Bi hemî ciwaniya xwe hat, bi hemî xemla xwe hat, katijmêr bi ser dîdarê ketibû, bi tena xwe li ber dîwarê mirinê rûniştî bû, çavên wî di cihê xwe de dirawestiyan, dizanîbû ku dê îro asîman perên xwe li erdê bişewitîne, dizanîbû ku dê îro dilê wî di nava xwe de bigirî, dizanîbû ku dê ew her bi tenê mêvanê giriyê xwe be, hatibû ku jêre bibêjê…. Îro nemire, dê rojên xweştir bihên, Dê bajarê me sala bihê jî genim biçîne û sala bihê, dê dîsan tûyên sor û reş reqisa veqetînê, bikin. Lê nizanîbû ku ew dê îro reqisa xwe li ser sêlên sor ên hezikirnê bikî. Bê hişê xwe jêre got, bêdeng ma, rojên xwehiro mehiro hemî di destê wî de kom bûn.
Hatibû ku xatir ji çavên wî bixwaze, hatibû ku nimêja dawî li gel wî bibuhurîne, lewma jî xatirxwestin bi qasî wan kêliyan reş, bi qasî dîtinê xweş û bi qasî mirinê, mirin belav dikirin.
Vê carê di hindirê şikestinên xwe de, şikestina pevçûna gulan jî dît, vê carê di nava xewnên birçîbûna xwe de rengekî dî ji rengê kuştinên serwext li giyanê xwe kir.
Wê rojê hemî êş û xemên xwe ji torikê temenê xwe derxistin, yek bi yek li ber xwe danîn, ji xwe her şev; xwarin û vewarina wî êş û şînî bûn, lewma jî vê carê dilê xwe kire sifira mêvandariyê û li ber destên wê danî.
Wê rojê jiyan, hezkirin, ax, welat, sînor, dar, gul, bihar û konê reş girêdanê; xwe li stiwê wî dipêçan, dixeniqandin, digindirandin nava newalên xatirxwestina veqetînê.
Ma tu yê herî piştî vê kuştinê
Yan tu yê herî piştî vê nîv mirinê
Ger tu çûyî jî….
Ez ê her li ber têlên wî sînorî, hezkirina te av bidim