(1)
Goka li ber lingên herdu Îraqan

Teqînên ku di 14.08.07an de, bi 4 terembêlên bombekirî, li „Girê Izêr“ û „Sîba Şêx-Xidrê“(ku hejmara nişteciyên wan digihe dora 15000 Kurdên Êzîdî), yên Şingalî û girêdayî navçeya „Elbihac“(450 km ji Bexdayê dûr e, û dikeve Bakurê Rojavayê wê), ev teqînên terorane, li gorî hovîtiya mirinê û zirarên ku di serencama wan de, rû dan, hem li ser asta ragihandina Îraqê, û hem jî ya dunyayê, wek „mezintirîn û xeternaktirîn“ bûyerên terorane, ji dema rûxandina „Îraqa Saddam Hisên“ û vir de(09:04:03), hatin liqelemdanê.

Herçiqasî ku hejmareke fêrmî û durist, ji kuştî û birîndaran re, hîn ne diyar e, lê çavkaniyên curbecur didin xwiyakirin, ku birîndar bi sedan e û hejmara kuştiyan jî, heta aneha, 500 derbas kirine.
14ê Tebaxê, roja çinîna mirina mezin bû, ku Şingal ji Îraqê mezintir, giriya.

Paş teqînên „sêşema mirinê“, ku di rojnameya „New Yowrk Teims“ de, li ser zimanê evserekî Îraqî, wek „derbeyeke atomî“, hate binavikirinê, gelek beyanname û daxwiyaniyên „şermezarkirin rotînî“, ji DYA, UNO, hin partî û saziyên Kurdî û Erebî, û ji berpirsên bilind(Serokê Îraqê mam Calela Telebanî, serokê Herêma Kurdistanê kak Mesûd Berzanî, Serokwezîrê Îraqê Edana Elmalikî) yên herdu Îraqan: Îraqa bi Kurdî/ Kurdistana Îraqê û Îraqa Erebî, hatin ragihandinê.

Lê pirsa ku paş vê „mirina sêşema mezin“, û giriyê beyanname û şermezarnameyên mezin, dikarin werin hildanê, ev in:
Serokên herdu Îraqan, yên mezin, aya berî Şingal wisa mezin here merinê, we çi, konkrêt, pêşkêşî wê û xelkên wê kir, daku ew wisa, hesan û mezin, nemirin?
We kengî destên „Bexdayê“ û „Hewlêrê“ dirêjî „Şingalê“ kirin, daku ew vê sêşemê, wisa „tikî tenê“, mezin û hesan, di nemirê de, neyê xwarê?
We çend „defterên kesk“, ji berîkên hûtên herdu paytextên xwe, yên „zikmezin“, kêm kirin, daku Şingal wisa, „tikî tenê“, neçe perîşanî û birçîbûnê?

Paş gullebarankirina her 24 karkerên Êzîdî(22.04.07), bi 2 rojan, „Dewleta Îraqa Islamî“(ku baskê rêxistina Elqayîdê ye, li îraqê), di beyannameyekê de(26.04.07), bûyer hilgirt ser xwe, û tê de ferman û fetweya „helalkirina“ kuştin û qirkirina hemî Êzîdiyan da.
Serokên paytextên herdu Îraqan, yên „mezin“,
gelo paş van „gefên mezin“, ku terorîstên Islamîst, li Êzîdiyan xwarin, we çend biryar û çend tedbîrên cidî û bi rêkûpêk standin, daku Êzîdiyên qurbeser, di wan gefxwarinên di rê de, kêmtir û hindiktir herin mirinê?

Ya rast, Êzîdî li vir( li Hewlêrê) xwelîser bûn, û li wir(li Bexdayê) qurbeser bûn.

Paş terora Şêxanê, ku li ser destên „Allah-û-ekberçiyên“ bi Kurdî, di 15.02.07an de, rû da, Êzîdî, roj bo rojê, bi „kuştina pilankirî“ û bi terorê re, rû bi rû, man.
Paş kampanyayên kuştin û qirkirina Êzîdiyan, ku li ser destên „mîrên tariyê“(leşkerên Allah), yên „Zerqawî, dan destpêkirinê, çarenûsa Êzîdiyan, li „Îraqa mirinê“ derbasî qonaxeke din ji „mirina tevayî“, ya xeternaktir bû.
Paş herdu teroran; terora Şêxana 15ê Sebatê û terora Mûsila 22ê Nîsanê, Êzîdî li jêr „şûrê madeya 140î“, di navbera du agiran de man:
Ew, li Îraqa bi Kurdî(Kurdistana Şêxanê), bi Kurdî, çûn nîv-fermanê, çimkî Êzîdî bûn, û li Îraqa bi Erebî, bi heman Erebîtiyê(zimanê pirtûka Allah), ew çûn ji fermanê û wêdetir, ji ber ku ew hem Kurd û hem jî, Êzîdî bûn.
Babê Şêx, serokê rûhanî, yê tevaya Êzîdiyên cîhanê, carekê weha hawara xwe, bi Kurdî, gihande ber dergehên „Xwedayê razayî“:
„Li ba Kurdan, ku pirraniya wan Misilman in, em wek Êzîdî tên tawanbarkirinê, û li ba Ereban jî, em bi Kurdan, tên gunehbarnkirinê, em çi bikin...tenê ancix Xwedê dergehekî xêrê li me vebike“.

Êzîdî, wisa, di û navbera herdu Îraqan de, bi terorê re, rû bi rû û „bê gez û bê pihîn“, man.
Êzîdiyên „bê pihîn“, wisa, mîna „goka qurbanê“, li ber lingên herdu Îraqan, çûn.
Şingal, wisa, bû meydana çalakkirin û xurtkirina ajandayên terorê, û ew mirin û mirin, li ber teqînên „bombeyên Allah“ û şêx û muftiyên wî, di navbera lingên herdu Îraqan de, çû.
Şingal, wisa, li ber lingên mirina mezin, çû.
Tilî û laperûşkên mirinê, wisa, di laşê Şingala şewitî de, çikizîn.
Şingal, wisa, bi tenê, ji mirinê re, ma.
Mirin, wisa, ji ber Şingalê, nema.

(2)
Qedera darên hejîran

Yek ji diyardeyên bi Kurdî, ku paş rûxandina „komara tirsê“, li Şingalê rû da, PDK-ekirin û YNK-ekirina Şingalê bû.
Herdu partiyên sereke, ku kurdistan ji „A-Z“, li jêr hukumraniya wan, ya „fêftî-fêftî“ çûye parvekirin û dabeşkirinê, li şûna ku berê Şingalê bidin Kurdistanê, qerargehên wan hemî hewlên xwe kirin, daku berê Şingalê, bi dest û darê „bertîl û kurtêlan“, bidin „Hewlêristan“ û „Silêmanîstanê“.

Her partiyekê, ji hêla xwe de, hewl da, ku „berîkên xwe“, yên partîperestane û nîv-istixbaratî, bi rêya serokeşîr, serokêl, „serokxirqe“, „serokkulk“, „serokduwa“, û „serokriyên“ Êzîdiyan, di laşê Şingalê de, biçînin.
Lewma, wek ku biryara „partiyatîkirina“ Şingalê hatibû standin, di demeke pirr kin de, liq, malbend û qerargehên PDK-eyî û YNK-eyî, herêm dan ber fermanên ajandayên bîroyên xwe, yên hizbî û berteng.

Weha, Êzîdiyên Şingalê, ku ji dek û dolabên îdyolojî û partiyan bêrî bûn, ber bi nimêja „şêxên siyasî“ yên „Hewlêristan“ û „Silêmanîstanê“ ve, li şûna Kurdistanê, hatin ajotinê.
Leşkerên „Liq û malbendan“, li şûna ku hewl bidin, „Kurdistana jidestçûyî“, li bîra Şingalê û xelkên wê bînin, daku destên wan, pirrtir, ji hev hez bikin, û mezintir, bêriya hev bikin, wan „Kurdistana di destan de“ jî, bi destên wan, yên mayîn, dan jibîrkirinê.

Şingaliyên, ku di „Îraqa Saddam Hisên“ de, bi yek Kurdbûn û yek Kurdistanê, dihatin tawanbarkirin, dersînorkirin, êşkincekirin û bidarvekirinê, di Îraqa paş Saddam(bi taybetî Îraqa Kurdan) de, ber bi „gelek Kurdbûn“, „gelek Kurd“ û „gelek Kurdistanên jihevnexweş“ ve, hatin dehfdan û qedaxekirinê.
Kînên dîrokî, yên ku zêdetir ji 4 dehsalan ve, di navbera PDKê û YNKê de, li dar in, û nikarîbûn ji ber hindek helûmercên li „Kurdistanên yekgirtî“(Hewlêr+Silêmanî), li jêr parleman û hikûmeta wê, „yên yekgirtî“, rû bidin, li Şingalê, rê ji bo derfetên mezin hatin xweşkirin, daku serpêhatiyên wê „dîroka kîndar“, bi şêweyên curbecur, herin pêkanîn û rêyalîzekirinê.

Weha, Şingal bû „gelek Şingal“ û weha jî xelkên wê bûn „gelek Kurd, gelek Şingalî û gelek alî“: şingaliyên PDK-eyî, şingaliyên YNK-eyî, şingaliyên „şingalistanî“, şingaliyên ne ev û ne ew...htd.

Vê rewşa partîperestane, ku her partiyekê hewl da ku Şingalê, li gorî berjewendiyên xwe, yên nêzîk û berteng, di „filtera“ xwe, ya siyasî re, derbasî Kurdistan û Kurdbûnê bike, şingalî, roj bo rojê, ber bi tevlîheviyeke siyasî ve birin, û Şingal bi parçebûn û rikberiyê re, rû bi rû kirin.

Siyasetên desthilatdariya Kurdistanê, yên çewt, ku Şingal û şingaliyên wê, li jêr destên PDK-eyî û YNK-eyîyan, ber bi dek û dolabên wan ve, hatin serbijêrkirin û qedaxekirinê, rê li ber valahiyeke siyasî a xeternak û mezin, vekirin.
Paş şikestina baweriyê di navbera „şêxên“ desthilata Kurdistanê û Şingalê de, „ajandeyên xerîb“ li herêmê, destêwerdanên mezin, di Şingalê de kirin, û hino hino, rê li ber „bazdana mezin“ a Şingalê ji Kurdbûn û Kurdistanê, hatin vekirin û xweşkirinê.

Wan siyasetên „êl û partîperwer“, ne tenê bi bin keftin û nikarîbûn Şingalê, Kurd û Kurd, bibin Kurdistanê, belê wan dergehên Şingalê, li ber „Erebistan“, „Islamistan“, „Teroristan“ û hemî ajandeyên deverê jî, bê kontrol, bê xwedî û xwedan, bê Kurdistan, li tanê piştê, vekirî, hiştin.
Siyastên serûser, bi Kurdî, şaş, û ne li rê, ku liq û malbendên herdu partiyên desthilatdariya „kurtêlxwer“, li devera Şingala Êzîdiyan, dan rêyalîzekirinê, ne tenê Şingal ji Kurdistanê derxistin, belê ew „mift û belaş“ jî, radestî „antî-Kurdan“ û „antî-Kurdistanperestan“ kirin.

Wisa, Şingal di navbera Kurdistan û „Ne-Kurdistanê“, Îraqa bi Kurdî û Îraqa bi Erebî, û „Şingalistan/Êzîdistan“, „Hewlêristan“ û Silêmanîstanê“ de, tevlîhev, bê serûber, bê ajandeyên diyarkirî û eşkere, li ber „şek û pekan“, û winda çû.

Dibe ku wek her carê, hindek „xemxwer“ û „malxwêyên“ desthilatdariya bi Kurdî, vê dîtinê, wek dîtinek „bêinsaf“, tundrew, „radîkal“, û „dij bi ajandeyên Kurdistanê“, li qelem bidin!
Lê bi qasî xwendina min ji Şingala Îraqa paş 09.04.03an re, ez wisa dibînim, ku sedema herî sereke, ya ku nehişt ne Şingal bi Kurdî, biçe Kurdistanê, û ne jî Kurdistan, bi Kurdî, li Şingal û Şingaliyên xwe, xwedî derbikeve, siyasetên fêftî-fêtî, gunehbar û „analfabêt“, yên PDKê û YNKê bûn.

Eger na, bila Şêxên liq û malbendan, „cerdname“ û „hisabnameyên“ xwe, bi Kurdî, ji Şingalê re, vebikin û bibêjn:
Gelo wan heta aneha, ku şingalî tên „holokostkirinê“, ji xeynî vekirina bîroyên „PDK-ekirin“ û „YNK-ekirinê“, çi ji Kurdistana „Hewlêr“ û „Silêmaniyê“, birine „Kurdistana Şingalê“?
Aya wan çend projeyên bi Kurdî, ji bo derbaskirina Şingalê bo Kurdistanê, heta aneha, ji şingaliyan re, daku wisa wek „pezka qurbanê“, zû û hesan neçin kuştinê û zûtir beşdarî Kurdistanê bibin, amade û pêşkêş kirine?
Li derveyî „şabaş, bertîl û mehaşên“, ku ji liq û malbendan, li ser mirîdan tên belavkirinê, gelo çend destên alîkarî û xwedîlêderketinê, li ser navê „Kurdistana fêrmî“, dirêjî Şingala şewitî, hatin kirinê?

„Îraqa madeye 140î“, li gorî desthilatdariya Kurdî, astenga herî mezin e, li pêşiya Kurdistana fêrmî, ku nikare, aktîv û dîrekt, beşdarî „arîşeyên Şingalê“ û deverên din yên Kurdî, ku li jêr qedera madeya 140î ne, bibe.
Lê siyasetên desthilatdariya Kurdî, ku çarçav, li „Kerkûkê“ dinerin, û „çarguh“, bi ser lêdana dilê wê de, pêl dibin, û „çaralî“, destên xwe dirêjî ser û binê wê, erd û asmanê wê, çep û rastê, çûwîn û hatina wê, dikin, ne wisa, lê tam tiştekî din dibêjin.

Li gorî madeya 140î, Şingal jî mîna Kerkûkê û deverên din e, yên ku ji hêla îdarî û fermî ve, ne girêdayî Kurdistanê ne.
Referenduma ku gereke li gorî destûra Îraqa fedral, di dawiya vê salê de, li wan deverên ku ciyê „nelihevkirinê“ ne, pêk were, dê biryara çarenûsa wan, di navbera herdu Îraqan(Hewlêr û Bexdayê) de, bide.
Her çiqasî ku Şingal jî mîna Kerkûkê û her deverên din yên li jêr banê madeya 140î, hatiye erebkirin, dersînorkirin, kuştin û jiholêrakirinê, lê wek ku diyar e, Şingal û deverên din ji „Kurdistana desthilatdar“ re, ne mîna Kerkûkê ne.

Kerkûk, ji Kurdistanê û siyasetên wê re, rojê „25 seetan“, „dilê Kurdistanê“, „Quds, qiblename û nimêja Kurdistanê“ ye.
PDK û YNK di siyaseta xwe ya di Kerkûkê de, beramberî ajandeyên deverê û derve, eşkere ne: Kerkûk, di siyasetên wan de, ne tenê Kurdistan e, belê ew ji Kurdistanê jî mezintir e.
Desthilatdariya Kurdî di Kerkûkê de, eşkere dibêje, ku „Kurdistan bê Kerkûkê temam û kamil nabe“.
Kerkûk, rêya Kurdistanê ye.
Kerkûk, siberoj, paş û pêşê Kurdistanê ye.
Kerkûk hemî kurdistan e.

Bê guman, tê famkirin û qebûlkirin jî, ku çima gereke Kerkûk wek „Qudsa Kurdistanê û dilê wê“, bi Kurdî, here siyasetê.
Lê ya ku tê famkirin lê bi Kurdî, nayê qebûlkirinê, ew e, ku çima gereke „Kerkûk ji Kurdistanê mezintir be“, lê Şingal û deverên din, egar hat û „neçûn Kurdistan“ jî, wê „ne xem“ be?
Çima bi Kurdî, hewqas „milyonên dolarên bi dizî“ ji bo bertîlkirin, razîkirin û kiryariya Kerkûkê, lê ji bo deverên din, ne tiştek, ne eşkere, ne jî bi dizî?
Çima hewqas xwekuştina bi Kurdî li ser „Kerkûka dil“, û çima hewqas temaşekirina bi Kurdî li kuştina Şingalê, mîna ku ne „tiliyek jî, ji tiliyên Kurdistanê“ be?

Xwedî û malxwêyên Kurdistanê, amade ne(eger hat xwestin û qewimî), ku ji bo Kerkûkê, herin „Diyarbekirê“ û „şerrê Tirkiyeyê“(ku diwemîn hêza NATO ye) û hemî destên ku dirêjî wê dibin, bikin, aya ew wisa bi Kurdî, ji bo Şingalê jî amade ne, ku herin „Qamişlo, Efrîn û Kobanê“ û „şerrê Sûriyeyê“ bikin, ku ew îro eşkere, destên xwe dirêjî kuştin û jiholêrakirina wî aliyê Kurdistanê dike, daku Kurd, desthilatdar, neçin „cîrantiya“ wê?

Rast e, Kerkûk Patrol, sermiyan û mewdan e.
Rast e, Şingal çiyayekî serhihşk, çend darên hejîran, çend stiran, çend destên ber bi rojê ve, û qefdek asman e.
Lê xwîna, ku bi Kurdî, mezin tê kuştin, wisa dibêje:
L i vir Kurd e, û li wir Kurd e.
Li vir ez im, û li wir tu ye.
Li vir Şingal e, û li wir Kerkûk e.
Û „vir“ bi qasî „wir“, ne kêm ne jî zêde, ji Kurdistan heta bi Kurdistan e.


(3)
73 Mirin Şingal

Herçiqasî ku mirin, aliyekî dîtir, ji aliyên dinyayê ye, ku dijî, lê bi qasî ku pirtûka mirinê dibêje, diyar e, ku hindek giyanber, hindek dar û ber hindek kesk û dest, hindek ax û av, hindek çiya û best, hindek bajar, hindek dîrok û ciyografî, hindek nimêj û hindek Xwedê, ji yên din bihtir û hesantir, dikarin mirin û mirin, werin çinînê.

Yê ku „pirtûka Şingalê“; pirtûka çiyayê serhişk; „pirtûka xirqe“, destên ku haha diçin rojê, stiran û hejîrên wê, xwendiye, dizane, ku mirin, li wir, çende fereh û dirêj e.

Erê, yê ku „mirina hejîran“ xwendibe, teqez dizane, ku Şingal çende dirêj e, ku dimire, û herweha mirin jî, çende fereh e, ku ji Şingalê heta bi Şingalê ye.
Yê ku „dîroka mirinê“ xwendibe, dizane ku navê mirina Şingalê, heta berî „sêşema mirina dawî“(14.08.07), „72“ bû.
Heta berî „sêşemê“, bi mirinekê, ku goristan li ser destên Şingalê, hişyar kirin, Şingal „72“ mirinan, dirêj, dihate li-dîrok-danê.
Paş „sêşema mirina mezin“, Şingal li mirineke din zêde bû; mirin „Şingaleke“ din, çiyayekî din, darhejîreke din, lavijeke din, destekî din û stiraneke din, wêdetir çû.
Paş „mirina sêşemê“,
jiyê Şingalê mirineke din jî, dirêj bû.
Paş „hejîrên sêşemê“,
Şingal, mirineke din jî, şêrîn bû.
Paş „xwîna sêşemê“,
çiya, mirineke din jî, bilind bû.
Paş „seferberkirina sêşemê“,
navê Şingalê, mirineke din jî, dubare bû.
Paş „Kurdistana sêşemê“,
destên Şingalê, mirineke din jî, kesk bû.

„Bi pirsê mirov digihe Qudsê“, Kurdên di guhên duh de, wisa digotin.
Îro jî,
bi „Bexdayê“ mirov digihe, „koseyên siyaseta serê pirê“.
Bi „bazara Kerkûkê“ mirov digihe „dilê Kurdistanê“.
Bi „bijî serok“, destên dirêj digihin „berîkên Kurdistanê“.
Û bi „sêşema dirêj“ jî, mirov digihe 73-yemîn mirina çiyayê Şingalê.

Şingal, bi Kurdî, wisa bû „sêşem“.
Şingal, bi Kurdî, wisa wek “pezka qurbanê”, li ser mirinê geriya.
Mirin, bi Kurdî, wisa li serê Şingalê geriya.
Şingal, bi Kurdî, wisa hesan bû 73 mirin.

Çiroka mirinê, hîn bi dawî nehatiye.
Dawiya mirinê, hîn Şingal negotiye.
Şingala dawiyê, hîn ji mirinê peyanebûye.
Şingal, hîn peya, şipiya, dimire.
Mirin, hîn li Şingalê ye.


(4)
Mirovên kêlîka mezin

Paş Şingala „Sêşema mezin“, ku destên „teror-dirêj“, zêdetir ji 800 xwînên bêrî(li gel bi sedan xwînên birîndar), mezin, radestî bextê mirinê, kirin, têgeha „Kurdên resen= Êzîdî“ û „Şingal Kurdistan e“, derbasî hestyartirîn û dijwartirîn kêlîkên xwe, yên rastteqîne, bû.

Şingal, çiqasî bi Kurdî, dikare bibe „Îraq“, û çiqasî, bi Erebî?
Şingalî, çiqasî bi Kurdî, dikarin bimînin çiya, û çiqasî bi Erebî?
Êzîdî, çiqasî bi Kurdî, dikarin herin herdu Îraqan(Îraqa Kurdan=Kurdistan, û Îraqa Ereban), û çiqasî bi Erebî?
Êzîdî, van „Îraqên tevlîhev“, çiqasî dikarin bimînin yên Kurdistanê, û çiqasî dikarin birevin „Êzîdistanê“?
Ev pirs û pirr pirsên din, li ser asta paşeroj û çarenûsa mafên Êzîdiyan, di herdu Îraqan de, çi ji hêla Kurdan û Ne-Kurdan ve, çi jî ji hêla Êzîdî û Ne-Êzîdiyan ve, bi helkeftina destpêka „holokosta Şingalê“, bi awayekî aktîv, hatin lidarxistin û gengeşekirinê.

Wek her carê, bi qasî ku helwest „reş“ û bi „nîvê piyala vala“, bi Kurdî, çûn „bêhêvîtiyê“, hewqasî jî, helwest hebûn, ku „sipî“ û bi „nîvê piyala dagirtî“, hêvî û sozên „mezin“, li siberojê û li xewnan dan.
Ne tenê „reş û nîv-vala“, ne jî tenê „sipî û nîv-dagirtî“, belê di navbera wan de jî, geleke helwestên xwelîrengî, „reşe-sipî“, „sipî-reş“ û „reşebelek“ jî, çûn gengeşekirin, yan propagandakirin, yan jî provokekirinê.

Lewre, her kesekî ku bi şêweyekî ji şêweyan Şingal nêzîkî pêjn û bîra destên xwe, yan jî destên xwe nêzîkî pêjn û bîra Şingalê dîtin, helwestek, yan helbestek; hestek yan jî destek, çi eşkere, çi jî bi dizî, nîşan, yan jî li qelem da.

Bi vî awayî, yan bi awayekî din, wek her dema xwîn û kêlîkên mezin, hindek Şingal û Şingal, giriyan; hindek bariyan; hindek qîriyan; hindek raperiyan; hindek meşiyan; hindek beziyan; hindek rawestiyan; hindek tefiyan; hindek hejiyan; û hindek jî, nuh bi „mirina nêzîk“, hisiyan.
Hindekan dest dan; hindekan gav dan; hindekan zend û hindekan jî simbêl badan; hindekan ling radan; hindekan pirtûk li helwestê dan; hindekan xwîn dan; hindekan kîn dan; hindekan şîn dan; hindeka nimêja kesk û dîn dan; hindekan baran dan; hindekan hêsir û hawar dan; hindekan awir dan; hindekan ferman dan; hindekan biryar dan; hindekan behane û berpalk dan; hindekan şabaş û miz dan; hindekan agirê fitnê dadan; û hindekan jî soz û qerarên „zirmezin“, ji paş bîroyên „xundkariya mezin“, dan.

Weha, Şingala „xwîna hazir“, berbelav û tarûmar bû; weha, alî û sînor li serê Şingalê û şingaliyên wê, geriyan û hişyar bûn: Hindek çûn „Liqistanê“, yan „Malbendistanê“(liq û malbend; wek du navên siyasî ji „şax“ re, di edebiyatên PDK-ê YNK-ê de, tên hildanê); hindek çûn Kurdistanê; hindek çûn Îraqistanê; hindek çûn Êzîdistanê; hindek çûn „Xerbistanê“(welatên Rojavayî); û hindek jî çûn „Şabaşistan“ û „Gendelistanê“.

Lê ligel hevqase berbelavbûn, ku destên Şingalê di qedera wê de, werbûn, hate diyarkirin(wek ku dîrok tim dibêje), ku „sêşema mirinê“, wek „dîrokek mezin“, bê kêlîkên ji pêjna mirovên mezin, derbas nebû.

„Ayaz Yûnis Eyûb“, xortê Kurd, ku ji nimêjê(nimêja herdu aliyan, nimêja Şingalê+Duhokê) û wêdetir çû, yek ji navên herî mezin, yên wê kêlîka mezin bû.
Ayazê 20-salî, di 18.08.07an de, li welatekî ji welatên berfê(Siwêd), li ser „dilketin“ û hezkirina Şingalê, li ser destên hin „şûfikên“ Ereban, bo kêrên „xezeba kor“ û kêlîkên mirina hov, hate radestkirinê.

Wê rojê(02.09.07), Duhok çiqasî mezin dibû, Ayaz can.
Tu, wê goristanê, çiqasî hesan, li bîra Duhokê, dihatî.
Duhok, wê rojê, çende xweşik û hesan bû, wexta ku dayîk û bavên te, li tenişta kulik, xirqe û „darên zergwîzê“, yên „Lalişî“, bangî hesreta dilê te, yê xort û hesan, dikirin.
Duhok, wê stirana ji êşa Şingalî, çende hêjayî xortaniya navê te bû, wexta ku „Bavê Çawîş“, „Bavê Gavan“, „Pêşîmam“, ligel rûsipiyên Êzîdiyan, qefdên giyakê sêvan û silavan ji destên „Lalişê“, diyarî koça dawî, ya destên te, yên dawî, dikirin.
Duhok, wê darbestê, ku navê te, yê wê kêlîka petî, ser dilê xwe ezber kiribû, çende şêrîn, digiriya.
Duhok, aneha, çende bêriya gavên te dike.
Laliş, aneha, çende basa bihna destên te dike.

Ayaz, kêlîka herî bi Kurdî, mezin û rastteqîne bû, ku ferehtirîn û xweşiktirîn kêlîkên xortaniya dilê xwe, li aliyekî, ji aliyên herî xweşik, yên van „welatên sipî“ û xweşik, radestî „sêşema kuştina Şingalê“, kir.
Ayaz, kêlîka herî bi Kurdî, bilind bû, ku destên xwe, mîna du darên hejîran, di destên çiyayê Şingalê, kirin.
Ayaz, destê herî bi Kurdî, dirêj, di navbera hejîrên Şingala fermanan û sibehên Duhoka Dasiniyan de bû.
Ayaz, destê herî bi Kurdî, hişîn, yê ji „Kurdistana Şingalê“ heta bi Şingala Kurudistanê bû.
Ayaz, navê kêlîka xwîna, bi Kurdî, dirêj bû.
Ayaz, li seranserî „sêşemê“, ku Şingal bû û li seranserî Şingalê ku „sêşem“ bû, navê dostê kêlîka herî mezin, li welatê mezin bû.

Ayaz, te welat, mezin kir, gava Şingal ji destên te, çû Duhokê.
Ayaz, te şehîd, bilind kir, wexta te xwîna bi Kurdî, ji nimêja bi tenê, ferehtir kir.
Ayaz, te mirin xweşik kir, wexta te ji dûûûûr, „welatê baranê“, bajar bi bajar, kolan bi kolan, pencere bi pencere, dest di destan de, haşt û ji hev nêzîk kir.



hoshengbroka@hotmail.com