De ka em şkestinên xwe bi hevudu bihekînin
tu kulîlkên ji dara behîvê bîne
qurtek ji ava hewtikan ji min
tu dengê zarokan ên ji lîstikê ku li pişt şibakê olan dide
ewrên sipî ên di şîna ezmên de nîgarkirî ji min
tu wîçewîçe çûkên bi peroşê ketine bîne
nêrgiz û sosin ji min
tu şevên bi çîroka neqişandî rayêxe li ser bedana min
xeyalên ku min ji xwedayan dizîn ji min
tu biharê bîne çiya,gund û bajarê min
newroz,agir û govend ji min
tu xwe bi keskesorê bixemilîne
xatirxwestina çiruskîn ji min

û careke din..!
heke rojê serê xwe li jiyanê hilda
sûnd û peyman ji te re
ezê bi hêstirên xwe
ên ku ji derzên bêbaweriyê dizên deryayan biafirînim
ji quling û qeqlîbazan re
û albatrosan vexwendî bikim

û heke rojê serê xwe li jiyanê ne hilat
ji xwe tudizanê;goristan im
xwelî dibare ji çavê min
ku tu bixwaze gotina min a dawî bibihîse
dizanê;mirî naxivin
bi t enê bîner û guhdar in
û hinekî sahw dibarin
hinekî sar in ruyên wan
gavên wan bêdeng
dilênwan jî ax in
çiroka wan:navek û çend hijmar
li rûpelê kevirî nivîsî û nexwendî
* * *
ne li bajarê ku tu lêyî me
ne jî ê ku tu ne lê
ne beriya te ne jî bi du te re me
hema belkî nihayek ku bi vêketinê re ditefe me ez

dizanim,ne bi zimanê te ye zimanê min
lê tu jî tî dibe,bi tenê vê dizanim
û dizanim ku heyamekê te jî ji êgir hez dikir
her çend te û rojê li hevudu ne dikir jî
hemwalatî bûn em
çiqas hebûna jî têlên direhî
çend bost bûn navbera me

niha dîwarên bilind lê dikin
dibêjin wê ezman ji hevudu bê veqatandin
û rojê jî li hevudu leva bikin
pir ditirsim;ku êdî bê roj û ezman bimînim
de,ku tu min dibihîse
şkestin ên xwe li milê xwe ke û bi lez bide rê
ez li xelaseka rê li benda te me
heger te ez nedîtim jî
min şkestinên xwe di latekî de veşartine
ku tu zimanê kêvir bizanibe dê derî vebe
ku derî vebû şkestinên me bi hevudu bihekîne
dê roj jê derê,dê biharên destlênebûyî jê bipijiqe
nihakê bi xatirê te
dar bangî min dike
civîna me heye
dibe ku em biryara venegerê bidin
dizanê!?li bendate me
li xelaseka rê
* * *
NÎŞE:

Ger tu li min bigerê
carina di hundirê bê de me
a ku deryayan radimusê
carina di dengê dilopa baranê de me
di dengê şkestina çeqla darê de
carina di dengê dilê te ê ku te jibîrkirî
carina di bêhna te a ji biharên ku te windakirî de me
û di kurahiya xewna te a di soriya berbangê de me
di wê kêliya ku bedan a te rihê te dibe de me

li a ku di awêneyê de naxwiye biner
lî dîmena herî dawî
bi kulingê xwe bi kurahiya xwe ve dakeve
bi bîrên xwe ve
bi tariya herî kûr a ku herî nêzî roniyê ye

li dengê xwe ê herî pêşîn
li rengê xwe ê herî zelal mikur were
bi çiyayên ku hînî gavên dijminan nebûyin hilkişe
bide rêyên xwe ên bê pasaport
rahêje ala xwe a ji gul û beybûnan
li zeviyênxwe li ba bike
di siya alê de me
ku te zimanê siya alê fam kir
wê deriyek vebe
ez li xelaseka rê li benda te me
dest li pêtiyê bide
çîroka wê heye
baş lê guhdar be
dibe ku tu jê fam neke
lê dîse jî jê hez bike
bi qasî ku tu ji zaroka xwe hez dike
li dilê wê guhdar be
li rihê wê
bihêle pêt te biramuse
bihêle ji te hez bike
ku arê hizkirina te xwe li ber bayê pêtiyê berdan
tu dê bibe xwelî
wê bayek rabe ji çiyayan
dê ji hevudu belav bibe xweliyên te
li vê erdnigariyê zagona hezkirinê ye ev
hez kirin xwelibûyine hinekî
me dê rojek fam bikirina belkî
sir a ronibuyina şevê
û germbûyina zivistanê
helbet nanasin em gavên xwediyê kolnan
û xêliyên baranan
ên ku di xewnên me de dilîlinin
navên wan jî pirzik in li zimanê me
belkî rojekê
belkî rojekê ku xweliya wan li me hate xezebê
ku çiya bi dû tola ewladên xwe ketin
ku stêrkan biryara xwe teqandinê kirin
ku deryayan masî masîwan ji xwe daweşandin
di asoyên qêrînen te de rûniştî me
di awrên te yên bi êgir sûkirî de me û
di kulma te ya jidiyayî de me
di pora te ya ku bi bayê azadiyê li ba dibe de me
û herî pir di hezkirina te ya di pêşerojê de me