ROMYOSÎNÎ

Yanîs Rîtsos

Wergerandina Ehmedê Huseynî

1

Ev dar, ne ji boyî ezmanekî kêmtir hatine çêkirin,

Ev kevir, ne ji boyî gavên biyaniyan hatine afirandin,

Ev rû, tenê,  ji boyî hetavê hatine durustkirin

Ev dil, tenê, ji boyî dadperweriyê hatine afirandin

Cihekî req mîna bêdengiyê,

kevirên xwe yên şewatker himbêz dike,

di ronahiyê de darên zeytûnan û

werzên sêwîmayî himbêz dike,

û diranên xwe di wan de diçikîne.

Av nîne- tenê ronahî ye.

Rê di ronahiyê de tar û mar bû.

Û sîbera dîwêr her ji hesin e.

Dar û rûbar û deng di kilsa rojê de dibûn mermer.

Reh bi ser mermerê dikevin.

Û bexçeyê nîskan bi tozê dinixume.

Qantir in û kevir in, helkehelkê dikin, av nîne.

Ji çend salan ve hemî tî ne.

Hemî pariyek ezman dicûn da qiriktaliya xwe gem bikin.

Ji bêxewî xwîn di çavên wan de tewirî ye

Û mîna dara kajê ya di navbera du çiyayan de;

di dema roavahiyê  de.

xêzeke kûr di navbera ebrûyên wan de hatiye kolandin

Destên wan hişk li ser tivingên wan in

Tivingên wan jî dirêjahiya destên wan in

Destên wan jî dirêjiya giyanên wan in

Tûrebûn li ser lêvên wan radize  

Û êş - di kûrahiya kûrbûna çavên wan de- mîna  stêrka di gola xwê de ye.

Wexta ko kulmên xwe dişidînin, hetav baweriyê bi cîhanê tîne

Wexta ko dibişirin, hechecîkeke piçûk ji rihên wan ên hovane difire

Wexta ko radizin, diwazdeh stêrk ji bêrîkên wan ên vala dirijin

Wexta ko tên kuştin, jiyan ber bi jor ve, bi dahol û alan, diçe,

Çend saline dirêj, hemî birçî mabûn, hemî tî mabûn, hemî hatin kuştin, bi deryayê û bi zemînê hatin dorpêç kirin.

Germa şewatker baxên wan zuha kir, şorahiyê xaniyên wan nixumand,

Bagerê  jî dergehên wan û çend darkokên gula qedîfeyê yên li meydanê ji qurm ve rakirin.

Mirin tê, û di qulên sakoyên wan re dibuhure

Û zimanê wan mîna bejna kajê tûj e,

Segên wan zelûl û lawaz bûne û xwe bi sîberên xwe nixumandine

Û baran jî li hestiyan dixîne.

Di çeperên pasvaniyê de daçikyayî ne, cigareyên ji rêxa çêlekan û ji şevê, dikişînin.

Û çavdêriya derya berfînî dikin,

Li wir stûna heyva şikestî bin av bûbû

Ne nan maye û ne jî cibilxane

Aniha topên xwe bi dilên xwe dadigirin.

Gelek salan bi deryayê û bi zemînê hatine dorpêç kirin

Hemî birçî man, hemî hatin kuştin, lê ti kes nemir-

Çavên wan, di delkeyên pasvaniyê de, mîna aleke berfireh, gur dibin

Şewateke mezin bi sorbûnê tê dadan

Di her berbangekê de hezar kevok ji destên wan berbi herçar dergehên asoyê ve, difirin.

2

Û her cara ko şev bi kunciya şewitî dadikeve ser sînga kevir

Dilopek av diniqute, ji sedsalan ve di gewhera bêdengiyê de kolanê dike

Û zengilê ko bi dara pelkê ya kevnare ve helawistî ye bi ser salan de dinehwirîne.

Çurîsk di xweliya wêranê  de radizin

Û ban jî têramandina pûrta rengînî ya li ser lêva jorîn a meha  temûzê dikin

Pûrta zer a wek mûyên garisê ko xemgîniya roavahiyê ew kişandibû.

Banoya keç;  xwedana kirasê fireh û bi tirî nîşankirî di nav zilê de hatiye avêtin.

Li ser rê zarokek digirî û deşt jî bersiva wê bi mîha ko berxên xwe winda kiriye, dide.

Sîberek li ser çavkaniyê, û av jî di denê de sar û ji berfê ye.

Keça nalbend bi lingên xwas û şilbûyî

Nan û zeytûn li ser mersefê ne,

Û minareya êvarê di erzêla werzan de gur dibe.

Û li wir, li cihê bilind,  kakêş- di çerxa xwe de digere- bîna rûn û sîr û îsota tûj derdixîne.

Ax, em dê hewcedarî çendîn hevrêşima di çeşnê çurisîna stêrkan de bibin,

Da ko em bi derziyên kajê ( ev, jî, dê derbas bibe ) li ser dîwarê havîna şewitî bineqişînin.

Ew dayika ko dilê xwe bi ser kuştara her heft lawên xwe yên qehreman de diguvêşe, dê çendîn dirêj bike,

berya ko ronahî ji xwe re rêçekê  di rêça giyanê wê yê bilind de bibîne.

Ew giranbuhayiya ko ji zemînê hiltê,

Gav bi gav zemînê û têlên ûdê dipîve

Û ûd û keman ji êvarê hetanî destê sibê, xemgîniya xwe ji pûngê û ji darên merxê re dibêjin

Werîs jî, li ser gemiyan mîna têlan dilerizin

Û keştîvanî jî ji piyala Odîsyosî derya qiriktal vedixwe.

Ax, nexwe, kî dê dergehî asê bike, dê kîjan şûr mêraniyê bibire

Dê kîjan kilît dil bigire,

û pencereyên wî wisa bi ser berfirehiya xwe de vekirîne,

mîna ko gulistanên xwedê yên bi stêrkan tovkirî, dibînin?.

Ev demjimêr  mîna şevên şemiyê yên meha gulanê yên li meyxaneya keştîvanan, çeleng e,

Ev şev wek laliya li ser dîwarê hesinkerî, çeleng e

Ev stran mîna nanê êvariya nîçîrvanê isfincê, çeleng e.

Û li wir, heyva kirîtî li ser zixuran di navbera girkokan de diherike

zingîn bi zingîn, bi  bîst rêzên ji parçeyên hesinê nala pêlavan,

Û li wir, ew kesên li ser nêrdewanên  Navpilyonî  hildikişin û dadikevin, amade ne.

Qelûnên xwe bi pelên taristana qalind û zivir dadigirin,

Simbêlên wan kunciya bi stêrkan çandî ya ji Romîlî  ye

Diranên wan mîna rehên merxê di tehtan û di xwêya Derya Îcayê de ne.

Di zencîran de çûn û di êgir de bi keviran re peyivîn

Û di qafê bapîran de piyala meyê pêşkêşî mirinê kirin.

Û li nav bênderên mermerê pêrgî Dîcînîs hatin

Mersefa paşîvê raxistin

Bêhêvîbûna xwe li ser çokên xwe wek naneke cehî dubeş kirin

Were, ey xanima ebrûyên xwêyane û destên ko ji ber perwerdekirina hejaran û salên dirêj bi dûmanê qirêjbûyî

- Were, evîn di nav darên biyê de bendewariya te dike.

Û teyrê masiyan, di şikefta xwe de, berzûrî îkona te ya tarî dibe,

Û şûjiyê derya tal neynûkên lingên te diramûse,

Di nav werzên reş de xweşava sor û erxewanî difûre

Tû jî difûrin, di gîhayê stiryên şewitî de, difûrin.

Di xakê de, reha dara mirî avê dixwaze da ko dareke kajê biteqe.

Û dayika ko di bin qermîçekên xwe de li cihekî kûr kêrekê hiltîne.

Were, ey xanima ko li ser hêkên zêrînî yên tav û birûskan rûdine,

Di rojeke şîn de ko di çeşnê şînê deryayê de ye tu yê serçavka xwe bidî alî  û ji nû ve aşîtiyê bilind bikî

Da ko seqema gulanê li eniya te keve,

Da ko ro wek hinarekê di kirasê te yî pemboyî de hilê

Da ko tu lib bi lib wê li her diwazdeh sêwiyên xwe belav bikî

Da ko li her deverê derya wek serê şûr û wek berfa nîsanê biçurise,

Da ko kevjal xwe li ser zixuran bide ber tavê û lapûşkên xwe bi ser hev de biguvêşe.

3

Li vir, li vî welatî

Ji bo kêlîkekê be jî dê roj xetîreya çavên me venemirîne,

Li vir

Dê roj nîvê giraniya hîmê ko me hergav li ser pişta xwe hildigirt, ji dêvla me, berbi jor ve hilgire.

Qermîtkên bên,  bê henas, li jêr kaboka heyvê dişikin

Û xelk, wek delfînên ko di ber qeyika  Sikyasos re dibuhurîn, di ber sîberên xwe re dibuhurin

Û piştre, sîberên wan dibin bazê ko baskên xwe bi roavahiyê digevizîne û li ser lingên xwe rûdine û têramandina stêrkan dike

Wexta ko em li odeya hetavê ya bi mewîjên reş raxistî xwe dirêj dikin.

Li vir, her dergehek navek li ser kolayî ye

Navek ko temenê wî nêzî sê hezar sal e

Li ser her kevirekî pîrozmirovek bi du çavên hovane û bi porekî di çeşnê werîsan de, neqişandiye

Her zilamek firîşteyek li ser destê wî yê çepê, deq bi deq,  deqandiye

Her keçek mistek ji ronahiya şor di bin kirasê wê de ye

Û pênc şeş xaçên piçûk û êşdar li ser dilên zarokan in

Wek şopa teyrê masiyan a li ser qûma roavahiyê.

Pêwist nake hûn bînin bîra xwe, em dizanin

Em dizanin ko hemî rê berbi  bênderên çinînê ve diçin

Û bager- bi bilindahî - li wir, dijwar e.

Li dûrahiyê, wexta ko nîgara roavahiyê ya ji cebsîna bendergehê şil bibe

Û wexta ko agir, li ser peravê, di  kadînên kayê  de  lawaz bibe

Dê pîrejin li ser pileyên ko di tehtê de hatine kolandin hilperikin vê dûrahiyê

li ser hîmê giranbuha rûdinin û wek tayekî, deryayê, bi çavên xwe dirêsin

Rûdinin û stêrkan mîna ko mîratgiriyên xwe yên ji zîv bihejmêrin, dihejmêrin

Û di dawiya rojê de dadikevin da ko barûda  mîslongî   wek xwarinê,  bidin neviyên xwe.

Erê, bi rastî jî, di zencîran de yê girêdayî xwedanê van destên xemgîn e

lê ebrûyên wî wek  hîmê ko hergav bixwaze rizgar bibe li ser çavên wî yên şikestî dilerizin.

Pêl ji kûrahiyan bilind dibe guh nade berzûrî û lavlavan

Û ji bilindahiyan ba radibe

 di damarên bê de gezo

 sernişîv dibe û di pişikan de du mersef .

Ax, dê carekê ba rabe da ko darên pirtiqalan ên di hiş de li ber xwe bibe

Ax, dê du caran rabe da ko hîmê hesin çurîskekê di çeşnê pişkoka teqînê de berde

Ax, dê sê caran ba rabe da ko daristanên     Liyakorayê çiyayê  Barnas berbi dînbûnê ve dehf bide

Û bi kulmekê ji mista xwe zordariyê bavêje bilindahiya ezmên

Û zencîra kadizê  ji xeleka pozê wê rakişîne da ko li ser çeperan Tisamînko  bireqise

Û heyv jî ji me re li daholê xîne hetanî ko dorav mişt  zarokên xilmaşbûyî û dayikên  Solyot  bibin.

Her sibeh pêximberek ji  rûbarê payebilind  tê,

Li ser rûyê wî hetava xweşik diçurise

Di bin çekên xwe de- bi viyan û bi xwebawerî- berbi  Romyosînî   ve tê

Wek ko çawan karkerek li kilîseyê berbi bilindahiya xwe ve tê

“wext hatiye“ -dibêje- xwe amade bikin

Ji aniha û pê ve her katjimêr a me ye.

4

Bi payedariya birçiyan bi pêş de berbi berbangê ve çûn

Di çavên wan yên hêmin de stêrkek bêdeng û tîr dibû

Li ser milên xwe havîna birîndar hilgirtibûn.

Leşker di vêderê re bihurîn, al bi laşan ve rapêçayî bû

Û serhişkî mîna hirmiyeke bejî ya xav di diranên wan de daçikyayî bû

pêlavên wan ên leşkerî bi qûma heyvê mişt bûbûn

Û toza komira şevê xwe li poz û guhên wan girtibû.

Dar bi dar, hîm bi hîm, di nav cîhanê re derbas bûn,

derbasbûn- stirî mîna balgehan hilgirtibûn-  di xewê de

Û ji nav destên xwe yên tî  wek çemekî jiyan bi xwe re anîn.

Bi her gavekê re radek  ji ezmên qezenc dikirin-da ko ji dest xwe berdin.

Di delkeyên pasvaniyê de, wek darine şewitî, dibûn  ji bêdengiya kevir

Û dema ko li meydanê govend gerandin

Banên xaniyan hejiyan û li ser refikan bû çingeçinka piyal û laliyên ferfûrî

Ax, kîjan stranê gupîtka çiyan hejandiye

Laliya heyvê li ser kabokên xwe danîn û xwarin

Û di kûrahiya dilên xwe de axînek pelçiqandin

Mîna ko kêçekê di nav neynûkên xwe yên qalind de bipelçiqînin..

Aniha dê kî di şevê de nanê germ ji we re bîne

da ko hûn birçîbûna xewnên xwe têr bikin?

Kî dê - li bin siya dara zeytûnê - pasvaniya sîsirkê çinînê bike, da ko berbi bêdengiyê ve nekeve,

wexta ko kilsa nîverojê dîwarê asoyê boyax bike û

navên wan ên xweşmêrane û giranbuha binuxumîne?.

Ev zemîna ko di berbangê de bîna gulan difûrand.

Ev zemîna ko ya me û ya wan bû

Ev zemîna ko xwîna wan e

Ey hawar çeqasî bîna vê zemînê xweş e!

Çawan aniha bêyî me dergehên werzên me hatine girtin

Çawan ronahî li ser banan û daran hatiye vemirandin?

Kî dikare bibêje ko -aniha- nîvê wan di bin axê de ne ,

û nîvê mayî bi merbendan girêdayî ne?

 Bi hemî pelan; hetav ji we re dibêje beyanî baş

Bi hemî alan, ezman ronî dibe,

Lêbelê  hêjî hin ji mêrxasan di merbendan de dimînin,

û hin jî hê di bin axê de ne.

Guhbidin!- di kîjan kêlîkê de be zengil dikarin lêbidin.

Ev zemîn a wan û ya me ye

Û di bin axê de bi destên xwe yên girêdayî werîsê zengil digirin, bendewariya qiyametê dikin.

Ranazên, ji bo bendewariya  zengilê qiyametê, ticarî namirin

Ev zemîn a  ko  ya me ye

Ev zemîn a ko ya wan e

tikes nikare ji me bistîne.

5

Di  berêvara teng de li bin darên zeytûnan rûniştin

Ronahiya xwelîreng bi tiliyên xwe yên hişk û req bêjing dikirin

Rextên xwe vekirin

Û dest bi pîvana ko dê tengerêyên şevê têra çendîn westan û renckêşanê bikin, kirin 

Çendîn qiriktalî di girêkên tolika bejî de ye

Çiqas mêrxasî di çavên lawikê pêxwas ê ko al berbi jor ve bilind dikir de ye.

Li deştê, hechecîka dawîn bendewariyeke dirêj kir

Wek beneke reş li ser zendika payîzê li ber bê li ba dibû.

Tiştekî dîtir nema ye- tenê- xaniyên wêrankirî dişewitin.

Û ew kesên ko di bin keviran de razayî ne ji mêj ve ji nik me çûne,

Gumlekên wan çiryayî ne  û sûnda wan li ser dergehê herifî nivîsandiye.

Tikes negiriya. Wexta me tinebû,

lê bêdengî pir bi lez berfireh bû

Û ronahiya ko bi ser peravê de diket, nerm û lihevhatî bû

Wek karûbarên malê yên jina kuştî.

Aniha, wexta ko baran digel pelên genî yên

dara pelkê xwe berde zemînê

dê çi bi serê wan bê?

Wexta ko hetav li ser cilan ewrekî mezin zuha bibe

wek beqeke pelçiqî li ser livîna cotkarekî

dê çi bi serê wan bê?

Wexta ko êvarê, leglegê berfê, hişkbûyî, li ser

lûleya sopê radiweste?

Dayikên pîrejin xwê bi ser êgir de û xweliyê

bi ser serê xwe dadikin

Werzên Monîmfasyayê hildikin da ko libek

tirî devê dijmin serxweş neke

Hestiyên bapîrên xwe digel çetel û kêrên zîvînî

dixin tûrekî de

û li derveyî dîwarên welatê xwe bi çolê dikevin

Li cihekî digerin da ko di şevê de tovên xwe tê de

biçînin.

Aniha, pir çetin e, ko em bikaribin peyvine

Hêz- kêmtir û nermtir ji peyvên dara qeresiyê,

 peyda bikin

Destên ko li bexçan û li ser çiyan û li binê deryayê

mane, nayên ji bîr kirin

Em dê çawan bikaribin destên wan ji bîr bikin?

Destên ko li ser qondaxa tivingê qerimîn û hişkbûn

dê çawan aniha bikaribin li kulîlkan bigerin,

dê çawan bikaribin spasiyên xwe  li ser kabokan,

 li ser pirtûkêkê,

li ser sînga stêrkekê, pêşkêş bikin.

Dê wextekî dirêj bikişîne, û gerek em dengê xwe bilind bikin.

Hetanî ko nanê xwe û dadperweriya xwe bibînin.

Di berbangê de, piştî bahozê, du depên kelekê di qûmê de daçikiyan,

Kanî kelek?

Haleteke cot di zemînê de daçikiyaye, bager e,  zemîn şewitî,

kanî cotkar?

Xweliya dara zeytûnê, xweliya werzan, xweliya xênî.

Şeveke seqemdar digel stêrkên xwe di pêlava cotkarî de ne.

Belgeyên kindira zuha di kulînê de ne- agir nehingiviye wan.

Çaydanê çayê reşbûyî li ser êgir e- Di xaniyê girtî de av bi tena serê xwe dikele.

Wexta wan tinebû ko xwarinê bixwun.

Li ser destikên dergehên şewitî

rehên daristanê dixuyan- Xwîn di rehan de diherike.

Û pêjna gaveke naskirî tê. Ma gelo kî ye?

Gava naskirî bi mîxên pêlava xwe, hildikişe.

Xişexişa rehan di kêvir de, mirovek tê.

Peyva nehînî. Mohra baweriyê. Birader e. Êvar baş.

Bi vî awayî- nexwe - dê ronahî darên xwe bibîne

Û dar jî dê- rojekê ji rojan- mêweya xwe bibîne.

Cewdikê zilamê mirî hê jî mişt av û ronahî ye.

Êvar baş. Ey birayê min. Tu vê yekê baş dizanî. Êvar baş.

Di kozika xwe ya textînî de, xanima  pîrejin Roavahiyê  ta û dermanên xwarinê difiroşe.

Tikes nakire, bikir nînin.

Hemî berbi zemîna bilind ve; hilperikîne serê çiyê,

Û aniha, daketina wan pir çetin e,

Û pir çetin e jî ko bilindahiya xwe ji kesî re bibêjin,

Û li nav bênderan wexta ko gêncên mêrxas, şevekê, paşîv dixwarin

Navikên zeytûnan û xwîna zuha ya heyvê li şûna wan man,

Digel pîvana gelêrî ya tivingan

Û roja dîtir, çûkan, jibermayên nanê wan xwarin,

Û zarokan jî, ji darikên şixatê yên ko cigareyên wan vêdixistin

û ji darên belalûka  heyvê, lîsk ji xwe re çêdikirin.

Û kevirê, ko li bin dara zeytûnê, di nîverojê de, li beramberî deryayê, li ser rûniştibûn,

sibehê dê ew kevir di tenûrê de bibe kils.

Û sib na disib em dê malên xwe û asîtanka  Sant Savyorê  bi wê kilsê spî bikin,

Û di roja siyemîn de, li cihê ko serên xwe danîne, em dê tovan biçînin,

Û kulîlkên hinarê, mîna kenê pêşîn ê zarokekî yê li ser sînga rohilatê, dê

bibişkivin.

Û piştre em dê li ser kêvir rûnin da ko em dilên wan bixwînin.

Mîna ko -cara pêşîn e- em dîroka mirovatiyê dixwînin.

6

Wisa, bi hetavê re di sînga deryayaya ko spîbûn bi ser kirasê li hemberî

rojê dadikir,

Birûsk û êşa tîbûnê duqat û sêqat hatine hejmartin,

Û xwîna birîna kevnare ji destpêkê ve hate hejmartin

Û dil, li pêşberî xaniyan, wek pîvaza  Arcîvê

di qiçîna germê de, şewitî.

Destên wan bêtir û bêtir rengê zemînê wedigirtin.

Çavên wan bêtir û bêtir digel ezmên digunciyan.

Denên zeytê yên ji heriyê vala mane.

Piçek giranî û  mişka mirî li binî ne.

Mêrxasiya dayikê digel  denê ji herî û avgîrê, zuha bû.

Û benîştê wêranê wek barûdê tûj e.

Em dê aniha zeytê ji boyî çira Santa Barbara ji kûderê peyda bikin

Û em dê pûngê ji boyî dûmançêkirina bixûrê bo îkona zêrînî a êvarê ji kûderê peyda bikin.

Û pariyeke nanî bo şeva parsek da ko

li ser kemanê strana stêrkê ji me re  bistirê?

Di himbêza girkokên doravê de, hirmî  û hûlî û xox     bûne şevpest û sîber.

Zemîn jî bi guleyên topan û bi goristanan hatiye cotkirin.

Cîgeh û sengerên serekî yên wêranbûyî bi ezmên ve pîne bûne,

hergîz odeyek bo mirînine dîtir nîne.

Odeyek  bo şîniyan nîne da ko rawestin û guliyên xwe bihûnin.

Û xaniyên şewitî, bi kortalên çavên xwe yên valabûyî,

derya mermerî ji dûr ve dibînin.

Û gule di dîwaran de daçikyayî ne;

wek kêran di kêleka pîrozpeyayê

ko bi dara kajê ve, li rada rojê, hatiye girêdan,

Û mirî li ser piştên xwe, xwe didin ber tîna hetavê.

Û wexta ko êvar tê, leşker, li ser tehtên reş, li ser

zik, wan dixijiqînin,

Bi pozên xwe li derveyî mirinê li bê digerin,

Digerin- pariyeke çerm dicûn- li pêlava heyvê digerin,

Kulmên xwe li bin guhê tehtan dixînin da ko

dilopek av derbiçe,

lê -li aliyê din- dîwar vala ye,

Ji nû ve dengê guleya topê ya ko berê xwe dide deryayê, dibihîzin,

Û ji nû ve li ber dergeh nalenala birîndaran dibihîzin.

Tu bi kû de diçî?

Birayê te gazî te dike.

Şev - li her derê- ji sîberên keştîne biyanî hatiye avakirin.

Hemî rê bi dîwarên herifî hatine birîn.

Tenê rêça ko berbi zinaran ve hildikişe, vekiriye.

Nifiran bi ser qeyikan de dibarînin û dev li zimanên xwe dikin

da ko êşa ko hê nebûye hestî, hest bikin.

Li paş çeperan, li beramberî  serleşkerên serjêkirinê, radiwestin û pasvaniya kelehê dikin

Di bin cilan de, laşên wan  şildibin,

lo, bira can, ma tu newestyayî?.

Guleyê di dilê te de bişkojgirt,

Pênc gulên qedîfeyî di bin çengê tehta zuha de, şîn tên,

Bînxweşiya nazenîn keser bi keser, henas bi henas, serpêhatiya efsanewî dibêje

- Ma nayê bîra te?

Pêvedan bi pêvedan, birîn, çîroka jiyanê ji te re dibêje,

Û kulîlka biharê ya ko di qirêja neynûka mezin a lingê te de hatiye bişkivîn

Li ser spehîbûna cîhanê ji te re dipeyive.

Tu xwe bi destekî digirî, destê te ye, bi xwêya deryayê hêwî bûye.

Û derya jî deryaya te ye.

Wexta ko tu mûyekî ji serê bêdengiyê hildikî

mastê dara hejîrê qiriktaliyê dibarîne.

Tu li kûderê bî ezman te dibîne.

Û stêrka êvarê, giyanê te wek cigareyekê di nav tiliyên xwe de dipêçe

wisa li ser pişta xwe dirêjkirî tu dikarî giyanê xwe bikêşî,

û destê xwe yê çepê bi şeva zelal û mişt stêrk, şilbikî,

Û dema tu  destê xwe  yê rastê li  tivinga xwe, destgirtiya xwe, bialînî,

bîn bîra xwe ko ti carî ezman tu ji bîr nekiriyî.

lewra tu nameya wê ya kevnare ji bêrîka xwe derdixînî

û tu - di wexta ko tu heyvê bi tiliyên xwe yên şewitî vedikî-

li ser mêranî û serbilindahiyê dixwînî.

Tu yê hilperikî -piştre- rê û tu yê hilkişî cîgehê çavdêriya dorava xwe,

tu yê tivinga xwe bi stêrkan dagirî,

tu yê guleyekê berbi jor de, bi ser dîwar û asêgeh û kelehan de, berdî bi ser çiyayên

ko mîna leşkerine birîndar xwe çemandine da ko

tu şevpestan bitirsînî û wan berbi sîberê de dehf bidî-

Tu yê guleyekê rasterast berdî sînga ezmanan da ko

tu mertalê şînahiyê birîndar bikî,

Mîna ko tu yê di gumlekê wê de,

memika jina ko sipêdê dê

şîr bide zaroka te, bibînîMîna ko- piştî derbasbûna salan- tu yê destikê

dergehê xaniyê bapîran bibînî.

7

Xanî, rê, hirmiya bejî,

mirîşkên ko li hewşê qalikê rokê dinikulînin.

Tu wan nas dikî, ew jî te nas dikin.

li vir li jêr di nav çiqulan de marê darê

çermê xwe yî zer guherand

li vir li jêr  mûristanê

û keleha mêşa hingiv digel pevçûnên xwe

Û di eynî dara zeytûnê de qalikê sîsirkê sala çûnyî

Û dengê sîsirkê vê salê

Û li bexçeyên nîskan sîbera te, ya wek segekî bêdeng  bi pey te dikeve, pir diêşe.

Segekî dilsoj - di nîverojê de li tenişt xewa te ya zemînî rûdinê û dara rûlê bîn dike.

Û danê êvarê xwe li lingên te dialîne û çavdêriya stêrkekê dike

Bêdengiya hirmiyê ya ko li ser rehnên havînê geş dibe, li wir e.

Xelmaşbûna avê ko li hawirdora rehên dara xernûbê digere- li wir e.

Sê sêwî li ser kirasê çavkaniyê  ne.

Û bazek di çavên wî de dimire

li wir li bilindahiyê, li paş daristana merxê,

 Tu mîna  kilîseya  San Jonî  ya li gund, melûl dibî,

Mîna dilopên çûkê spî yên ko hetav wan li ser

pelekî pan yê tûyê zuha dike.

Û ev şivanê ko xwe bi eyarê mîhê rapêçandiye.

Di her mûyekî ji mûyên laşê wî de çemekî wî yê zuha heye

Di her kunekê ji kunên bilûra wî de daristaneke biyê heye

Û girêkên darê wî eynî wek girêkên

wan depên kelekê ne;

depên ko cara pêşîn li şînbûna  Hîlîzbontê xistibûn.

Pêwist nake tu bînî bîra xwe çûnkî

rehên dara pelkê ji xwîna te ne.

Û dorav jî sosin û gula qedîfe ye.

Di qiçîna nîverojê de, bîra bêdeng

bi dengekî gurover,  cameke reş û bayekî spî, ronî dike.

Dengvedanek di çeşnê denên ji heriya kevnare de,

 heman  dengê kevnare ye.

Û her şev, heyv, termê miriyan dizîvirîne ser pişta wan,

Bi tiliyên xwe yên berfînî, di rûyên wan de, li kurê xwe digere,

Li kurê xwe yî çen birîndar û mijank kevirînî, digere

Li bêrîkên wan digere, hergav dê tiştekî bibîne,

Hergav em tiştekî dibînin.

Kilîtek, nameyek,

an jî demjimêreke ko li ser demik heftan rawestiya be, em ji nû ve wê  dadigirin,

Û demjimêr dest bi bizavê dikin.

Sipêdê, dema tu cilên wan şil bikî,

û di nav pişkokên xwe yên leşkerî de rût bimînin

Wek perçeyên ezmên di nav stêrkên havînê de,

Wek çemê di nav darên kindirê de,

Wek tengerêya li hev pêçayî, ya serê biharê, di nav darên leymûnan de,

Wê çaxê renge em pêrgî navên wan bibin û em biqîrin:

Em hez dikin.

Wê çaxê, lêbelê ji nû ve,

renge ev tişt dûr bixuyin,

Lê pir nêzîk in, mîna tu di taristanê de destekî biguvêşî û jê re bibêje:

Şev baş

Bi dilsojiya qiriktalane ya mirovê sergombûyî  wexta ko li welatê xwe vedigere

Û tikes nema wî nas dike, ne jî mirovên wî çûnkî mirin naskiriye,

Û jiyan, berî jiyanê û piştî mirinê jî naskiriye

yeko yeko mirovên xwe nas dike, ne tal e, sipêdê, dibêje.

Û xweş bawer e ko dirêjtirîn rê

berbi dilê xwedê de kintirîn rê ye.

Û kêlîka ko heyv, bi hesret, maç gerdena wî bike

Kêlîka ko ji ser keviya pencerê xweliya

cigareya xwe daweşîne

renge ji bo wê baweriya xwe bigirî;

baweriya wî ya bi daran û stêrkan û hevalan.

HEVGIRTINA REWŞENBÎRÊN KURDÊN ROJAVA LI DERVE