Rûdêma wi gelekî şanaz bû, dema ku li himberî neynikê rawistiye, dibe ku wî tucaran xwe usa spehî û lihevhatî nedîtibû!...
Girfêta girêdayî,ya reng pirteqanî û rêzên reş xemilandî, gelekî bi ser bedlê ku bejina xwe pê xemilandî lihev dihat. Diyare ku ev bedil bi destê terziyê hosta hatiye dirtûtin. Her usa desmala berîka wî ya di rengê girafêtê de,û porê dirêj yê ku hima-hima xwe berdida ser herdu milan, ew usa diyar dibû ku mirovekî ji navîne.
Şanazî û hestmezinaya(girûra) wi zêde dibû, dema ku li bejina xwe tameşa dikir. Rola poşmaniyê kêm dibe, helbet ; ev cara yekema ku çekên weha qîmet bûha dikire.
JI xwe re digot:
„ Hertişt li vê cîhanê qîmetê xwe heye!... Helbet!... Bejin û çekên li bejina mirovan roleka mezin dilîzin!..

Rûdêma wê ya herdem dev li ken, bejina wê ya li hevhatî, çavên reş, di ramanên wî de diçûn û dihatin. Belê di ramanên xwe de didît ku çawa bi hatine wî dilşa dibû û ew himbêz dikir, ew pêşkêşî heval û hogirên xwe dike, bi hevaltiya wî wekî nivîskarek gelekî ser bilinde .

Van roja her xwe poşman dibîne ku çawa qîmet nedide lihevhatina bejin û bala xwe. Ew dawiya dawî gihîştibû wê baweriyê ku bila mirov ji derve de li hevhatîbe êdî ji hindirû de kambax be, ew wê xwedî qîmetekî bilind be.
„ Ya aaa sitar li vê baweriyê !!!!“

Erê , erê bawer bike ev cîhana me usa ye!..Ji ber ku mirov…Qîmetê mirovan girêdayê kûrikê(berîk) û pera ye.

Zendika çakêt da aliyekî û li saeta destê xwe de nerî, êdê dema vexundina wî li ba daka Sîno hat!... Pêwîsta here sûkê diyariyekê ji bo rojbûna Sîno bikire. Li sûk û dikanan digere ku diyariyeke layîqî lawikekî heşt salî bibîne,ewî biriyara xwe dabû ku wî biskilêtê rengê sor û berqûnek bikire.ji ber hatibû hiş û bîrên wî ku di zaroketiye wî de gelekî bi meraqa biskilêtê sor berqûnek bû.
Ji dema ku herduwan hevdu nasîn e, bi dehê caran hev û du di şevan, mitingan, şevbêrikên havalan de hev û du dîtine û her jinik (daka Sîno) ew li qûrzîkekê ji nav hevalan derdixist û pir şanaziya xwe bi nivîs û nivîskariye wî dikir û bi dev li kenî digot:
„ Ez bi dostaniya te bextewar û kamuran im. Ez nivîsên te tevan dixwînim.„

Ewî çendî jin di jiyane xwe de dinasîn, lê jinên wekî wê ziman xweş û beşer şêrîn nedîtin e!...
Dest avêtbû çakêtê ku bi dîwar ve daleqandîbû û bi lez û bez xwe bi derencan re berdabû û di deriyê binayetê re derketibû ji derva. Bayê cemedê jê ku ji hêla çiyayê Kurdan dihat, ji berfa Qendîl ê qerisî tirbû! . nizanîbû ne ji bexreşiya wî ye û ne jî kamûrana dilxweşiya wî bû,ku wê demê ji ezmana teyrok( …) dibarî, li erdan jî qîjîn û nalîne makînên otombîlên leşkerê Tirkan di rêya (îpek ê ) re ber bi başûr ve hildikşiyan. Ewî herdu destên xwe dabûn ber guhê xwe bi mebesta ku qîrîne makînan nekeve guhên wî, ta ku hestên wî birîndar nebe. Mirovê cotkar yê ku êzing tifrotin ew rawestandibû û gotibû:

- Bila pêxemberê ometa Îslamê ji te razîbe, tu ji min van êzingan bikirî ta ku ez berî tariya şevê xwe bighînim gund, çimkî Cendirma di rê hene, ya duwemîn kerê min jî nema di bin vî barî de dikare bidomîn e!...Barê wî giran e!.. Ji berbangê ve ez û ew ketin e rê. Herdu lingên min jî werimîn e.
Bi rûdêneka tahil li mêrik temaşe kiribû û bersiva cotkar weha dabû
- Pêwîstiya min bi êzingan tune.
Bi bersiva xwe re gavên xwe lezandin,wekî ku ji ber mirovê cotkar bazdide. Lê mêrik ê cotkar wekî ku ji wî bawer nekir ku pêwîstiya wî bi êzingan tune, li du şûpa wî lezand. Lê li cotkar vegeriya dîsa got:
- Tu bi axaftina min neghîştî!?...Li du min ne şûpîn e!... Germa mal min germa binghîna , ji bingeha bajarê digirim.
- Çima usa bênteng dibî!?... Bi çi qîmetî êzingan dixwazî , wî bide, qîmet ji bo min ne hewqasî pêwîste. Ya pêwîst ez vî barî ji ser xwe rakim û berî tariyê bigihêjim nav zarokan.
Bi hêrz bersiva cotkar da:
- Ez ê…zin..ga… n bi kar nayînim. Ez dohnê(Mazot) sotinê ji bingeha bajêr digirim. Usa diyar bû ku cotkar bi axaftinên wî naghîje, yan jî naxwaze pê bighîje û disa got:
-Bila gunehê te bi min neyê!... Bila gunehê te bi vî heywanî(ker) bêt, bawer bike heger du kathijmêrî din weha di bin vî barî bimîne wê bimir e,tu van êzingan bikir e, bi qedrê xweda kî.

Ewî bersiva cotkar nede, bi lez û bez di nava mirovên sûkê de xwe ji ber çavê cotkar winda kir.

Rê û rêbarî di dîwana mala Xatûnê de ji mêvanan û vexendiyan nemabû. Xatûn ya xwedanê kenê şêrîn li dercika derî de hatibû pêşberî wî.

- Bi xêrhatî nivîskarê hêja.
Herdu derbasî oda Sîno bûbûn. Sîno kurê Xatûnê yê bi temenê xwe yezdeh salan tijî dike, Xatûnê jî ev şahiye han ji bo rojbûne Sîno dost hogir û heval tev vexendî ba xwe kiribûn. Xatûnê gazî Sîno ê ku wê kêlîke bi hevalên xwe re dilîst kiribû.
- Lawê min Sîno were silavê li apê xwe bike, biner e çi diyarî jibo te aniya?!.. Sîno jî li diyariya xwe nerî, bînek kişand û yek berde û got:
- A h …çi bisklêt e !?...Bûn e sê biskilêt!...
Ji ber bersiva Sino rûdêna Xatûnê şermokî bû û bersiva lawê xwe weha de:
- Bisklêtê mamê te sor e!... Ji hemu bisklêtên din xweşktir e!... Were biner e.
Lawik (Sino) bersiva diya xwe nede û lîstika xwe bi hevalên xwe re domand.
Serê xwe hejand, ewî yek axaftin jî nekir lê dilşikestî ma….
Ya ku bi wî aloz û dilêşbû ku wî qîmetê diyariyê ji hevalekî xwe deyîn kiribû, lawik jî ji diyariyê re ne dilşabû. Bi poşmanî ji xwe re digot:
„ Xwezî min qîmetê diyariyê, êzingê wî cotkarî bikirîbane û ew heywan ji bin bar azad bikirane!...“
Bêntengîyê bandora xwe li wî pir kiribû, ewî nema dikarîbû di wê qerbalixê de bimîne. Bê deng û bersiv,bê ku xatiran ji Xatûn ê bixwaze , bê deng , wekî mirovekî diz bi lez û bez ji malê derketibû û ber bi mal ve lezandibû.

Koma reş ji dûrve diyar dibe, diyare!... Ku hîn mêrikê cotkar tev êzingan li cihê xwe ye. Dengê giriyê cotkar tê bihîstin û ji ker ê xwe re dibêje:
- Mixabin ji bo te !...Ji bo te mixabin!...Bi mirine sar re çûyî û ez bi tenê hiştim!...Xwezî em herdu bi hev re bimirane!... Bawer bike ku gunehê min têde tune bû. Ma ez çi bikim!?....Kesekî ku êzingan ji min bikriye peyde nekir!...
Ew axaftin û hevokên mêrikê cotkar, wekî bista di tenûrdê sor bûyî di dil û hestê wî re derbas dibûn û dilê nivîskarê me sotibû. Bi lerz û berz xwe ber deriyê malê ve xwe dighandibû.

Şeveke dirêj bê dawî, li ber xwe dide ku çend hevokan li ser roja xwe binvîse, lê mixabin ku serî ziwa bû, ne ziwa bi tenê bû, belê wî nikarîbû yek hevokê li pênûs bidaye!..............