Hizbullah û rewşenbîrên kurd!
Tariq Hemo

Êrîşên artêşa Israîlê yên li dijî milîsên rêxistina Hizbullahê ji aliyê alavên ragihandinê, saziyên civaka medenî, nivîskar û rewşenbîrên ereb ve bi tundî têne şermezarkirin. Medyaya erebî seferberî li dijî êrîşên Israîlê yên li dijî Hizbulahê îlan kiriye. Hemû kenalên Tv, rojname û nivîskar û rojnamegerên ereb bi yek dengî hemleya piştgirtiya Hizbullahê bi rê ve dibin. Rojnamegerên li dijî îdeolojiya Hizbullahê “bersiva” milîsên vê rêxistinê li dijî êrîşên Israîlê pîroz dikin. Bihîstina nûçeyên kuştina eskerên Israîlê wek “xweştirîn nûçe û mizgînî” ji bo xwe dibînin. Gelek ji wan jî dibêjin” Hizbullah berevaniya namûs û şerefa ereban li himberî Israîl û Amerîkayê dike”. Tevî ku ev rêxistin bi biryara Tehran û Şamê rabû şer û çalakiya revandina 2 eskerên Israîlê pêkanî jî, lê her ew li cem rewşenbîr û nivîskarên ereban (çi neteweperest, oldar, marksîst) cihê pesin û serbilindiyê ye. Berî du rojan rojnamegerê Sûriyeyî Nîzar Neyûf yê ku 9 sal ji jiyana xwe di zindanên rejîma Hafiz Esed de derbas kiriye, nameyek gelekî tund ji min re şand. Name jî wek “bersiva” gotarekê ku min bi erebî li ser şerê Hizbulahê û “egindeyên” Tehran û Şamê di malpera www.elaph.com  de nivîsî bû, hate hinartin. Neyûf bi hêrs nêrîn û şîroveyên min yên li ser çalakiya Hizbulahê red dike. Ew dibêje “diyardeya Hizbulahê û liberxwedana serhildêrên wê, diyardeyek herî bi rûmet û şeref ya di tevahiya dîroka ereban de ye”. Neyûf herweha xwe mîna markisîstekî wek hezkerekî serokê Hizbullahê Hesen Nesrulah dibîne û serkeftinê ji wî re di şerê li dijî Israîlê dixwaze. Oldarê Misrî û yek ji serkêşiyên rêxistina Ixwan El – Mislimîn ya ereb Yûsif Qerdawî bang li raya giştî ya misliman kir ku hemû derfetên xwe têxin bin xizmeta Hizbullahê. Qerdawî dibêje “tevî ku em ji aliyê mezhebî (wek sunî) ne bi vê rêxistinê re ne jî, lê em tekoşîna wê ya li dijî Israîl û Washingtonê pîroz dibînin û kuştiyên wê wek şehîdên gorbuhişt dihesibînin”. Bi sedan kesên ereb yên muxalifên Hizbulahê, şiyan, Tehran û Şamê, dema dîtin ku, êrîşek weha dijwar li ser vê rêxistinê çêbû, yekser xwe dane aliyê Hizbullahê û helwesta xwe ya piştgir nîşan dan. Berovajiyê vê tabloyê: Partî, rêxistin û rojnamegerên me kurdan dema partiyek kurdî (an jî serhildaneke kurdan) dikeve metirsiyê de û dijmin li derdorê kom dibin, helwestek pûç û ne berpirsyarane nîşan didin. Gelek ji wan hema helwestek ne ji ya dijminên gelê kurd baştir, bi bahaneya “serxwebûn û ne girêdana bi rêxistinek siyasî” nîshan didin Em binêrin: Di vê dema ku êrîş li dijî Tevgera Azadiya Gelê Kurdistanê zêde dibin, ku bi sedhezaran esker daketine Kurdistanê û Kurdistan bûye qada şerekî vekirî, şervanên azadiyê jiyana xwe ji dest didin û artêşa tirk agir berdide daristan û gundên kurdan, rewşenbîrên kurd bê deng in. Rewşenbîr û nivîskarên kurdan, berovajî yên xelkê, dikarin bi dehan helbest li ser jinekê an jî gulekê binivîsînin. Bi dehan gotaran li dij kesayetiya hev binivîsînin. Şerê hev û din bikin, lê nikarin yek peyvê li ser ciwanekî mîna (Abas Emanî) yê ku piştî hate hêsîrkirin, ji aliyê eskerên tirk ve bi hovîtiyekê hate kuştin, binivîsînin. Nivîskarê kurd dikare gotaran li ser “Etwar Behcet” nûçegihana El –Cezîrê Tv ya ku li Iraqê hate kuştin, binivîsîne. Lê li ser Şîlan Aras” nûçegihana Ajansa Firatê ya ku ji aliyê artêşa Iranê ve dema li ser karê xwe bû, hate kuştin, kesekî devê xwe venekir. Bi doza ku”serbixwe û negirêdayî tu rêrxistinê ye” rewşenbîrê kurd bê helwest bûye. Li dijî kiryarên kuştin û tunekirina gelê xwe, bûye mirovekî bêalî, bêhelwest û bêwate!

tariqhemo@hotmail.com 

Ev nivîs di rojnameya Yeni Ozgürpolitika yê de hatiye belav kirin.