|
(1)
Goka li ber lingên herdu Îraqan
Teqînên ku di 14.08.07an de, bi 4 terembêlên
bombekirî, li „Girê Izêr“ û „Sîba Şêx-Xidrê“(ku
hejmara nişteciyên wan digihe dora 15000 Kurdên
Êzîdî), yên Şingalî û girêdayî navçeya „Elbihac“(450
km ji Bexdayê dûr e, û dikeve Bakurê Rojavayê wê),
ev teqînên terorane, li gorî hovîtiya mirinê û
zirarên ku di serencama wan de, rû dan, hem li
ser asta ragihandina Îraqê, û hem jî ya dunyayê,
wek „mezintirîn û xeternaktirîn“ bûyerên
terorane, ji dema rûxandina „Îraqa Saddam Hisên“
û vir de(09:04:03), hatin liqelemdanê.
Herçiqasî ku hejmareke fêrmî û durist, ji kuştî
û birîndaran re, hîn ne diyar e, lê çavkaniyên
curbecur didin xwiyakirin, ku birîndar bi sedan
e û hejmara kuştiyan jî, heta aneha, 500 derbas
kirine.
14ê Tebaxê, roja çinîna mirina mezin bû, ku
Şingal ji Îraqê mezintir, giriya.
Paş teqînên „sêşema mirinê“, ku di rojnameya
„New Yowrk Teims“ de, li ser zimanê evserekî
Îraqî, wek „derbeyeke atomî“, hate binavikirinê,
gelek beyanname û daxwiyaniyên „şermezarkirin
rotînî“, ji DYA, UNO, hin partî û saziyên Kurdî
û Erebî, û ji berpirsên bilind(Serokê Îraqê mam
Calela Telebanî, serokê Herêma Kurdistanê kak
Mesûd Berzanî, Serokwezîrê Îraqê Edana Elmalikî)
yên herdu Îraqan: Îraqa bi Kurdî/ Kurdistana
Îraqê û Îraqa Erebî, hatin ragihandinê.
Lê pirsa ku paş vê „mirina sêşema mezin“, û
giriyê beyanname û şermezarnameyên mezin,
dikarin werin hildanê, ev in:
Serokên herdu Îraqan, yên mezin, aya berî Şingal
wisa mezin here merinê, we çi, konkrêt, pêşkêşî
wê û xelkên wê kir, daku ew wisa, hesan û mezin,
nemirin?
We kengî destên „Bexdayê“ û „Hewlêrê“ dirêjî „Şingalê“
kirin, daku ew vê sêşemê, wisa „tikî tenê“,
mezin û hesan, di nemirê de, neyê xwarê?
We çend „defterên kesk“, ji berîkên hûtên herdu
paytextên xwe, yên „zikmezin“, kêm kirin, daku
Şingal wisa, „tikî tenê“, neçe perîşanî û
birçîbûnê?
Paş gullebarankirina her 24 karkerên
Êzîdî(22.04.07), bi 2 rojan, „Dewleta Îraqa
Islamî“(ku baskê rêxistina Elqayîdê ye, li îraqê),
di beyannameyekê de(26.04.07), bûyer hilgirt ser
xwe, û tê de ferman û fetweya „helalkirina“
kuştin û qirkirina hemî Êzîdiyan da.
Serokên paytextên herdu Îraqan, yên „mezin“,
gelo paş van „gefên mezin“, ku terorîstên
Islamîst, li Êzîdiyan xwarin, we çend biryar û
çend tedbîrên cidî û bi rêkûpêk standin, daku
Êzîdiyên qurbeser, di wan gefxwarinên di rê de,
kêmtir û hindiktir herin mirinê?
Ya rast, Êzîdî li vir( li Hewlêrê) xwelîser bûn,
û li wir(li Bexdayê) qurbeser bûn.
Paş terora Şêxanê, ku li ser destên „Allah-û-ekberçiyên“
bi Kurdî, di 15.02.07an de, rû da, Êzîdî, roj bo
rojê, bi „kuştina pilankirî“ û bi terorê re, rû
bi rû, man.
Paş kampanyayên kuştin û qirkirina Êzîdiyan, ku
li ser destên „mîrên tariyê“(leşkerên Allah),
yên „Zerqawî, dan destpêkirinê, çarenûsa
Êzîdiyan, li „Îraqa mirinê“ derbasî qonaxeke din
ji „mirina tevayî“, ya xeternaktir bû.
Paş herdu teroran; terora Şêxana 15ê Sebatê û
terora Mûsila 22ê Nîsanê, Êzîdî li jêr „şûrê
madeya 140î“, di navbera du agiran de man:
Ew, li Îraqa bi Kurdî(Kurdistana Şêxanê), bi
Kurdî, çûn nîv-fermanê, çimkî Êzîdî bûn, û li
Îraqa bi Erebî, bi heman Erebîtiyê(zimanê
pirtûka Allah), ew çûn ji fermanê û wêdetir, ji
ber ku ew hem Kurd û hem jî, Êzîdî bûn.
Babê Şêx, serokê rûhanî, yê tevaya Êzîdiyên
cîhanê, carekê weha hawara xwe, bi Kurdî,
gihande ber dergehên „Xwedayê razayî“:
„Li ba Kurdan, ku pirraniya wan Misilman in, em
wek Êzîdî tên tawanbarkirinê, û li ba Ereban jî,
em bi Kurdan, tên gunehbarnkirinê, em çi
bikin...tenê ancix Xwedê dergehekî xêrê li me
vebike“.
Êzîdî, wisa, di û navbera herdu Îraqan de, bi
terorê re, rû bi rû û „bê gez û bê pihîn“, man.
Êzîdiyên „bê pihîn“, wisa, mîna „goka qurbanê“,
li ber lingên herdu Îraqan, çûn.
Şingal, wisa, bû meydana çalakkirin û xurtkirina
ajandayên terorê, û ew mirin û mirin, li ber
teqînên „bombeyên Allah“ û şêx û muftiyên wî, di
navbera lingên herdu Îraqan de, çû.
Şingal, wisa, li ber lingên mirina mezin, çû.
Tilî û laperûşkên mirinê, wisa, di laşê Şingala
şewitî de, çikizîn.
Şingal, wisa, bi tenê, ji mirinê re, ma.
Mirin, wisa, ji ber Şingalê, nema.
hoshengbroka@hotmail.com
|
