Rastiya "rênivîsa peyva kurdî"
Nirxên wê û rexnên lê
Dr. Memo Ebdî

Min ji mêj dixwest mîna hin kesn ku pênûsa xwe hilgirim (ya rast ez şûrê xwe ji ber xwe bikşînim) û çend xêzina dûrî pesn û şabaşan derbareyî berhemeke giring nîgrbikim, xasma xwediyê wê ew kesê Ku dilê min şakiriye hevriyê min e û di riya zimanê Kurdî de pir çeper û asteng dîtine, ew bi xwe cotkarekî ji dil e, bi dehan sal zeviyê dajo û dendikan davêje nav û bin axa wê, bi hêviya ku şînbibe û rojekê ji rojan fêkiyên miz û şêrîn bixwe mîna wan betîxên tenûrî ku îro em bi hesreta wan in, diyar e me pareke mezin ji nirxên xwe yên resen ji ber bêxwedîtî û carna jî ji çavnebarî bizirkirine û tevlî kelepor û bermayên biyanî û dagirkeran bûne. Berî ku em tevna xwe birêsin ez dixwazim nimûneyekê ji kelepora me ya dewlemend bînim bîra we. Gorbuhuştê navdar zimanasê bêhempa di hejmara yekem a Hawarê de wisa dibêje (HAWAR-dengê zanînê ye, zanîn xwenaskirin e, kesê xwe nasbike dikare xwe bi dinyayê bide naskirin, hawar ziman dide naskirin, lewra ziman şertê heyînê yê pêşîn e) eger em guh bidin van gotinan, em ê nirxên zêrîn tê de bibînin: Yek zanistî ji ber ku bê wêne em naghine çi tiştekî bi sermiyan, ya din ew e ku ziman xala bingehîn e di hebûna meriv û neteweyekê de, lewra parastin, xwedîlêderketin û pêşvebirina wî ya zanistiyane erk û delametên herî pîroz in .
Bi ya min kesek ji diya xwe nebûye û zimanê Kurdî ji devê wî neherikiye, li vir sedem, palpişt û behane pir in, pêwîst nake ku em dîsa dubare bikin da ku serên xwe û we pê bêşînin, ji ber vê jî bi fermanê ku em dûrî mijara xwe nekevin, ne ez, ne hûn jî windanebin em ê vegerin babeta xwe ya bingehîn, ew jî pirtûka mamostayê hêja Berzo Mehmûd a bi navê: Rênivîsa peyva kurdî ye, ta ku ronahî dîtiye pir şevên bêxew derbaskirine û xwe ji xewnên seyr û rind bêparhiştiye, ne dûr e ku pirê caran diltepîna xwe ji sînor bûrandiye, dêmek pir caran jî malbata xwe, zar û zêçên xwe bêaram kirine. Ev bi xwe cihê şanaz û nirxina bilind in, him li ba min û him jî di dîroka zimanê me yê seqet û kurmî de (biburin li min) rûpelina zêrîn in. Baweriya min ew bû ku ev pirtûk vedengeke bihêz bide , bi kêmanî min wisa niyazdikir, ne tenê bi rastiya xwe ya tekûz û riyên xwe yên hişkeber. Na, ne di vir de, yanî birêz qalik ji me re xêznekirine lê berevajî em şit, wî bi xwe jî serencamên ku bidestxistine di çarçiva pêşniyaz û nerînan de birine û anîne, lê belê ta di şaşî û nerastiyên xwe de jî be, ez bi xwe pêrgî dilsariyekê hatim û bi tayebet ji hêla zimanas, wêjevan, ta tagir û heyranên zimanê xwe ve, ev tiştekî pir seyr û dûrî aqila ye, çawa merivek dikare xwe aşkere bike wek zimanhez û di heman dem û katî de wekhev be çi hate nivîsandin li ser vî zimanî , ez vî tiştî beramber şeref û namûsî didînim, çawa yek werê pê li namûs û şerefê bike û di eynî rewşê de tu ji xwe re lê temaşebikî bê ku muyên laşê te rabin, yan jî hêrsa te bikele, gelo eger girêdana yekî rewşenbîr bi vî awayî be, bêguman tiştê ku bangêşî jê re dike wê hîç û pûç be ya na. Rast e di pirtûka xwe de mamoste pir tişt hingiviye li gor derfet û nerînên xwe yên taybet, li vir piştî lêbûrînê em nabêjin zanistî ye yan nezanistî ye, dibe rastgo be di cihna de û nerastgo di warna dîtir de, ev cihê guman û hûrkolînê ye, ez di baweriyeke bêsînor de me ku danerê vê xebata bi rûmet amade ye çi xalên nediyar û bidûman hebin, giftogobike, ew bi xwe ne alîgirê hizr û ramanên hişk e ku nekevin bin banê rastiyê de. ya na çi tişt dervî vê nirxandinê be dikeve bin banê dexsîn, çavnebarbûn û ta radeyekê dijminahiya ku gundiyên me yên nexwenda dev jê berdane û ti giringî û pêwêstiyê nadinê. Ji me tevan re xuya ye ku zimanê Kurdî bi hemî babet û pêkhatiyên xwe ve di qonaxa damezrandin û zayinê de ye, yên ku ji bilî vê nerînê li ba wan hebe bila fermobike û tûrikê xwe yê tijî ji me re valabike, di vir de pirsek xwe tîne zimên: Jibo rûniştandina zimanekî çi pêwîst e, egerên ku romaneke mîna Romio û Cûlêt a Şekspîr çi ziman dikare bihewêne, zimanek ku ta roja îro ferhengsaziya wî tune ye, bê guman ya li gor rist û rêzikên zanistî, ne ku heme çi kes rabû û xwe li ser serê me Kire ramanwerk. Ta roja îro rojnameyek an jî kovarek tune ku bi rêzimanekî hevbeş gotarên nivîskarên xwe biweşîne, îca li vir tevî ku em hê bi xwe zimanê xwe nizanin bixwînîn û binivsînin, çawa em dixwazin kesna fêrî wî bikin, cihê balkişandinê ye, ku zimanekî bi hêz xuyadibe ji wergera pirtûkên zimanên din bo wî zimanî, ka çiqas ev ziman rûniştiye û şêwazekî xwe yê standart wergirtiye ji alfabeyê ta zortirîn giriftarên rêzimanê. Di vir de derî vekiriye ji çi kesên ku xwe bendewar dike di vê hêlê de û çalakiyine bi rûmet pêşkêdike, xwedêgiravî tiştê ne rastgo yan jî kawik bê jiyana wî jî kurt e û qet di dîrokê cih jê re tune ye .
Li gor vê nirxandina jornimandî ez dibînim ev pirtûk (Rênivîsa peyva kurdî ) qe nebe, dibe ku bibe gorepanek jibo pirsina rêziman yên bingehîn yên ku ji mêj de asêbûne, bi vî şêweyî dergehê danûstandinê vedibe bi armanca belûkirina rastiyê di mifayê ziman û rêziman de. Pirtûk bi xwe karûbarekî giştî ye di warê rênivîsê de, gerekba ku her babetek pirtûkek bana lê dîsa jî divê em vê gavê biçûk nebînin û keda hatiye rijandin bê nirx nekin, dibe ku ez di hin pirsgirêkan de ne li gel daner bim lê meydan vekiriye ji çi kesê Ku xwe dibîne re. Ev ne siyaseta partiyên me ya xesandî û seqetkirî ye, daku her kes bêje ez û ne kesekî din, ev karê pispor û hişmenda ye pêşî, pişt re dibin rêzik û rê, bi alîkariya sazî û dezgehan tê rêkûpêkkirin. Li gor texmînên ku têne kirin, bi kêmasî ev çiqas piçûk û nepispor (bi xwe ne wisa ye) be jî pirsna bi xwe re derdixe holê, Ku bikaribin seriyan bêşînin û liveke nexweza biafirînin, ev bê dudilî ne awira min e, tevî ku min çend caran ji daner û ji kesna dîtir re çesipandiye, ku ev xebateke pîroz û hêjayî rawestaneke kitekite ji du aliyan ve: aliyek jê yek tiştê erênî bipejrîne û rasterê piştrastbike, dudo : yek nerastiyan bide xuyakirin û li hember wan bi xurtî raweste. Min jî bi vê nerînê zend û bendên xwe vemalandin û şûrê xwe yê tûj danî ser serê danerê wê (li min negre bavê Zara), helbet eger ev curerexne be, wê nehingivê aliyên erênî, ji xwe divêt ew hebin û ne mijara lêkolîna me ye , lê bi gumana min aliyên nerênî û qels di vê pirtûkê de naçar in bibin naveroka tekoşîna me û destelata xwe bigire ser hizir û ramanên me. Em ê bi ferehî li ser du babetên giring gotûbêjê bikin, di heman wextî de em bîr û boçûnên xwe derbareyî xalina giriftar derbirin bi şêweyekî zelal û ne girêkoyî helwesta xwe destnîşanbidim. Yekem, şêweyê nivîsandina pirtûkê yan jî zimanê Ku ev rêziman pê hatiye pesinandin, duyem: Naveroka wê, ev bi xwe jî deryayeke binkûr e û beravdûr e, kesê Ku bixwaze avjeniyê bike divê şareza û hostayekî di ser xwe re be. Lê li vir bêperwa ez xwe pêşkêşdikim ji xwêneran re mîna xwendevanekî ne zimannasekî.

Beşê Yekemîn: zimanê rêzimanê
û tiştina din

Di pir hevdîtin û sohbetên dostane de vê pirsê serê xwe beloq kiriye. di bîr û baweriya min de hîmenekî serekîne di nivîsandina bi kurdî de, ji ber em şit cihekî xwe yê taybet heye. Sedem çi ye ku nivîskarek bi duh şêweyan dinivîse, qet naşê bi heman cureyî binûse û bi taybet ji hêla zimannas, wêjevan, helbestvanên ku bi kurdî dinûsin û xwe pê quredikin, ji me we ye, em ê bi xwendina berhemek ewqas bilind hinekî xwe ji şaşîtî û kêmkasiyan dûrbixin, ne ku, em ê heman astengiyê bibînin, ev dîsa dubare dike ku zimanek ne di riya perwerdeyê de be ne mimkine ku tu pê xwe qurebikî yan ji heqê wî derbikevî, ji ber vî tiştî ez ê hewlbidim bi şêweyekî objectîv bê dexsîn xalên lawaz eşkerebikim bi armanca serrastkirina ramanên çewt û zelalkirina helwestên nediyar, tevî ku daner bi xwe jî di vî warî de kêmkasî şopandine û hin diyarde belûkirine.
Dûbarekirin di rûpelên pirtûkê de cihekî mezin digire, ji min tê xuyakirin ku beşên pirtûkê ne di demekê de hatine nivîsandin lê di demina ji hev cuda de nivîsîne, ev jî armancê lawaz û jar dike û ji nirxê berhemê dadixe, Pêwîst bû ku hevahengiyek di navbera beşên wê de heba. Xala dî ya giring ew e ku daner bi xwe xwe pê ve girênedaye, di pir cihan de gotin yan rêzimana ku ew propaganda jê re kiriye ne hatiya şopandin, ev jî bi xwe xwêner dike erênayê de û bandorek neyênî li ser wî dihêle, tiştekî din ez dixwazim li ser rawestim ku mamostayê me xwestiye zanebûna xwe ya piralî nîşa me bike, xwe ber daye derya gotin û wişeyê soranî, ne dîtiye berê xwe daye kurmancî, di kurmancî de ger nedît vêca hostatiya xwe berdide û me bi tiştna seyr kêfxweşdike, ji alîkî ve baş e ku xwêner fêrî gotinên xwerû bi kurdî çi soranî çi kurmancî bin dibe, lê ji alîkî din ve mijara bingehîn windadibe, ji bo rêzimanek wisa bi girêk pêdiviyek bi zimanekî zelal û hêsan heye ku di têgihiştinê de nezehmet be, erê bedewbûn û zêdebûna gotinan tiştekî rind e lê naverok û raman di nav de dihelin û di dawiyê de xwêner şaşomaşo dibe. Tiştê herî qels û jar ew bû ku danerê pirtûkê di hêla serencam û nerînan de ne hişkebir e û hema pirtûk di çarçiva pêşniyaz û gengaziya de hiştiye, ev jî lawaziya berhemê eşkere dike û dike nav gumanan, diviyabû tiştê ku pê bawer be wek rêzikname bihata eşkerekirin, ne ku wisa yan wisa dibe, ji ber ku ev dîtinên wî ne û bê guman di baweriyeke mutlaq de ye, ji xwe em vê dixwazin , bila bibe rêzimana çaremîn mîna yên heyî (Celadet, Qenatê Kurd, Reşîdê kurd), tiştek dî bala min kişand ku mamostayê me pir giringî daye rêzimana Celadet û têra xwe tê de dîtiye, min dixwest di nirxandinên wî de nerînên Qanatê Kurdo bihatana şopandin, her çendî dûrî nerînan be jî, pêwîst bû ku cihê xwe di nav xêzikên berhema wî de bidîtana, da ku lêkolîn piralî bane, ne ku heme li dora Celadet tenê xwe bizîvirîne, lewra hûrkolîn bênirx dibe û ta radeyekê yekla dixuyê, ez ne alîgirê wan nerîn û helwestên çewt im ku bi carekê xalên baş û durust nabînin û ne heme jî çavê xwe digirim û bêjim hemî tişt rast e û dawî bû. Tiştê seyr û dûrî aqila ye ku beşên rêzimanê yên ku Celadet bi destxistine piştî kedeke dûvdirêj dîsa têne giftûgokirin di heman wextî de ku pirsgirêkên neçareserkirî di cihê xwe de mane, riswa û rizî bûne, kêmzêde Celadet tiştina giranbuha danîne û ji hêla bêhtirîn nûser û zimannasan ve hatiye çesipandin. ji bilî van şîrovekirinan em rastî gelemşeyna dîtir hatin û bi taybetî xala ku tê de zimanê Kurdî û erebî beramber hevûdin digire bêyî ku bêje ev her du ziman ji hev cuda ne di pir aliyan de û çi behane be bila bibe ev xwexapandineke û ji sedî sed tu nagihî ti encaman, naxwe bi vî rengî taybetmendiyên kurmancî li ku dimînin, me pir caran dubarekiribû ku zimanê kurdî ji aliyê hin zimannasina ve tê hevpîvandin bi zimanên din re, mînak Celadet bi frensî Qenatê Kurdo bi rûsî re, Reşîdî kurd di erebî de xwe çarmêrgî kiriye, ger tiştek wisa hebe jî ne pir diyar e, ta radeyekê ev pirs jî xwe davêje holê bo çi Celadet tîpên < , > , ~ û | birine, nabe em kirasên biyanî li zimanê Kurdî bikin ji lewra wê carna fereh be û carna jî teng be, di vir de ez dixwazim bal bikişînim ser têbîniyeke dîtir ji pir girêkên rêzimana me, ew jî bi xwe dikeve meydana asankirina hemî kêşên rêzimên, bêyî ku bînin bîra xwe çi zimanê heye riyên wî yên taybet hene û bêriyên wî jî ne kêmtir in, ji xwe ev xweseriya wî û taybetmendiya wî eşkeredike, ji ber vê sedemê ziman ji hev ciyawaz in ji bilî xalên hevbeş û rêzikên giştî, xwesteka min ew bû ku min bi xwe ev nerîn û awirên mamostê me di vê berhemê de bişopanda yek bi yek.

Beşê Duyemîn: Rêzimana zimên

Ez naxwazim xwe bixim warina dijwar û qulina tarî de ku nikaribim pişt re jê derkevim, lê ez ê li gor derfetên xwe yên zanistî bi kêmanî mijarekê ji vê pirtûka zengîn hilbijêrim da ku ez jî beşdarbim di şîrovekirina vê girêkê de, ne merc e ku ez ji sedî sed rast bim, dibe ku ez jî ji heqê wê dernekevim, ev jî gengaz e, lê heme min sozdaye ku ez ê dîwarê bêdengiyê biqelêşim û qet nabe ku ez bêriyaksion bim. mijara giftogoyê wê ev be: lêkera(Bûn-heyîn)e, mamoste berzo mehmûd dibêje ev lêker bi vî şêweyî diherike:

Ez kurdim em kurdin
Tu kurdî hûn kurdin
Ew kurde ewan kurdin

û navê Paşkokên cînavî li wana dike, bi vî awayî (im,î,e,in) paşkok in tu watê nadin û naçar in bi nav re bin, ne ku jê cihê bin. Beramber vê nerînê em ê awira C. Bedirxan jî raxin :

Ez kurd im em kurd in
Tu kurd î hûn kurd in
Ew kurd e ewan kurdin

Ez bi xwe alîgirê C. Bedirxan im di vir de pirs çima û çawa. em dîsa behane û balpiştên mamoste Berzo bînin bîra xwe: Eger pirtûka mamoste Berzo li ba we hebe baştir e ku hûn vegerin rûpelên39-46 di bin navê {nivisîna paşkokan di navbera likan û nelikanê de ye, di wir de bi şêweyekî zelal argûmêntên xwe radixe ser rûpelên berhema xwe bi vî awayî: bi kurtî ez dikarim bihejmêrim
1. Paşkokên mîna (im,î,e,in) bi tenha xwe tu watê nadin, ji ber vî egerî naçar in werin zeliqandin bi peyva berî wê ve
2. Ji aliyê dengsaziyê ve tu rawestan tune di navbera wan û navê berî wan bo nimûne(kurd) û HWD

Bi ser vê de jî mamoste nimûne ji zimanê frensî û inglîzî anîne bi armanca Ku nerîna xwe piştrastbike, lê di nerîna min de qelsiyek wê jî heye. Ger em van mînakên li jorraxistî şîrovebikin bi awayekî ferehtir em ê rastî tiştekî bin:
Ez kurdim bêjeyeke ji du kîta ye kurd û im e, kurd ji xwe navdêr e û guman tê de nîne lê pirsgirêka hestdar di im de ye ku em ê bêhtir karûbarê xwe jê re terxanbikin. Bi ya min im ne paşkoka û bes, lê ez dibînim ev bi xwe jî tewanga lêkera bûnheyîn ê ye û jibo piştrastkirina nerîna xwe em ê dîsa nimûneyên ku mamoste bi xwe anîne dûbare bikin

Ez kurdim em kurdin
Tu kurdî hûn kurdin
Ew kurde ewan kurdin
Bi ya min ev du beş yek dikare ji hev cuda bike, ji ber van sedeman ez wisa şîrove dikim û dibêjim ev navdêr û lêkera bûn ê pêk ve nayên nivîsandin yanî bi cureyekî dîtir e ve şêweyê kurtkirî ji vê tê, eger em vegerin koka lêkerê me em ê di baweriyê de bin ku mînaka li jor di resen û xwezaya xwe de ev e bi vî awayî divê bê nivîsandin:
Ez kurd heme em kurd hene
Tu kurd heyî hûn kurd hene
Ew kurd heye ewan kurd hene
Bi vê berhevdanê em digihine baweriyeke hişk ku bi kiriyara sedemine ne diyar û di dirêjahiya dîrokê de ev şêweguherîne encamdaye. Ez heme kurd yan jî ez heyim kurd, yan jî ez kurd heme û qet ne mîna paşkokên ku bi peyvan ve tê likandin wek ez dipeyiv-im, ev tiştekî ciyawaz e di wate û ferhengsaziyê de jî tevî ku di morfoljiya xwe de mîna hev in, dûv re behaneya duwem ku em dibêjin rawestan tune ye di navber herdu beşan de ev nayê Wê wateyê Ku pevekirin pêwîst e, di heman zimanê frensî de mînak pir in em dibêjin bi frensî
J ai nous avons
Tu as vous avez
Il a,elle a ils ont
Di dema bilêvkirina van bêjeyên ji hev cuda de, bi xwe tu dibe qey ne du beş in lê gotinek tenê ji beşekî çêdibe j ai wek jê dixwîne il a mîna îla pêkve bê rawestan bilêvdibe, ji lewra em nikarin pişta xwe bi behaneyên wisa rastbikin, ya dî a herî giring ku mamoste dibêje bê wate ne, ka em berê xwe bidin wan bêjeyên çi frensî û çi inglîzî, ez bi xwe di warê êtîmologiyê ne şareza me û li wateyên mîna (suis,es,est,sommes,îtes) yên frensî û ( am,are,is) yên inglîzî temaşebikin ew jî wek bêje tu mana tune ye, bi xwe hatiye pejirandin ku ev tewanga van lêkeran e û bes. Jibo em nerîna xwe baş diyar bikim em ê Katê rabirdû ji lêkera bûn-heyîn bihingivînin.

Ez kurdbûm em kurdbûn
Tu kurdbûyî hûn kurdbûn
Ew kurdbû ewana kurdbûn

Li vir xuya ye ku tiştekî seyr û nexweza çêbûye, navdêr û lêker pêkve hatine nivîsandin, em tev jî dizanin ku ev bûn dema rabirdiwa ji lêkera bûnheyin e, qe ne em li vir nanivsînin bi hev re çimkî di tu zimanan de ev şêwenivîs tune ye.
Niha bi çi awayî em ê vê meselê ji hevûdin derxin, jibo zêde em vê kêşê zelalbikin em ê mînakeke din ji we re pêşkêşbikin, em dixawzin gotineke din bi ser hevokê ve zêdebikin :
dema niha
Ez kurdekî başim em kurdina başin
Tu kurdekî başî hûn kurdina başin
Ew kurdekî başe ewana kurdina başin

Yan jî Dema rabirdû
Ez kurdekî başbûm em kurdina başbûn
Tu kurdekî başbûyî hûn kurdina başbûn
Ew kurdekî başbû ewana kurdina başbûn


Li vir em dikevine aloziyeke dî de, ji ber ku baş rengdêr e, li vir û li gor rêzimana Bedirxanî qet nabe tiştek pê vebe çi di dema niho an dema buhûrî de be, eger em erê bikin em ê derîne din li xwe vekin, ne tenê wilo, em ê her tiştê ku me bidestxistiye bikin bin gumanan û vegerin sifrê ji nû ve, berî ku ez vê şîrovekirinê bidawîbikim hêjayî gotinê ye, ku ev şêwetewandin li ser awayê tewandina zimanê tirkî tê û bi heman cureyî xwe dibîne, ev jî bi xwe giriftariyeke din bi xwe re tîne di encamê de me û rêzimana me ber bi taristanê ve dibe. Ji bo ku xweşik ronî bibe ez variantê tirkî ji we re raxim ser rûpelê:.

Ben Kurtum (ez kurdim) biz kurtuz (em kurdin)
Sen kurtsun (tu kurdî) siz kurtsunuz (hûn kurdin)
O kurt (ew kurde) onlar kurtler (ewana kurdin)

Herçendî ku berhevdûkirina kurdî û tirkî dibe ku ne karûbarekî zanistî be lê em bêgav in vê diyardeyê di bin çavan re derbasbikin ji ber du sedeman : yek jê ew e ku zimanê Kurdî (koma indoewrûpî) ye û tirkî (ûral-altay) ye ji du komên cuda tên, ku tiştekî normal e rêzimana wan ji hevûdin cuda be, ya din jî ew e ku pêwîst e zimanê Kurdî xweseriya xwe windaneke bi taybet wan gevlêxwarinên şovenên tirka bide mandelayê, ne ku heme kopiyek ji rêzimana tirkî be, ji bo hebûna hizir û ramanên netewî, ji gelekî re di bin zor û sitema tirko de maye divê xwedî taybetmendiyeke cuda be ji bo parastina nasnameya netewî, tevî ku em dizanin mamostayê me tu têkiliyên wî bi rêzimana tirkî re nînin û ne dûr e ev mînakên jor di nav pir zimanên ne ji kokekî bin jî de hebin, me pir serê xwe êşandiye hê ji dema hilbijartina alfabeya kurdî ji hêla Celadet Alî Bedirxan ve û çîroka tîpên î,ê,ç,ş ta niha li dar e. Ev jî bi xwe kargîriya xwe li ser hebûna kurdan û cudabûna wan ji van neteweyên hevser ku şûrên xwe kişandine bi behaneyê ku me bê alifbê jî bihêlin. Xaleke din ez ê ji we re pêkêşbikim bi armanca nerastiya şêweyê pevekirina paşkokên lêkeran û navdêran, niha em ê nimûneyeke dîtir şanî we bikin û bi hev re lê temaşebikin, li vir em ê hinekî hevoka xwe ferehtir bikin bi zêdebûna gotineke dî li ser ya berê bo nimûne:

Ez kurdim
Ez kurdekî Başim
Ez kurdê Kurdistanême

Di van nimûneyan de baş diyar e ku alozî û astengî pir in û bi taybet eger vî şêweyê rêzimanê bikarbînim, dibe ku kesin bêjin ez kurdim tişteke û ez kurdê Kurdistanême tiştekî dine, li vir pêkve û li wir jihevcuda ji ber hin sedeman, lê yabo ma evê giriftariyan ji me re çênake, xasma di fêrkirina zimên de, rêziman dive yek be qet nabe bi pirrengan were şîrovekirin. Eger me ku erê bi şêweyî rast e gelo mumkun e ku du paşkok bi heve werin zeliqandin yek ê û ya din me, û dîsa ev jî taybetmendiyeke zimanê tirkî ye. Yanî ez dixwazim bibêjim ku ev ziman û fêrkirina wî asan nake, bê pêçewane aloz û dijwartir dike. Di dawiyê De nerînên xwe eşkerebikim bi vî awayî:


Ez kurd im em kurd in
Tu kurd î hûn kurd in
Ew kurd e ewan kurd in

Wisa jî di dema rabirdû de:

Ez kurd bûm em kurd bûn
Tu kurd bûyî hûn kurd bûn
Ew kurd bû ewana kurd bûn
Di hevokeke dîtir de

Ez kurdekî baş im em kurdina baş in
Tu kurdekî baş î hûn kurdina baş in
Ew kurdekî baş e ewana kurdina baş in
Ez kurdê Kurdistanê Me

Bi hêviya ku min tiştek ji we re pêşkêşkir û seriyên we ji vodkayê Bêhtir gêjkir.