Kilîta riziyayî
Mehmûd Badilî
mbadili3@hotmail.com

Li derî didim
derî venabe,
Sitêr digirnijin
pêlên ba
gur dibin,
Di dînbûna xwe de
ez û sura bayê sibehê
hev himêz dikin.
Li ber derî . . .
sipîde pûç dibe
li ser kevîya
lêvên şevê,
û her li derî didim
derî venabe ….!

***

Li derîyê derdûnê didim
dîsa venabe,
Ziman
pêçayî bi xwelîyê
Tirs
jibîrkirinê kedî dike
Bêhestî
xewnan dilorîne,
çîvçîva çûkên azaran
payîzê li dêmê sirûştê
dadiweşîne,
Asîman
di lewendîya xwe de
vedigevize . .?!
Li ber derî,
li dora xwe digerim,
Leylan
şopa rêberîya min dialêse
de werin ...
bi min re li derî bidim
çima derî venabe . .!

***

Li derî didim
derî dikene
çima derî venabe ..
Kilît di destê min de
dirize .. ?!
dibeze laşê min
di sîbera tarîyê de
dikizkize ...
Xemgînî
ji qelşên derî dipejile
xwe dide hev
li ber lingên min dicive
bi terkê dîwarê pêwîstîyê ve
dadiliqe.


***

Derî bi xwe
li derîyê xwe dide!!
ez û derî
di hev de diherifin,
ligel vê jî
dîsa derî
venabe,
Derî
dilewlije,
diheje,
dinermije,
Derî
min di bîra xwe de nîne ..?!!