefret û ji hev hez jî, dike……htd.

Lewre, li ser asta vê komplêksa “Kurdistana bi dizî“ û „Kurdê wê, yê bi dizî, pirr“, mirov dikare weha biçe, ku bi qasî ku HRKRD û „sêva“ wê ya „rewşenbîrane“ dikarin eşkere, ewqasî jî dikarin, ne eşkere, biçin xwendinê.
Û bi qasî ku hin ademîzadên wê HRKRD û wê „sêvê“ dikarin yên wexta wan, yên „eşkere“ bin, ewqasî jî „hinên“ din dikarin yên wexta wan, yên „bi dizî“ bin.

Bi vî awayî, sêva „Rojavayê eşkere“ bi qasî sêva „Rojavayê bi dizî“, dikare wek sêveke „rewşenbîrane“, ya ji HRKRD-eya „eşkere“ heta bi HRKRD-eya „bi dizî“, û ji „şêxên“ kongireyên wê, yên „eşkere“ heta bi „şêxên“ kongireyên wê, yên „bi dizî“, biçe xwendin û guftûgokirinê.

Wek ku min berê jî, amaje pê kiribû, mebesta vê „lixwemikurhatinnameyê“, ji xwendina nav û numereyên HRKRD-eyî bihtir, xwendina „çanda bi dizî“ ye, ku HRKRD-eya wan, wek bareyeke „rewşenbîrane“, ji wê çandê heta bi wê çandê ye.

„HRKRD-eya navxweyî“, ya bi dizî, pirr, bi qasî ku navê min(ji kêmanî), wek „numereyeke HRKRD-eyî“, li wê û li xwe mikur hat/tê, wisa dibêje:
têkiliyên HRKRD-eyî, yên „navxweyî“, „navên navxweyî“, „telefonên navxweyî“, „danûstandinên navxweyî“, „şevbuhêrkên navxweyî“, „qehwexane û vodkaxaneyên navxweyî“, „sêvên navxweyî“, û heta bi dawîtirîn „civîna wê, ya navxweyî“, ya ku nizanim çend caran, çû bextê gîrokirinê, wisa didin xwendin, ku HRKRD jî, wek her saziyeke „Kurdên din“, yên xwedêgiravî „ne-rewşenbîr“, komplêkseke „Em-perestane“, a xurû bi kurdiya li jor û bi Kurdistana li jor, destnîşankirî ye.

Dibe ku ev wek xwendineke „zêdekar“, ji „tiştên navxweyî“ re, were liqelemdanê.
Dibe ku ev wek xwendineke „zêde û ne lazim“ ji tiştên HRKRD, yên „giring û hestyarane“ re, were rexnekirin ya jî gunehbarkirinê.
Dibe ku „derengî vê lixwemikurhatinê“, hin dest herin çepikan û hin destên din jî herin girî.
Dibe ku „derengî van kewan“, hin xwîn bi kewan bimînin, hin xwîn di kewan de bimînin, hin xwîn ji kewan bimînin, û xwînên din jî, ji wan û wêdetir, werin vedan û alîyin pirrtir li dar bixînin.
Dibe ku, dibe û dibe…………yan jî dibe ku nebe………
Lê bi ya min, „Em“ a rewşenbîrane dikare ji wisa mezintir, eşkere, hêjayî navên nişteciyên xwe be.
Nişteciyên wê, dikarin ji wisa bilindtir, eşkere, hêjayî lidarxistina navên hev bin;
ji wisa ferehtir, eşkere, hêjayî ferehkirina navên hev bin;
û ji wisa xweşiktir jî, dikarin, dîsa eşkere, hêjayî rexnekirin û birin û anîna navên hev bin.

Em eşkere çûn „Sandvîkin“, û hêjayî wê „Sandvîkinê“ ye, ku em eşkere jî, ji wir, ku nebû, vegerin.
Em eşkere çûn „12 adarê“, û hêjayî Rojavayê wê ye, ku em eşkere jî, ji wî, ku nebû, vegerin.
Em eşkere çûn hev, û hêjayî me ye, ku em eşkere jî, ji xwe, yên ku nebûn, vegerin.
Em eşkere, bûn, û hêjayî wê bûyînê ye, daku em pirrtir, bibin, dîsa eşkere, li xwe û li hev, vegerin.

Serokê li hewa

Yek ji komplêksên sazîbûyîna bi Kurdî, yên herî mezin, „komplêksa kongireyan“ e; kongireyên ku „bi zorê“ diçin temamkirina endaman û „bi zorê“ diçin lidarxistin, „serkeftin“ û „mezinkirinê“.
Kongireyên rewşenbîriya bi kurdî jî(rewşenbîriya li derve, bi Kurdî, wek nimûne), li gora agahdariyên vê xwendinê, heta bi vê kêlîka pirr, hîn wek kongireyên „bi zorê“, yên „saziyên bi zorê“, tên lidarxistinê:
Ji kongireyên „PEN“ a Kurd bigre, ku di hetîketiya xwe ya herî dawî de(21.04-23.04. 2006, li Leipzig/Elmanya), li ser rastiya „çinîna nanê xwe“, yê ji „rûmeta“ Hewlêra paytext heta bi Hewlêra paytext, diyar bû;
ji Kongireyên „Yekîtiya Nivîskarên Kurdistan“, ku ji nişka ve hatin, û ji nişka ve jî neman;
ji kongireyên „Yekîtiya Nivîskarên Kurdistan-Rojava- li Elmanya“, ku ji derxistina du hejmarên „Kovara Pêl“, yên „bi zorê“, dûrtir neçûn;
ji kongireyê „sêwî“, yê „Yekîtiya Hunermendên Kurdistana Rojava“, ku wek „dîlokeke bilez“ hat, û bileztir jî çû;
û ji „Yekîtiya Hiqûqnasên Kurdistan“, „Yekîtiya Hunermendên Kurdistan“, „Yekîtiya Mamostayên Kurdistan“, Yekîtiya Rojnamegerên Kurdistan“, „Yekîtiya Textorên Kurdistan“, „Yekîtiya Ciwanên Kurdistan“, „Yekîtiya Jinên Kurdistan“ û „Yekîtiya mêr, nîvmêr û nemêrên Kurdistan“ bigre, yên ku wek kongireyên „Yekîtiyên ezbenîtiyê“, ku bi gêwilekî kurt û Kurmancî, hatin û wenda bûn û hîn jî tên û wenda dibin,
heta bi „kongireyê şêxê şehîdan“, yê HRKRD,
ku „bi zorê“ endamên wî çûn „bertemamkirinê“ (Jixwe HRKRD di daxwiyaniya xwe, ya di derbreyê vî kongireyê 2. de http://www.rojava.net/26.10.2005daxuyanikongir2.htm , hejmara endaman diyar nake!!!),
û bi „lêbuhartin“ „serokê bi dizî“, yê berî Kongire, bi qudreta Xwedayekî bi „dizî“, bû „serokê eşkere“, yê piştî Kongire.
Ev kongireyên „Em-ên“ rewşenbîriya bi Kurdî, tev didin eşkerekirin, ku saziya bi Kurdî, rewşenbîr, hîn bi qasî saziya, bi kurdî, ne rewşenbîr, „bi zorê“ bi nav dibe, û hesan jî, hincaran ji navê xwe dikeve, û hincarên din jî, di heman navî wer dibe.

Di vî kongireyê HRKRD, yê ku „şêx û şêx“ û „şehîd û şehîd“, çû navê xwe de, ez numereyeke herî pasîv, ji gelek numere, endam û nîv-endamên din, yên HRKRD-eyî bûm, ku serokê „bi dizî“, berî kongire, „belkî“ bi hêviya ku bimîne serokê eşkere, yê piştî kongire, xwe bi „vexwendinnameyeke li hewa“ bo „Kurdistana li hewa“, bi min ragihand.

Jixwe, ji Xwedê tê veşartin, lê ji „serok“ nayê veşartin, ku „kampanya belavkirina vexwendinên belaş û „li hewa“, bo rûmeta „Hewlêra li hewa“, ya ku wî(berî wek serok here eşkerekirinê), ji „paytexta li hewa“ heta bi „Bad Salzuflen“ê, dabû propagandakirinê(û nav jî pirr û hîn sax in), hîn jî, ji „hewa“ heta bi „hewa“ ye:
Bi qasî ku serok, bi dizî, wek eşkere, serok ma, vexwendin û vexwendiyên wî „yên berî kongire“ jî, bi dizî, wek eşkere, li hewa man.

Paş civîna ku „serok“ bi „kerameta“ wê, ji „serokê berî kongire“, bû „serokê piştî kongire“, wî HRKRD, wek „Vîsa-nameyeke rewşenbîrane“, di çenteyê xwe de, kir û berê xwe û wî çenteyê, bi Kurdî, „vîzakirî“, da „rûmeta“ Hewlêra paytext, daku xwedêgiravî, hindek dergeh û pencereyên „bi rûmet“, li ber HRKRD-eyîyên xwe vebike.

Ji wê civîna sêwî, ku navê wî, bi Kurdî, danî „serok“ û vir de:
Ew serok e, û li hewa, beşdarî civînên HRKRD-eya xwe dibe.
Ew serok e, û li hewa, beşdarî „kampanya zimanê Kurdî“, yê li hewa, dibe.
Ew serok e, û li hewa, bi navê HRKRD-eya xwe, ya li hewa, beşdarî pencere û dergehên, li hewa, yên Hewlêra li hewa, dibe.
Ew serok e, û li hewa, bi peyv û semînarên li hewa, bi navê endamên HRKRD-eya xwe, yên bi piranî, li hewa, beşdarî, konferensên li hewa, dibe.
Ew serok e, li hewa, û destên li hewa, di pencereyên li hewa re, bi navê HRKRD, dibe „Kurdistana çinîna li hewa“

Pirsa mezin:
ji şêwra mezin,
heta bi nebeşdariya navê mezin

Insiyatîv, wek ku ez jê agahdar bûm û hîn jî li vir û li dera han, tê agahdarkirinê, „xwedêgiravî“ li jêr şêwirdariya mezin ya „Selîm Berekat“, yê bê guman mezin, çû „12 ê adarê“.
Bê guman e jî, ku ev şêwirdariya mezin, li ser asta rewşenbîriya Rojavayê bi Kurdî, ciyê şanaziyeke mezin û berpirsyariyeke hîn mezintir e.
Lê pirsa mezin, ku hîn ne biçûk, ne jî mezin, neçûye wexta bersivdanê, ev e:
Insiyatîv bû HRKRD. HRKRD wek „sêveke rewşenbîrane“ ji „Sandvîkin heta bi Bad Salzuflen“ û ji wir heta bi „Brûksel“ çû lidarxistina „64“ endamên bingehîn û rêzgirtina „10“ navên rûmeta bi Kurdî, û navê Selîm Berekat, çi wek endamekî adara bingehîn, çi jî wek endamekî adara rûmetê, hîn bêrî ye.

Wate, wek beşdarbûyîn, ne haya „sêva şêwra wî“ ji „numerekirina“ nav û dengê wî heye, û ne jî haya navê wî, yê teqz mezin, ku hîn jî şêwr şêwr, tê lidarxistin, ji heyteholên wê, heye.

Û ha li vir, wek pirseke dirinde ji HRKRD bo HRKRD, û ji „64+10“ Kurdên wê bo heman „64+10“ên wê, aya çawa „Selîm Berekat, wek Kurdekî mezin, şêwra mezin da, lê pêjna wî, wek beşdarekî mezin, hîn ji wê „sêva“ wê şêwra wî navê wî, bêrî ye???

Dîsa dûbare û dehbare, mebest ji vê pirsa mezin, ne guman bi navê „Selîm Berekat“, yê bê guman, mezin e.
Lê mebest xwendina komplêksa „derbaskirina ne rewa“ ye, ku saziyeke wek HRKRD, her ku keys lê hat, li jêr navekî mezin (û ne beşdarî wê), wek navê „Berekat“, diçe derbaskirinê.
Mebest xwendina komplêksa „mezinnîşandana ne rewa“ ye, ku her ku li hev hat, hundirê HRKRD, bi derveyeyekî ne beşdarî navê wê(çiqasî mezin bibe, bila bibe), biçe nepixandinê.
Mebest xwendina komplêksa „weqî û mîzêna ne rewa“ ye, ku her ku pîvan hat, HRKRD-eyî, bi „weqî û mîzênên“ giran, yên li derveyî hundirê „Em“ a xwe, ya saziyane, dibin girankirinê.