|
Bîranînên
Newrozê
Ehmedê Huseynî
Îşev Newroz li mala Hesenê
Şanbaz e, ha ji xwe hebe. Ji kesî re nebêje,
destmalekê li rûyê xwe bipêçe, bila kes te
nebîne û nasneke.
Piştî wê, em ê herin agir li ser Girê Hemdûnê
vêxînin. Netirse, me teker amade kirine, dê Şêxo
me bi cîpê bibe.
Kêlîkên ku di navbera mala me û xaniyê Hesnê
Şanbaz de, kêlîkine bi qasî ku dijwar bûn wisa
jî watedar û taybetmend bûn, bawer nakim mirov
bişê wan derbibire, bi zimanekî hêsan bibêje û
bi nîgaşên sade binivîsîne. Her wisa bawer nakim
di hişê min de, der barê Newrozê, ji wan kêlîkên
di navbera mala me û mala Hesen de xweştir,
çêjbartir, tirsnaktir û kûrtir hebin.
Lê dawî ez giham sere kolana wan!
Sala 1975’an e. Êvara 21’ê Adarê ye. Em şikestî,
xemgîn û bêhêvî ne. Em sê kes in. Ez, Yûnis û
Xêro. Em li mala Xêro Newrozê pîroz dikin. Her
yek ji me bi awayekî rûniştiye û di hizrên xwe
de bi tiştekî mijûl e, lê em bi hev re li Tehsîn
Taha guhdarî dikin û bi hev re jî bi dûya
cigareyan xewnên xwe û temenên xwe dişewitînin.
Ji nişkê ve bavê Xêro derbasî odeyê bû, ji dûya
cigareyên me baş nedihat dîtin. Beriya ku dest
bi girî bike û me jî bi xwe re bigirîne, ev
hevoka han got û derket:
- Hêviya me Berzanî bû law, wa ew jî çû!!
Di wê kêlîka ku em digiriyan, Tehsîn Taha Bihêre
Destar Bihêre digot.
Niha jî em ê Newroza xwe li mala Wehîdo pîroz
bikin. Lê niha em şagirdên salên kutayî yên
xwendexaneyê ne, her rêxistinek hewl dide
belavokên xwe bigihîne me, her rêxistine hewl
dide ku me bike hevalê xwe.
Hewşa mala Wehîdo pir mezin bû û odeya mêvanan
bi sere xwe di koşeya hewşê de dûrî odeyên din
hatibû avakirin. Ode mezin bû. Sobe dadayî bû.
Eliyê ku di nav me de hevalê Partiya Çep a Kurd
bû, der barê rewşa şoreşa başûr dipeyivî û ji
nişkê ve mijar guherand û behsa Kawayê Hesinker
û Zehak û ziyamaran û mêjiyan û serkeftinê kir.
Deriyê odeyê vebû. Şêxoyê bejindirêj û zirav
derbas bû. Kum û koloz, şal û şap û di dest wî
de jî ala rengîn. Jixwebawer, serbilind, ber bi
me ve hat, lê bi gavine tund û hêmin, bêdeng û
ji dil. Em giş rabûn ser xwe. li pey Şêxo ketin
rêzê, me destê xwe yê rastê bilind kir û di
odeyê de me dest bi marşeke leşkerî kir.
Welatê me Kurdistan e
Cê meskenê me kurdan e
Şêxo bi dengekî kûr, tûj, ji hinavan derçûyî li
pêşiya me dibêje û em jî li pey wî vedigerînin.
Ala rengîn a ku di destê Şêxo de û bi serê
şivekê ve hatibû girêdan, Şêxo ew ji çend
terîşên kesk û sor û zer û spî çêkiribû, yeko
yeko dida destê me, yeko yeko em li pêş
dimeşandin û yeko yeko ji me re digot: Ev ala
Kurdistanê ye, pêwist e herdem li jor be!
Min hetanî niha, ji kolana mala Hesenê Şanbaz
dirêjtir nedîtiye
Hetanî niha min li stranekê guhdarî nekiriye ku
bi qasî Bihêre Destar Bihêre ya Tehsîn Tahayî ez
xemgîn kiribim.
Hetanî niha min aleke rengîn ji wê ala ku Şêxo
bi terîşan çekiribû, spehîtir û şêrîntir
nedîtiye!
|
