Kêfxweşiya we xemgîniya we ya neniximandî ye. Û heman kanî, ya ku kenê we jê dizê, pirrî caran tijî rondikên we ye jî. Û ma ew dikare ne wisan be? Û her çiqas xemgînî hebûna we kûrtir birene û biqewêre, dibe ku dê zêdetir kêfxweşî di we de hebe. Ma ew qedeh, a ku tijî me ye, ne her heman qedeh e ya ku di kûreya qedehçêker de hat sotandin û qijqijandin? Û ma ew ؛ûd, a ku dilê we aram dike, ne ji heman darê ye ya ku bi kêran hat bêweckirin? Dema tu kefxweş bî, kûr li dilê xwe binere û tu dê agadar bibî ku tenê ew tişt, ê ku xemgîniyê dike para te, herweha kêfê jî dide te. Dema ketibî bin barê xeman, dîsan jî li dilê xwe binere û te dê hey jê hebe ku bi rastî jî bi wî tiştî digirî yê ku kêfxweşiyê jî ji te re tîne.

Hin ji we dibêjin: „ kêfxweşî ji xemgîniyê mezintir e.
“ hin jî dibêjin: „ Na, xemgînî mezintir e“ lê ez ji we re bibêjim ku ew nikarin ji hev bên veqetandin. Ew bi hev re tên û eger yek ji wan tenê bi te re rûniştî be, bila li bîra te be ku ya din di nav nivînên te de raketiye.

Bi rastî jî hûn di navbera kêfxweşî û xemgîniya xwe de mîna teraziyê dadikevin û hildikevin. Tenê hingê, ku hûn vala bin, hûn bêliv, bitewş û parsengî ne. Dema xwediyê gencîneyê we radike daku zêr û zîvên xwe biwezinîne, hingê divê kêfxweşiya we yan jî xemgîniya we hilbikeve yan dabikeve.

Ji pirtüka „ Peyamber“ ya Xelîl Cibran.
Guhestin: Husein Muhammed

Piştî van gotinên bê hempa tu gotinê nikarim zêde bikim, ji bilî ku ev birtûk ji aliyê wergerandinê ve pir bi heskirina ji zimanê kurdî re hatiye wegerandin. Peyvên ji kurdî biyan tê de kêm in, ne erebî û ne jî latînî, yê wergervan xwe di ber karê xwe de westandiye, ji ber wesa jî berhemê çêja xwe ya hunerî winda nekiriye, di gel ku berhem di zimanê xwe yê ku pê hatî nivisandin de ne berhemeke hesan e.

Guhastina ber bi zimanê kurdî ve ji her zimanên cihanê gerek e. Derfetên kêm yên di destên nivîskarên kurd de dikarin bibin behane ji bo destkişandina ji van karan. Lê heskirna nivîskar ji zimanê wî re, heskirna wî ji berhema ku hêjayî avdana çanda kurdî dibîne re, dikare her behanê di şûna wê de bihêle.

Sibeha we heskirin