Gelek cara, bavê Loman jê re digot: kurê min li min binere.. li rewşa min, li karê min, ev karê ku ji sibehê ta bi êvarê serê min ji erdê ranabe, ku ji ber çogerî bûme, û jê pêve nikarim tu karê din bikim .. kurê min tenê li min binere, îca tu çi dike bike, ya giring ku tu binerî, lê tu çawa bibînî ne xeme, tu çawa fêmbikî dîsa ne xeme, tenê dema tu dixwînî bera wêneya min li ber çavê te bî, ji bîrmeke ku bavê te çimkî bê xwendine bi kêrî pîvazek tûj nayê, û çi kesên nexwende jî wihane …"
Dêya wî jî her êvar berî ku razê li ber balîfa wî rûdinişt, serê wî dipeland, destê xwe di nav porê wî de dibir û tanî, enîya wî maç dikir, digot: dêya te li dora te bigere, qurbana serê Lomanê xwe bibim, tu ji xwendinê westîyayî ye kurê min, xwendin zêrê zere, xwedê bêje erê wê destê te zêr bibirre law, tê bibe tiştek, tê bi nav û deng bibe, û wê bira û ap û pismam û birazîyên te tevde li ber destê te bigerin, de razê lawkê min razê, xwedê keda te li erdê nexe kurê min..".
Loman bi bêdengî peyva dê û bavê xwe werdigirt , peyvên wan dixist serê xwe, lê herdem li nav şagirtan ji ber hejarî û xizanîya malbata xwe bi kêmbûna kesayetîya xwe hestdibû, xwe kêm didît, gelek caran xercîya wî tunebû, lê her êvar dema dêya wî wilo li ber serê wî rûdinişt, bêhna wî bi wan peyvan firehdibû, lê dima di hindirê xwe de diqiçqiçî, dikizkizî, li ser xewna ku bigihêje asta xwendinek bilind û pera di pêrîka xwe de bibîne, di xew re diçû..
Nav û dengê Loman li herêmê tevî belav bûbû, ku xortekî jîr û jêhatîye, di dibistanê de yê yekem li ser hevalê xwe derdikeve,qonaxa seretayî û ya navincî û deh û yazdeh bi vî rengî derbaskir û niha di bakelorya de ye, heyvek maye ji ezmûnê re, berî rok derkeve radibe dixwîne ta se'et duwazdê nîvê şevê , bi kotekî dêya wî pertûkê ji dest digire, ta ku razê..
Li gund xortekî din heye, ew jî bi Loman re dixwîne, ji malbateke pirr zengîne, lê di xwendina xwe de pirr qelse, her sal bi zorê xwe derdixist, lê îsal li pêş ezmûneke dijware, rok têt nîvro nuh ji xew şiyardibe, porê xwe dişo, cêl dike, cilê xweşik li xwe dike, û derdikeve nav gund tolazîyê xwe dike, yan pertûka xwe dixe destê xwe û dikeve kezeba rê de, tenê ji bo xelk bêjin va lawê Evdî jî dixwîne, roj bi roj ezmûn nêzîkdibe, dem jî wek çeme, li hevalê xwe napirse, û çi gava Loman û Cemîl pêrgî hevdibin, her yek ji yê din dipirse ka tu gihiştiye kûderê.
Loman bûye cara sisyan li pertûkan vedigere, Cemîl qerfê xwe bi wî dike, û jê re dibêje nizanim tê bibe çi loo, hahahaha.. qey tê li bavê xwe derkeve .. tê jî bibe hostayê lêkirinê..muhendis.. tiktiktik..hahahaha..
Loman serê xwe bera ber xwe dide û ji cem dimeşe, di dilê xwe de dibêje "ezê bibim endezyar û serê te û bavê te jî bişkînim".
Piştî Cemîl naskir ku Loman gelek cara keresteyên xwe temamkiriye, hiş di serî de nedima, tebatî nema dihate wî, wek yê ku îsot têde be, nema dizane çi bike, û her carê ji xwe re dibêje qet çênabe, ev siqilkê ha, lawê sabûn bideyno, cil rizîyayo, kabok kerimyo, têkeve pêşîya min, yan bibe tiştek, û ez, ez lawê Evdî axa, yê xwedî pazdeh hezar donim erd, û tirumbêl û terektor û derase û bîrên Irtuwazî û koşk û dikan û nav.. divê ez xwe bijdînim.. yan hawakî bikim ta ku nehêlim ev siqilk bi serkeve. Wilo gef li Loman dixwar, nemaze piştî ew xewna giran ku bi şev pêde nehiştibû çavê wî bê ser hev ku xwe didît karkerekî piştxûz û li ber destê endezyar Loman xizmet dikir.
Cemîl bi hemû karîn û hêza xwe diramîya, da ku çareyekê ji bobelata ku bi serê wî ve hatiye bibîne, ezmûn nêzîk dibe, di nav gotinê pertûkê de, egala bavê xwe xwar dibîne, payebûna dêya xwe li pêş jinên gund birîndar dibîne, ruwê xwe li pêş keç û yarik û dostên xwe reş dibîne, ditengije, ji xwe re dibêje: niza ezê çi bikim ji vê xwendinê, yan xwendin dê çi di min de biguhere, çi li min zêde bike, û niza ji bo çi û di ber çi de ez xwe wilo diêşînim..?. pêhna xwe li pertûkê dixe, pênûsê dişkîne, tiştek ji razanê xweştir nîne…
Lê ewê çawa razê, vitevit di nava wî deye, lê herdem peyva ku bavê wî carekê jê re gotibû, ber dilê wî xweşdike, ew soza pê re kir ku bes bekelorya derxe dê wî derxîne jidervî welêt ta ku nûjdarîyê bixwîne.
Ezmûn nêzîk dibe, xwendin bi Loman xweşdibe, lê li ber çavê Cemîl reş bûye, ne tenê xwendin, belê av û xwarin û danûstandina di hindirê malê de jî, dêya Cemîl bi wî hest bûye ku rewşa kurê wê ne siruştîye, Cemîl ne yê berêye, ji keça xwe naskir ku Cemîl tiştek nexwendiye.
Êvarî di nav nivînan de xwe ji Evdîyê xwe re kir wek bûka yekşevî, sîng û pişt û nav lingê wî tevda, serê wî xist nav çotê memikên xwe, Evdî germ bû, damarê laş tev lê rabûn, cara yekeme ku herdû xwe şilfî tazî bi hev re dibînin, cara yekeme ku Fato xwe bi vî rengî jê re amade dike, û doza livînê lê dike, Çimkî Fato jê heznedikir, ji bêhna wî direvîya, digel ku bûbû dêya bênc zarokan jî, lê hîn hezkirina wêyî pêşîn ji dil derneketibû, hezkirina ew xortê bejin zirav yê taxa wan di dil û canê wê de dima, loma her carê digot xwedê ji te nerazî be Evdî, te bi perê xwe min kir jina xwe, bi perê xwe te devê bavê min girêda..
Piştî ku Evdî baş germbû, xirpişî ser sînga Fato, cara yekê ye herdû jin û mêr bi hev re germ dibin, bi hev şêrîn dibin, bi cêja laşê hev hest dibin.. tîna arezûyên xwe şikandin, rabû fato jê re got: Evdî, kurê me roj bi roj zirav dirêse, pertûkên xwe tevde nexwendine, ezmûn jî nêzîk bûye, divê tu çareyekê ji vî lawkî re bibîne ta ku neseqite. Evdî jî soz da wê ku ezê bihêlim wek firek av bekelorya derxîne, ma ev pere ji bo çine Fato..
Fato jî serê sibehê rabû, laşê xwe ji bêhn û girêza Evdî şuşt, lê dilê wê bi peyva Evdî nerastbû, bangî keça xwe kir, û jê re li ser jêhatîbûna Loman Axivî, pesnê jîrbûna wî da, keç jî pirr kêfxweş dibû bi van peyvan, wek ku jê re nîşaneya kesk vêkeve ta ku here tîkilîyan bi wî re çêke, yek nekir dudo berê xwe da mala Loman, bela xwe têve dida, keçikê bi rastî jê hezdikir, bi se'eta li ber bêhna wî dima, ta radeyekê dihişt ku bi şev jî pêrgî wê bibe, di qozîkê xanîyan de, di lodê kayê de, di xanîkê pez de, tu der li gund nema û maç û tevdan û tazîbûna Loman û Dilşa nedîtin, bêhna hezkirina wan li nav xelkê gund belabû, dengê wan derket, bav û dêya Loman jî pê dihisiyan ku kurê wan ketiye tora çi keçê, û çi malê .. ji hev re digotin: ev porkura ha, lawkê me ji rê bir, ji serê çend rojan ve nema devê pertûkê vedike..
Ezmûn niha li dare, Loman her ji keresteyekê derdikeve, wek yê ku avjenîyê bike, cil û laşê wî di xwêdanê de dimîne, pirsan dixwîne wek tu caran pê nebîhistbe, li nav hev dixe, gelek caran nizane çi dinivîsîne, navê Dilşa pê re têt nivîsandin, mija evîna wê nahêle ku tiştek bê bîra wî.. û Cemîl bê xem diçe ser ezmûnê, xwe bi raçêta dixemilîne, bê xem derdikeve, çavnêrên navindê tevde wî nasdikin, gelek caran pertûk jê re derbasdikin holê (qa'ê)..
Wiha ezmûn bi dawî bû, lê evîna Loman û Dilşa pêtir deng dida, roj bi roj kûrtir dibû, bêtir ji berê pêrgî hev dibûn, sê salan li ser hev Loman bekelorya derdixist, lê mixabin elametên wî hindik bûn, ne dibû alîkar bo xwendina zankoyê, dawîyê xwe di enstîtuya Erebî ya mamostayan de tomarkir, lê ne bi dilê wî bû, ji alîkî dinê jî ber dilê xwe xweşdikir, ku enstîtuyî nahêle ji bajêr bi dûr keve, û perê bavê wî tuneye ku li bajarên dûr bixwîne, her ew ê nêzîkî Dilşa xwe be jî. Hêdî hêdî Loman ji xwendina li enstîtuyê hezdikir, hema sala pêşîn yê yekem li ser hevalê xwe derdiket.. dîsa nav û dengê wî li nav mamostayan belav bûbû..
Loman nîşaneyên (elametên) xwe pêş bavê xwe kirin, bav serê xwe hejand û di ber xwe de got: "xwelî li serê te be, ew gemjeyê ha , yê ku tîp ji hev nasnedikirin wa bû textorê diranan, û tu bi van nîşaneyan serê xwe mezin dike.."
Di sala dudwan de ji xwendinê û berî ezmûn destpêbike bi heftîkê, biryara berdana Loman ji enstîtuyê derket, çuqasî Loman di berxwe de da û xelk şandin ser kargêrê enstîtuyê lê ew venegerandin, Loman bê çare ma, bê kar û bê xwendin, jiyan tev li ber çavê wî reşbû, dilsar mabû ji her tiştî, roj bi roj zirav dirist, parîyê nên nema di qirika wî de diçû xwarê, nema dilê wî dibijiya tiştekî. Dilşa jî ew keça ku ji bo wê xwendina xwe li ser kir, nema dixwest lê binere, gava xwazgînîyê wê hatin û qelenê wê birrîn, li cem Loman wek ku tiştek çênebûye, wek ku ne yara wî be, ne ew keça ku gelek caran di tarîyê de laşê wê li laşê wî banîyabû, ku bêhna wan tevlaşî hev bûbûn, wek ku wê nas nake, lê her kêlîkê dehê cara di hindirê xwe de digiriya, dikir qêrîn, diponijî, xwezîya xwe dicût, poşmanî bi destarê neçarîyê dihêra, payîzê xwe berdida valahiya derûna wî, û bêhêvîyê li kembera xewnên wî xwe dipêça, her ku wê kelpîçek bida destê bavê xwe jê re digot: aniha ev lêkirin ji bo çi ye ..? ! welatê ku mirov ji xwendinê bêpar dikin, welatê ku xewnê yekî têde naçe serî, welatê ku parîyê nên di devê mirov de dike quzelqurt, bi xwedêke ev çi avakirine tu têde dike, û xelk çawa dilê wan heye ku xanîyan ava bikin, her kelpîçek dida destê bavê xwe, diramiya ku xwe di xênî de werke, û ji vî welatê ha yê ku roj bi roj wî pûç dike xwe felat bike .