Ehmed Xursî

Kilûdya...
ne yara min bû
xecokê
dema befrê
şopa pêlava min...
didizî
dîsa ji sermeya
sînga kilûdya...
dihatime der!
ber bi te ve
ber bi ramîsa...
rok û serbênderên te de
xecokê

ji rehên xwe...
dihatime der
hemû gava elesên hênik
li ser laşê min ...
şîndihatin
ta ku
tebayî te bibim
sibeha hemû cejna
mewdanê dixwe..
diyarî te bikim
min nîne mewdan!
Kakêşekê...
ez derandim
û
deryayek mezin
ez liseranserî nazdariya te...
belav dikim

lê mixabin
îsandina salan
di çavên te de
dirkîn dibin...
ku çend obalî
di mafê xortaniya xwe de
kiribûn!
lê kî ye ê te jimariyar bike
ji te pirsbike
gelo çend nalîn
ji kûrahiyên...
te hatine westî
û te hay jê nebû
çend cara ...?
omîdan tu ragirtî
û tu negihayî bendîxana
dilê min


belê ez bi tenê
dizanim ku çend dildar
di sînorê evîna te de
kelamper bibûm
û
di dojehên eşqa te de
sotiyan
lê dîsa te digel xewna xwe
xwe veziland
û melûliya temenê tazî
bi bîra xwe anî
dinasî ku erêêê...
kilît li dergehê asîmana
têne vertepilandin


lê belê min heye
siwarek...
siwarekî reş
li kolîka dilê min
siwar e
sikakên rojê min
lihev didan
kêlîk û hûrdemên xweşiya min
dihejmêre
kontrol dike...
ku hemû sehetên êvarî
wan bidize
û here
û here
û here...