|
Elîxan Loran
Bo Rehîmo û Ehmed Huseynî…du binxetiyên dil…du kesên ku bi sabûnên
xwe yên ji tozê yek jê serê wêneyên xwe, yê din jî serê helbestên
xwe dişo…bi avên xerîb û bi çavên ku rengên wan li “amûda şewitî”
maye…
Min got “mamoste Rehîm ev bû çend sal tu neçûyî amûdê. Got “ ev bû
sêzdeh sal”. Piştî ku bersiva min da kesereke kûr kişand… û gulpek
li çixareyê xist… çixare ji halekî xist halekî… Îman li çixareyê
çikand. Dîtin û gotin nabe yek lê dengê erdhejan ji kesera wî dihat
Û jixwe Ehmed Huseynî, ji sînemeya Amûdê bigire heta “Qamişloka
xwînê”, ji “çarçira”yê bigire heta “bajarê dirinde”. Şehîd û
pakrewanê her kêlîkê. Ez li cem wan bûm, min dît xortekî got “
mamoste; di helbesta we ya bi navê “Yar Gewrê” klamek heye, gelo
gava hûn wê helbestê dixwînin hûn berî helbestê jî klama yar gewrê
dibêjin?”. Mamoste Ehmed bersiv da “ erê… ma di wir de qala çemê
Amûda şewitî dike…”
Weke cara pêşîn peyva “Sûrî” bi qasî ku tê bîra min, hê ez 5-6 salî
bûm kete guhê min… digotin “ filankes çûyiye filan derê wexta hat ew
ê ji filankes re şekirê sûrî bîne” min ne dizanîbû di nexşeya
kurdistanê de sûrî li ku ye û ne jî min dizanîbû sûrî li kîjan alî
dikeve. Ji bo min tenê şekirê sûrî hebû. Piştî çend salan digotin
“kirasê filankesê ji wan qûmaşên biniya xetê ye” îcar ev “Binxet” ji
ku derket. Dû re min fêm kir ku “sûrî” biniya xetê ye û em jî li ser
xetê ne. Hema di wan salan de min dît cejnek heye… herdu alî
dixwazin hev bibînin lê têl û cendirme hene… piştî wextekî din min
fahm kir ku xet çi ye, têl çi ye, mayîn çawa ne, xelk çawa-çima
diçin qaçaxê, çima ew jî weke me dipeyivin, em jî û ew jî heman navî
didine heman tiştî, ew jî ji avê re dibêjin av, gelek kes hene ku
mirovên wan hinek li biniya xetê ne ka mesela wan çi ye, min giş
fahm kir!... û min bêtir ji binxetiyan hez kir!... min heta ji
“smaîlê dîn” hez kir…
Li gorî hesabên min, gava agir bi sînemaya Amûdê ket, mamoste Rehîm
û mamoste Ehmed hema hema bibêjî 5-6 salî bûn. Û li gorî pêşbîniyên
min “Mihemed Seîd Axayê Deqorî” berî ku “12-13” heb dilan xelas
bike; yan di cejneke remezanê de û yan di cejneke qurbanê de û belkî
jî di newrozekê de mamoste Rehîm û mamoste Ehmed hembêz kiribin û
cejnên hev pîroz kiribin. Kî dizane? Belkî jî Mihemed Seîd Axayê
Deqorî gava diçû mal li dilên min Rehîm û Ehmed rast hatibe û halên
wan sewal kiribe. Kî dizane? Belkî jî Mihemed Seîd Axayê Deqorî li
ser lingan çend helbestên Cegerxwîn ji wan re xwendibin, yan jî çend
beytên Cegerxwîn bi deng gotibin. Kî dizane?
Ev tiştên ku min li jor rêz kirine, belkî tu tiştên wilo çênebûbin.
Belkî Mihemed Seîd Axayê Deqorî; mamoste Rehîm û mamoste Ehmed di
xewnên şevan de jî nedîtibin. Lê ez dibêjim Rehîm, Ehmed û Mihemed
ji heman çemî masî girtine, li ber heman siyê pala xwe dane darekê,
heman tozê xwe li nav porên wan cî ji xwe re çêkiriye, heman kevok
xwedî kirine û “kurdbûn” ji xwe re kirine dozek, perestinek û belkî
jî olek!...
Ji Serxeta “dil”heta Binxeta “dil” û ji wir jî heta Ewrûpa ya ku nûr
di wechê wê de nemaye û dixwaze kefenê nedirûtî li Binxetiyên min
bike, hezkirin…
Dêrika Çiyayê Mazî
15.kanûn.2005
|
