18.08.07

Dîsa dengê nexêrê kete guhê me: Êzdiyên herêma Şingalê yên bêguneh û bêsûc hatine qirkirinê, dîsa xûna êzdiyan hate rêtinê. 14-ê Tebaxê sala 2007-a bû rojeke qetlê û zulmeke giran ser êzdîxanê. Bû rojeke reş. Em, êzdiyên temamiya cîhanê, dilşkestî ne û heznî ne. Agir û alav nav cegera me ketiye: Dilê me dêşe... Bi destên qirêj yên têrorîstan hêzên terî bi sedan êzdiyan – meriyên Rojê – qirkirin û dilê her êzdiyekî dinyayê birîndar kirin. Ez ji bo malbetên şehîdan ra û wisa jî qewm û xizmên wan ra serxweşiyê dixwazim. Bila serê êzdîxanê sax be! Ez temamiya êzdîxanê ra dixwazim sebrê û tifaqê.

Vê demê her kesek, nenihêrî netew û bîr û baweriyên wan, vê komkûjiya meriyên bêguneh gelekî rûreş dikin. Ev êrîşa hovane dijî hemû mirovatiyê ye! Ez dixwazim wekî hemû êzdî bizanbin, ku ne tenê kurdên ji dîn û baweriyên mayîn temamiya êzdiyan ra sersaxiyê dixwazin. Lê wisa jî ez xûşk û birayên xweye êzdî agehdar dikim, ku her piştî wê bûyerê min nameyên serxweşiyê ji aliyê ruhaniyên zerdeştiyan û xaçparêzan ji hine dewletan standin, kîderê ewana xemgînî û berketina xwe didine kifşê û ji malên şehîdan ra sersaxiyê dixwazin.

Eyan e, ku êzdiyên herêma Şingalê mane tek û tenê, bê pişt û bêguman. Wan deverên ku êzdî lê dimînin hatine dorpêçekirinê bi musulmanên fanatîk ji Al-Qaîdê va û dîndijminê xûnxar va, kîjane timê gefa êzdiyan dixwin û wan ditirsînin, êrîşî ser wan dikin, wan qir dikin, mal û milkên wan wêran dikin... Ev bûyer ne ku tenê êrîşeke têrorîsta ne, lê wisa jî ev dide xuyakirinê ku armanca dîndijmina – valakirina axa êzdiyan – ku nava hezar salan da tê meşandinê, hê holê da ye. Qirkirina êzdiyan, ku daxwaza kûştina ola êzdiyan e, hasilkirina plan û armancên ereba ye û wisa jî miletên mayîn tevî dewlêtên xwe va. Ev bûyer fermana êzdiya ne û berdewama Anfal û Helebcê ye... ku berî ewil dijî netewê kurd û Kurdistanê ye.

Plandarên van êrîşên, ku li Şingalê û Mûsilê li himberî êzdiyan pêk hatin, dixwazin axa êzdiyan ji wan paqij bikin û nêta xweye qilêre hezarsalan bînine sêrî – ser wî axa pîroz ereba cîh bikin. Qirkirina êzdiyan, malwêrankirin û cîhderxistina wan wisa jî girêdayî ye tev nêzîkbûna pirsa rêfêrêndûmê, û vê dema xaosê ku li Iraqê da heye ew bûyeran têne pêkhatin.

Hukumeta Îraqê li êzdiyan û herêma wan qet nabe xweyî. Gûmana êzdiyan dîsa dimîne ser hukumeta herêma Kurdistanê. Ez hêvî dikim ku hukumeta herêma Kurdistanê wê deverên êzdiyan têke bin kontrola xwe, wê pêşmerge û çekdaran bişîne Şingalê. Êzdî îllahî pey vê buyerê ra pir hewcê alîkariya hemû miletê kurd û Kurdistanê ne.

Komkûjiya êzdiyan wek derba xencerekî pişta temamiya netewê kurd û Kurdistanê ra ye, ji ber ku armancên vê komkûjiyê jî ew in ku mirovên herêma Kurdistanê rakin berî hev û şerê olê derxine meydanê, herêma Şingalê ji êzdiyan vala kin, dema rêfêrêndûmê da boy ereba serketin çê kin.

Ev komkûjiya êzdiyan sûcê me gişka ye: Me tu tişt nekir ku bibine xweyî û piştovaniyê li êzdiyên devera Şingalê bikin. Roja îroyîn hebûn yan tunebûna Kurdistanê yektiya netewê kurd va girêdayî ye. Lema îro jî me ra lazim e tifaq. Ez gûman im, ku wê hukumeta herêma Kurdistanê tedbîrekî bibîne û bide ber wan êrîşan, û wisa jî wê hemû tiştan bike ku êdî xûna êzdiyan neyê rêtinê. Wê alîkariyê bide malbetên wan kesên ku hatine kuştinê, birîndarkirinê û malwêrankirinê.

Hukumeta herêma Kurdistanê îro mijûl e bi pirsên çetin û giran va, lê gerekî çareserkirina pirsgirêka êzdiyan neyê bîrkirinê! Ez guman im, ku pirsgirêka êzdiyan wê hukumeta herêma Kurdistanê bide ber hesaba û binêre wek yek ji pirsên here ferz, bibîne riya çareserkirinê û sahabiyê li êzdiyan bike.

Ez wê buyera komkûjiya êzdiyan bi tundî şermezer û protêst dikim. Ez dibêjim: Ûrt û ocaxên nemerdan û têrorîstan biqele. Ez têror û jênosîdê ra dibêjim: „Na“! Ez xweyîkirina Şingalê bi tevî êzdiyan va û dîtina wê deverê nav herêma Kurdistanê da dibêjim: „Belê“!