|
|
|
HETA KENGÎ LOM Û GAZINC? |
| |
Jîr DILOVAN
“Ji dêvla ku tê gazincan ji tariyê bikî,
mûmekê vêxe!”
John Hill
Ez jî di nav de, gelek nîvîskarên me yên kurdî
ji lom û gazincan venabin. Pênûsên me lal in,
digirîn, li xwe dixin, laveyan dikin û pirça
serê xwe di werînin. Em hewl nadin ku dilê van
pênûsan xweş bikin, wan ji gilî, gazinc, lom û
laveyan dûr bêxin. Dema em tiliyên xwe li wan
radipêçin, em wan digelviçînin, diguvêşin ku
dest bi laveyan bikin. Me tenê ew fêrî gilî,
gazinc û lavelavê kirine. Me carekê tiliyên xwe
li wan sist nekirine ku em bêhnê li wan fireh
bikin. Me careke tenê rê nedaye ku ji bilî gilî
û gazincan, dilsozî, dildarî, evînî, dilgermî û
azweriyên me birijînin ser rûpelên spî. Me
careke tenê rê nedaye ku sihêtî, ezmûn û
ezmayîşên me ragihînin xort û qîzên ciwan. Wan
xort û qîzan hişyar bikin û bikişînin nava çand
û jiyana kurdewarî... Gelo çendan ji me, xortek
an jî qîzeke ku ber bi helandinê ve diçe
vegerandiye ser binyata wan? Gelo çendan ji me
malbateke kurd ku bi zarokên xwe re bi tirkiyeke
nazik diaxive û wan bêesil û bintûte dike hişyar
kirine? Gelo çendan ji me li kolanên Amedê û
bajarên din, şêniyên kurd ku bi zimanê tirkî
hatine jehrdan ji wê helwesta wan dûr xistine?
Gelo çendan ji me li sazî û dezgehên ku
bêxebatbar mayîn, ezmûnên xwe bi xort û qîzên
kurd re parve kirine? Gelo çendan ji me pêwîstî
û girîngiya kurdî bi şêniyên kurd ên derdora xwe
dane zanîn? Gelo çend ji me bi zarokên xwe û
malbata xwe re bi awayek rêkûpêk kurdî diaxivin?
Dawiya dawî gelo çend ji me yên ku xwe li
nivîskariya kurdî diqewimînin, di karê rojane de
kurdî diaxivin û bi helwesteke kurdewarî
tevdigerin?
Tenê me rêyek nas kiriye: Gilî û gazinc! Lê bi
gilî û gazincan jî birîn derman nabin. Çareserî
ji pirsgirêkan re nayê dîtin û devê şêniyên kurd
ên ku ber bi helandinê ve diçin, li kurdî venabe.
Ji bo çareseriyê xebat pêdiviye. Xebateke
birêkûpêk û bi fedekarî... Pêwîste nivîskar û
rewşenbîrên kurd, ji xwe dest pê bikin û
derkevin nava gel. Wan bikişînin sazî û dezgehan.
Zarok, xort û qîzan li zimanê dayîka wan
bibanînin. Ji bo vê yekê jî barê herî mezin
dikeve ser milê şaredariyên kurdistanê. Şaredarî
di vî warî de dereng jî man. Şaredariyên
kurdistanê di hêla zimanê kurdî de, dikarin
roleke mezin bileyîzin. Vekirina hinek sazî û
dezgehên çandî yên li Amed, Wan û Geverê,
pêngavên pîroz in. Pêwîste ev sazî û dezgeh zêde
bibin, ji aliyê şaredariyan ve arîkarî li wan bê
kirin ku bikaribin rola xwe bi erênî bileyîzin.
Di van sazî û dezgehan de ne tenê muzîk û şano,
herwiha atolyeyên wêjeyê jî vebin ku zimanê
kurdî, wêje û wêjandina kurdî bigihîje pîleya
herî bilind.
Peywira serokên şaredariyên me jî ev e ku li
derî kargehên xwe yên fermî, di nava gel de bi
kurdî biaxivin. Herwiha xort, qîz, dayîk û bavên
me jî wan mînak bigirin û li kurdiya xwe vegerin.
Serokên şaredariyan ku di nava gel de bi tirkiya
xwe ya nazik diaxivin, ji xort, qîz û zarokên
xeşîm re dibin mînak. Dikin ku ev xort, qîz û
zarok hijmekarî tirkiya wan dibin. Pêwîste
serokên şaredariyan dev ji wê helwesta xwe
berdin.
Ne tenê serokên şaredariyan, rewşenbîr û
nivîskarên me jî, dev ji gazincan berdin û bibin
suxrevanê vî gelî. Hinekî dema xwe bidin van
sazî û dezgehan û bi wan xort û qîzan re, bi wan
zarokên lalên zimanê dayîka xwe re têkildar
bibin. Bawer dikim dê sûdewartir be... Lewra
tiştek bi gilî û gazincan ve nayê. Pêwîste em wê
kemna tarî ya li ser gelê me veçirînin. Her
zarok, her xort û her qîzeke ku li zimanê xwe
vegere, dê bibe mûmeke ku di tariyê de leylan
bide. Bi zêdebûna mûmên vêketî jî, dê tarî û
taristan veguhere ronahiyê.
|
|
|
|
ji bilî nivîsên ku bi navê Hevgirtina rewşenbîran û bi
navê malpera
rojava. netê werin weşandin, her nivîskarek berpirsê
naveroka nivîsa xwe ye!
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
|
