Helbest:Vîktor Hîgo
Werger: Anahîta Hemo

Dizanî tu ku pir ji van tiştan hezdikim: Deşteke
ku cîhan, bi tevaya xwe lê rûniştîbe û dîwarekî kevin tê girtin;
Çêlekên li mêrgê, giyayên bejin bilin; û çemekî;
Wiha jî kûçikekî bi rasteqînî, devê xwe ji hev vedike;
Zarokên bi gepên werimandî, ji nên;
Ji mirîşkan: Vaye ez şad û kamîran im………
Di kuncikê de gavanek difîkîne û dar li ber bê dikeve ;
dilerize û ez jî dimînim li vir ta şev xwe vegire , di xewnan de .