Li paş asoyên şîn dinihêrim, çendîn kurt û dirêj e ev jîna me.
Niha, bêriya ken û girî dikim. Du gav in, tenê du gav in û jiyan destpê dike. Niha, bêriya wî zarokê ku di bin siya dîwarê mala me de, di havîna germa şewatkar de mêraniya xwe ezmûn dikir, dikim.
Li hewşê, dara tûyan hebû. Di bin darê de, kalikê min yê rûboz û xweşik, bi çerxê xwe yê pirteqalî û dirêj çixare ji çixarê vêdixist. Di her hilmekê de, zozanên welatê li paş şîn asoyan raketî, şîntir dibû. Bêrîvanên çavkilkirî di nav dûyê wî de, şîn dihatin.
Em zarok bûn dema ku ew mir. Dotmama min Menîce (kalikê min jê re digot Meno) pora serê xwe anî xwarê. Apê Xelîl ku tucarî nediçû şîniyan, di nîvê odê de-ciyê ku kalikê min lê hatibû dirêjkirin-li qelevîzka rûniştibû û digiriya. Di nav giriyê xwe de digot: Ew henûn bû! Em zarok bûn, me nizanibû mirin çi ye û çima merivên me wisa digirîn. Giriyê me nedihat. Yekî em agahdar kirin û got: Bigirîn! Kalikê we mir!
Beriya kalikê me bimire, bavê wî jî miribû û beriya wî jî kalikê wî. Belê, sîstêma herî rêkûpêk û dirust mirin bû. Mirina ku piştî jiyanê cî digirt, lê ne di nava wê, an jî beriya wê!!
Ji xwe re biramin: kalikê min heta mirina xwe jî bêhêvî nebû. Weke gelekên dîtir, ji ber sitema tirkan piştî şoreşa Şêx Seîd reviyabû hatibû binxetê û li wira bicî bûbû. Baş tê bîra min, dema ew di nava odê de dimeşiya, çixareya wî jî pê re, gavên xwe dijmartin: Gavek na dido na sisê...ta digihîşte dehan. Disekinî, lingê xwe yê rastê heta jê dihat li erdê dixist û digot: Ha li vir kevirek heye, di bin de zêr veşartiye! Bost bi bost, axa welat di bîra wî de bû, qet bê hêvî nedibû. Venegeriya welêt, lê bêhêvî nebû.
Bêhêvîbûn mirin e.
Mirin ne yek e, renge reng e: Yên ku mirî tên dunyayê, yên ku di jiyanê de dimirin, û yên ku piştî jiyanê dimirin! Mirina here biêş û dijwar mirina dil e....mirina azwer, hêvî û baweriyê ye..dûrketina ji heriya pêşîn, têdaçûna di nav hizir û raman û teore û bîrdoziyên cuda-cuda de ye.
Mirin ne ew e mirovek ji xwe re heta hetayê raze! Mirin, jibîrkirina gewherê eslî û pêşîn yê mirov e...veşartina hest û nestên mirovî yên xurû û sade ye: Ev çi cil û berg û derman û bihn û derew û fen û xap û hîlebazî ne? Ev çi bajar û hasin û dîwarên bilind û kolan û avahî û ronahî û çemênto ye? Ev çi reng mirin e!? Çi mirî ne li van kolanan digerin?!
Du gav in, tenê du gav û jiyan destpê dike.
Lê belê, mirin çiqas li me tê! Êdî em hişk dibin ji heriya xwe dûr dikevin..mirin e eva ku em dijîn....
Ka were kalo em çixareyekê bikişînin!